Η κατάσταση ενίοτε χαρακτηρίζεται πιο γλαφυρά από ένα μότο, ακόμη και από ένα σύνθημα της εξέδρας. Hταν οκτώ χρόνια πίσω, λίγους μήνες πριν την κατάκτηση του τίτλου του ΝΒΑ από τους Τορόντο Ράπτορς, το 2019. Η ατάκα στα μπλουζάκια που λάνσαραν στην κερκίδα, μετατρέποντάς την στο δικό τους “εφαλτήριο”, ήταν εκείνο το «We The North». Κοινώς, «Εμείς ο Βορράς». Κι αν ο Καναδάς πέφτει κομματάκι μακριά από τα μέρη μας, μπορούμε να πάμε πολύ πίσω για κάτι αντίστοιχο και στα μέρη μας. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός πήραν τα ηνία της κυριαρχίας από τη Θεσσαλονίκη των 80’s, οι οπαδοί ΠΑΟΚ και Αρη έμειναν με τις αναμνήσεις αλλά κι ένα σύνθημα, άλλοτε με ασπρόμαυρη και άλλοτε με κίτρινη χροιά που έλεγε «εμείς θα ξαναφέρουμε το μπάσκετ στον Βορρά!».
Πέρα από τους υπερβολικά ενθουσιώδεις οπαδούς των δύο ομάδων της πόλης, πιστεύω ότι ακόμα είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν (ή μήπως θεωρούσαν) πρόωρη τη διαπίστωση ότι οι «αιώνιοι» από την Αθήνα απειλούνται ήδη από το διοικητικό, οικονομικό και γεμάτο νοσταλγία, ανυπομονησία και «φανφάρα» ξύπνημα του ΠΑΟΚ και του Αρη, Καλοί ο Τρινκιέρι και ο Σπανούλης στις άκρες των πάγκων τους, αντίστοιχα, ωστόσο με μπάτζετ 10-11 εκατομμυρίων κάνεις μεν «θόρυβο», αλλά δεν μπορείς να κοντράρεις στα ίσια τα 35 εκατ. των «πρασινο-κόκκινων». Τουλάχιστον για την ώρα.
Τη στιγμή, όμως, που ο ΠΑΟΚ κατόρθωσε – με αθηναϊκή, γεμάτη ευρώ – συνταγή να «κλέψει» από τον Παναθηναϊκό τον -για αρκετούς- κορυφαίο παίκτη της Ευρωλίγκας στη θέση «3» και μάλιστα με τρόπο επιβλητικό ανάγκασε τους «αιώνιους» να σταματήσουν να ρίχνουν το βλέμμα τους ο ένας στον άλλον. Η εκ Βορρά «απειλή» μοιάζει αληθινή…
Στο μυαλό του Οσμαν και του… Μυστακίδη
Λίγοι θα πίστευαν πως ο Τζέντι Οσμαν, ακόμη κι αν έφευγε από τον Παναθηναϊκό, δεν θα επέλεγε το τοπ επίπεδο της Ευρωλίγκας. Οταν το καλοκαίρι του 2024 αποφάσισε να αφήσει το ΝΒΑ, στο οποίο πρόλαβε να παίξει πλάι στον ΛεΜπρόν Τζέιμς και να τον κοουτσάρει ο θρυλικός Γκρεγκ Πόποβιτς, αρχικά τον προσέγγισε η Ρεάλ. Το συμβόλαιο ικανοποιητικό, μέχρι που ο Τούρκος διαπίστωσε πως χάνει μεγάλο μέρος του λόγω της εφορίας. Οι Ισπανοί δεν έχουν το ελληνικό χούι να πληρώνουν και τους φόρους των παικτών… Η παρουσία του Εργκίν Αταμάν έκανε εύκολη την επιλογή του Παναθηναϊκού, έστω και αν ο άλλοτε παίκτης της Εφές βρήκε στο τραπέζι και αποδέχθηκε ετήσιες απολαβές ύψους 1,6 εκατ. ευρώ, που απέχουν ακόμη και από μισθούς παικτών που λογίζονται ως ρολίστες.
Η αποχώρηση Αταμάν και η επιστροφή Ομπράντοβιτς φάνηκε εξαρχής να δημιουργεί μία παράξενη συνθήκη για τον παίκτη. Δεν ήταν απλώς τα 2,7 εκατ. που του πρόσφερε η Εφές, αλλά και γενικά η δική του θέση στην «πράσινη» ιεραρχία. Οι προσθήκες Μπόνγκα και Γιαμπουσέλε τον «έσπρωχναν» στην άκρη του rotation και του πάγκου. Ηταν, επίσης, εμφανές πως ο «Ζοτς» δεν «καιγόταν» για την παραμονή του. Τούτο δεν έχει να κάνει με την αξία του Οσμαν… Είναι απλό ότι αν ο Σέρβος προπονητής ήθελε τον Τούρκο, τίποτε δεν θα είχε αλλάξει. Βεβαίως, συναίνεσε στην έξοδό του, ώστε αφενός να μην έχει στον πάγκο έναν «ενοχλημένο» παίκτη και αφετέρου διότι το «τριφύλλι» όχι μόνο «γλίτωσε» το 1,7 εκατ. του συμβολαίου του, αλλά κέρδισε και 2 εκατ. από τον ΠΑΟΚ!
