Πώς να ακούγεται το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» στη βία, στους συγγενείς της γυναίκας που σκοτώθηκε στο εμπρηστικό χτύπημα στη Θεσσαλονίκη; Τι να έχουν στο μυαλό τους εκείνοι που με περισσή αυτοπεποίθηση προαναγγέλλουν τη σύλληψη των δραστών, ενώ δεν γνωρίζουν καν με βεβαιότητα πόσοι ήταν; Υπεύθυνοι για την τρομοκρατία είναι πάντα και δίχως αστερίσκους οι τρομοκράτες. Για την ευχέρεια των τρομοκρατών, όμως, να δραστηριοποιούνται ανενόχλητοι, υπεύθυνη είναι η πολιτεία που αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο μόνον όταν αυτός αγγίξει την κορυφαία βαθμίδα του. Στην πραγματικότητα, η υπέρτατη βία περνάει από πολλά στάδια προετοιμασίας πριν γίνει υπέρτατη, κι εκείνοι που πρόκειται να την ασκήσουν παίρνουν πολλές άτυπες εγκρίσεις πριν μας δείξουν μέχρι πού είναι ικανοί να φθάσουν.
Πλάκα έχει
Ο Βασίλης Λεβέντης έφθασε μέχρι τη Βουλή, κι αυτό το επίτευγμά του φαίνεται πως κατάφερε να καθαγιάσει όλη τη μέχρι τότε διαδρομή του. Από τηλεκήρυκας σεβάσμια πολιτική φιγούρα· από υβριστικό τρολ σοβαρός πολιτικός, «που μια χαρά τα έλεγε». Οι θολές διαχωριστικές γραμμές είναι βέβαια σύμπτωμα της μεταπολιτικής: το cult γίνεται mainstream με φοβερή ευκολία και οι μεταξύ τους διαφορές χάνονται στην ασάφεια του σχετικισμού. Κληρονομιά του Λεβέντη όμως δεν είναι μόνο η ύστερη εικόνα του συμπαθούς εκκεντρικού πολιτικού· είναι και η ιδέα πως όλοι χωράνε στη Βουλή, αρκεί να έχουν πλάκα.
Ο καημός του πρώην
Οι επιλογές του Αντώνη Σαμαρά εκφράζουν μια εξέλιξη αντίστροφη από εκείνη του Λεβέντη. Ο ένας αγωνίστηκε να περάσει από το περιθώριο στην κεντρική πολιτική σκηνή· ο άλλος σέρνει την πολιτική καριέρα του στο περιθώριο. Δεν είναι μόνο ο οξύς αντιμητσοτακισμός το πρόβλημα του πρώην πρωθυπουργού, αλλά μια γενικότερη αίσθηση ματαίωσης, το σύνδρομο του αδικημένου που τον διακατέχει. Στο μεταξύ, ο Αντώνης Σαμαράς αποδίδει την πτώση των ποσοστών της Ν.Δ. στο ότι το κόμμα δεν κινήθηκε όπως αυτός υπέδειξε. Αποφεύγει να αναφέρει σε τι ποσοστό άφησε ο ίδιος το κόμμα του, καθώς και να εξηγήσει γιατί αναγκάστηκε να αφήσει την προεδρία. Αποφεύγει να αποδεχθεί πως οι πρώην για κάποιον λόγο είναι πρώην.
Η γκαρσονιέρα
Για τον πρώην σύντροφο της Μαρίας Καρυστιανού δεν ξέρουμε πολλά, πέραν του ότι η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία τού επιρρίπτει την ευθύνη για επενδυτικές κινήσεις που έγιναν από την κοινή εταιρεία τους. Ας δεχτούμε ότι η πρόεδρος δεν ενέκρινε την αγορά γκαρσονιέρας μέσω πλειστηριασμού· ότι είχε την ίδια ευαισθησία για το θέμα και πριν ιδρύσει το φιλολαϊκό κόμμα της κι ότι ο σύντροφος-συνεργάτης της ενήργησε πίσω από την πλάτη της. Ας δεχτούμε, δηλαδή ό,τι τη βολεύει να δεχτούμε. Τι λέει γι’ αυτήν το ότι δεν μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της στην ίδια την εταιρεία της; Πόσο σοβαρά μπορούμε να πάρουμε την αξίωση ενός προσώπου να διοικήσει τη χώρα, όταν αδυνατεί να διοικήσει τη μικρή του επιχείρηση;
Η ανασφάλεια του συμβούλου
Πιο επικίνδυνη από την άγνοια των επίδοξων κυβερνητών είναι η άγνοια όσων έχουν ήδη την εξουσία και αποδεικνύονται κατώτεροι των αξιωμάτων τους. Η ιστορία των Ρώσων φαρσέρ που κατάφεραν να πείσουν τον σύμβουλο ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο, ότι συνομιλεί με τον Ουκρανό ομόλογό του είναι ανησυχητική εν μέρει για τον προφανή λόγο: τα (ενδεχομένως πουτινοκίνητα) τρολ θα μπορούσαν να αποσπάσουν από τον κ. Ντόκο κρίσιμες πληροφορίες· ο κίνδυνος να διαρρεύσει κάτι απόρρητο δεν είναι αμελητέος. Δεδομένου όμως ότι η «φάρσα» διακόπηκε και μάλλον τίποτα δεν διέρρευσε, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι άλλος: η ψηφιακή αγραμματοσύνη των αξιωματούχων μας· η ζημιά που θα γίνει την επόμενη φορά, όταν η «φάρσα» στηθεί ακόμη καλύτερα. Σύμβουλος ασφαλείας που δεν μπορεί να μεριμνήσει για τη δική του πρωτίστως ασφάλεια καθιστά τη χρησιμότητά του αμφίβολη. Η πλευρά του, βέβαια, επικαλείται deepfakes· δεν ήταν μια απλή, «χειροποίητη» φάρσα, μας εξηγεί. Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Ή προσαρμοζόμαστε στο σήμερα ή κλείνουμε το μαγαζί.
