Πού τελειώνει ο δικαιολογημένος πανικός και πού αρχίζει η πορνογραφία της βίας; Τα μάθαμε όλα για τον επικίνδυνο λαγοκέφαλο αυτές τις μέρες: είναι ξενόφερτος, κουβαλάει δηλητήριο, σκίζει δίχτυα, καταστρέφει εργαλεία, επιβαρύνει το οικοσύστημα. Δεν μάθαμε όμως για ποιον λόγο κρίνονται απολαυστική η δίωξή του και απαραίτητη η σαδιστική καταγραφή της. Τα viral βίντεο με λαγοκέφαλους εκτός νερού να υφίστανται δοκιμασίες ερασιτεχνών και μη ψαράδων μοιάζουν να έχουν ελάχιστη σχέση με το πρόβλημα στις θάλασσες και απόλυτη σχέση με τα ψυχολογικά προβλήματα όσων κατοικούν στη στεριά. Δείτε τα κοφτερά δόντια του εγκληματικού λαγοκέφαλου! Δείτε πώς κόβουν το κουτάκι του αναψυκτικού σαν να πρόκειται για φύλλο χαρτί! Η τερατοποίηση του ψαριού δεν το κάνει τρομακτικότερο απ’ ό,τι είναι· απλώς αναδεικνύει τα αληθινά κίνητρα εκείνων που την επιχειρούν.
Αυτό που θέλει ο ψηφοφόρος
Είναι άγνοια ή κάτι άλλο η αντίθεση της Καρυστιανού στον όρο «γυναικοκτονία»; Είναι παρεξήγηση του αδιάβαστου ή ένας λογικοφανής τρόπος να κρατήσει κοντά της τους συντηρητικούς πολίτες που (ξέρει ότι) το πολιτικό της σχήμα έχει προσελκύσει σωρηδόν; Η νεόκοπη πολιτικός εκφράζει την άποψη πως η νομική τυποποίηση του όρου εντάσσει τις γυναίκες στις «ευάλωτες ομάδες». Της διαφεύγει όμως πως δεν φταίει ο όρος γι’ αυτό, αλλά η πραγματικότητα που ο όρος περιγράφει. Ο πληθυσμός που διώκεται για εγγενή χαρακτηριστικά του καθίσταται ευάλωτος εκ των πραγμάτων, όχι ρητορικά. Η άρνηση της αλήθειας δεν είναι ενδυναμωτική· στρουθοκαμηλισμός λέγεται.
Αρχηγός εναντίον κόμματος
Κάτι σαν αυτό που συμβαίνει στον χειμαζόμενο ΣΥΡΙΖΑ: η αποσύνθεση του κόμματος θα ήταν λιγότερο δραματική, αν η ηγεσία του έδειχνε να έχει επίγνωση της καταστροφής· αν έδειχνε στοιχειώδες έστω ενδιαφέρον. Καθώς όμως η πολιτική Φάμελλου βρίσκεται υπό την επήρεια του απατηλού ενωτικού οράματος, η επίσημη θέση για την κατάσταση του κόμματος είναι αυτή της παθολογικής άρνησης. Με το κεφάλι χωμένο στο χώμα που πατάει ο Τσίπρας, είναι εύκολο να αγνοήσεις ότι κονιορτοποιείς τον χώρο σου, ότι αθετείς την υπόσχεσή σου στους ψηφοφόρους σου, ότι περιφρονείς το προεδρικό σου χρέος απέναντι στην παράταξή σου. Τι δουλειά έχει στην αρχηγία ενός κόμματος ο αρχηγός που στηρίζει άλλο κόμμα;
Κρίση ταυτότητας
Είναι μεγάλη υπόθεση το σαμποτάζ. Η διαρκής αντιπαράθεση Διαμαντοπούλου – Δούκα δεν είναι ούτε διάλογος ούτε εμφύλιος, αλλά το σύμπτωμα μιας μακράς κρίσης ταυτότητας, που καταλήγει σε ενδόρρηξη. Χαρακτηριστικό είναι ότι ύστερα από κάθε επεισόδιο μεταξύ των δύο πολιτικών, ακούγεται από κάθε πλευρά πως οι θέσεις της άλλης πλευράς «δεν εκφράζουν το ΠΑΣΟΚ». Τελικά όμως τι εκφράζει το ΠΑΣΟΚ; Ποιος νομιμοποιείται να πει ότι γνωρίζει τι εκπροσωπεί η παράταξη, μέσα σ’ ένα τοπίο ασυμβίβαστων τάσεων; Ανάμεσα στον έπαινο προς τη Ν.Δ. και το καλόπιασμα του Αλέξη Τσίπρα υπάρχει βέβαια μπόλικος χώρος οικοδόμησης ταυτότητας. Την ίδια ώρα, η διαφοροποίηση για τη διαφοροποίηση δεν είναι ακριβώς αυτονομία, αλλά ένα είδος στατικής εφηβείας.
Εφηβεία
Εφηβεία σημαίνει κακές επιλογές λόγω απειρίας. Για πόσο όμως η Αθήνα θα λογίζεται ως έφηβη; Πότε θα αποκτήσει την ικανότητα να παρακάμπτει άστοχες επιλογές, χωρίς να μπαίνει καθόλου στον πειρασμό τους; Η μεταλλική τερατωδία εν είδει υπαίθριου θεάτρου που στήθηκε μπροστά στο Ζάππειο και έπειτα ξηλώθηκε άρον άρον καθρεφτίζει όχι μόνο την έλλειψη υψηλού οράματος για την πόλη, αλλά και την απουσία εκείνης της στοιχειώδους αντίληψης για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι, για το ποιες παρεμβάσεις «σηκώνουν» οι δημόσιοι χώροι γενικά και οι εμβληματικοί χώροι ειδικότερα. Δεν είναι όλα τα λάθη απογοητευτικά· απογοητευτικά είναι τα λάθη που πηγάζουν από την αντιμετώπιση της πόλης ως γυμνού χώρου χωρίς παρελθόν και μέλλον.