Τη στιγμή που λίγοι θα πίστευαν ότι θα άφηνε στην άκρη την Ευρωλίγκα και τον επαναπατρισμό, ο Οσμαν επέλεξε τον ΠΑΟΚ με ετήσια αμοιβή 3 εκατ. ευρώ! Επέλεξε τον Νο1 ρόλο του ηγέτη σε ομάδα – έστω – EuroCup και μία πόλη που είναι «μία ανάσα» από τη γενέτειρά του, Οχρίδα, αλλά και το Νόβι Παζάρ, μέρος που γεννήθηκε η Βόσνια (με σερβικές ρίζες) μητέρα του. Με την απόφασή του, επιβεβαίωσε με τον πιο «εκκωφαντικό» τρόπο τις διαθέσεις του Τέλη Μυστακίδη, ο οποίος θέλει να επαναφέρει τον «Δικέφαλο» στην Ευρωλίγκα και μπορεί να πλήρωνε ως τώρα μερικές υπεραξίες, όμως χρειαζόταν και ένα μεταγραφικό «μπαμ». Οι φήμες για Χεζόνια ή Κλάιμπερν δεν είχαν συνέχεια, όμως ο Τζέντι Οσμαν κάνει την ίδια δουλειά επικοινωνιακά και μπορεί να είναι και πιο χρήσιμος πάνω στο παρκέ στον κόουτς Αντρέα Τρινκιέρι.
Η επιβεβαίωση του «είμαστε κι εμείς εδώ» των «Βόρειων»
Ας μείνουμε στην πραγματικότητα του γεγονότος της σπουδαίας μεταγραφής του Οσμαν και όχι στις νέες φήμες ότι ο κ. Μυστακίδης μπορεί να αρπάξει, αν το επιθυμεί, και τον Βασίλη Τολιόπουλο από τον Παναθηναϊκό αλλά και τον Τάιλερ Ντόρσεϊ από τον Ολυμπιακό… Η κίνησή του, πάντως, δείχνει ότι δεν έχει «ταβάνι», πως το «σάλπισμα» της «επανάστασης» δεν είναι… σφύριγμα ή ψίθυρος. Δεν μπορώ να πω αν το ελληνικό μπάσκετ θα επιστρέψει στις εποχές του ’90 ή και λίγο μετά, όταν οι «αιώνιοι», που συνήθως πλέον χάνουν μόνο μεταξύ τους, τερμάτιζαν μεν πρώτοι ή δεύτεροι, αλλά με 5-6 «πληγές» (=ήττες) στο κορμί τους. Η απόκτηση του Οσμαν δείχνει τις διαθέσεις του ΠΑΟΚ και δεν αποκλείεται να «σπρώξει» και τον Αρη σε μία απάντηση, όχι απλώς εντυπωσιασμού.
Η «αρπαγή» του Τούρκου μπορεί να μην τρομάζει Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό (επειδή και οι «πράσινοι» θα μπορούσαν να το είχαν αποτρέψει), όμως τους θυμίζει ότι δεν παίζουν πια μόνοι τους. Οτι ενώ η μεγάλη έγνοια τους είναι τα μεγαθήρια της Ευρωλίγκας, υπάρχουν, τελικά, και «διψασμένοι» αντίπαλοι εντός των τειχών. Τους δείχνει ότι το στάτους, ο γεμάτος κουμπαράς, δεν «τυφλώνει» τους πάντες. ΠΑΟΚ και Αρης μπαίνουν αρχικά σε μία δική τους «μάχη» για τα ηνία της Θεσσαλονίκης και την επιστροφή στην Ευρωλίγκα και στη συνέχεια θα ρίξουν τα «βέλη» τους και προς Αθήνα μεριά, όπου Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός κοιτάζουν κατάματα μία νέα πραγματικότητα που φάνηκε να είχαν ξεχάσει εδώ και 20-25 χρόνια… Ενδεχομένως να σκέφτονται ότι, τουλάχιστον εντός συνόρων, δεν παίζουν πια σε «πρωτάθλημα των δύο».
Ο τρόπος, βεβαίως, δεν αλλάζει. Στην εποχή των σπορ που οι ατζέντηδες πανηγυρίζουν για τον «χορό» εκατομμυρίων και ο «νόμος του χρήματος» συνεχίζει να επιβάλλεται, ΠΑΟΚ και Αρης μπαίνουν στη λογική του «money talks». Μοιάζει με φυσική συνέχεια του «νόμου της αθλητικής “ζούγκλας”».
