Σπάνια συμβαίνει το πρώτο παιχνίδι ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου να έχει επαναληφθεί ως πρεμιέρα σε μεταγενέστερο Μουντιάλ. Στη μεγαλύτερη διοργάνωση, σε αριθμό ομάδων (48), αγώνων (104) και γηπέδων (16), η τωρινή σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Μεξικό φιλοξενεί ένα τέτοιο, ιδιαίτερο «ριπίτ».
Στο θρυλικό «Αζτέκα», Μεξικό και Νότια Αφρική ανοίγουν τον χορό σήμερα, Πέμπτη. Οπως, δηλαδή, είχε συμβεί και πριν από 16 χρόνια στο «Σόκερ Σίτι» του Γιοχάνεσμπουργκ όταν οι Μπαφάνα Μπαφάνα, ως οικοδεσπότες του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου επί αφρικανικού εδάφους, αντιμετώπισαν την Τρικολόρ. Για την ιστορία, εκείνο το ματς έληξε 1-1.
Πρώτο παιχνίδι του πρώτου αφρικανικού Μουντιάλ, πρώτο μουντιαλικό παιχνίδι για τον υπογράφοντα ο οποίος, προ κρίσης, είχε την ευκαιρία να μείνει έναν ολόκληρο μήνα, όσο δηλαδή διήρκεσε η διοργάνωση (η φετινή θα κρατήσει πάνω από πέντε εβδομάδες, επίσης αριθμός-ρεκόρ), στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Ενας μήνας γεμάτος εικόνες, μέσα και έξω από το αχανές και υπερσύγχρονο «Σόκερ Σίτι» και το ρομαντικά απαρχαιωμένο αλλά πολύ πιο ρομαντικό Ελις Παρκ». Το γήπεδο, δηλαδή, όπου η εθνική ομάδα ράγκμπι της Νότιας Αφρικής κατέκτησε το 1995 το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υπό το βλέμμα του ελεύθερου πλέον Νέλσον Μαντέλα, ένα επίτευγμα που ενέπνευσε την εξαιρετική ταινία «Invictus» του Κλιντ Ιστγουντ, η οποία κυκλοφόρησε έναν χρόνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Παρότι η χώρα άλλαξε δραματικά προς το καλύτερο χάρη στην καθοδήγηση του «Madiba», όπως τον αποκαλούσαν τρυφερά οι συμπατριώτες του τιμώντας την καταγωγή του, τα επίπεδα ασφάλειας παρέμειναν (και παραμένουν) ελλιπή. Οπου και αν πήγαινες, είχες ένα μόνιμο αίσθημα ανασφάλειας, έστω και αν ο ίδιος δεν είχα την τύχη (ή μάλλον ατυχία) θρύλων όπως ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, τον οποίο έκλεψαν μπαίνοντας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όταν εκείνος έλειπε.
Σκιάχτηκα και δεν το έκρυψα στη στήλη με τον εύστοχο τίτλο «Η καλύβα του Μπάρμπα Λοθ», από τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα στους εξωτερικούς τοίχους του ξενοδοχείου όπου διέμενα, το οποίο περιλάμβανε μικρά σπιτάκια που έκλειναν με καγκελόπορτα κάθε βράδυ, για παν ενδεχόμενο. Ευτυχώς, αυτό το ενδεχόμενο δεν εμφανίστηκε ποτέ.
Χειμωνιάτικο Μουντιάλ
Και, επειδή για την Αφρική υπάρχει η στερεότυπη εντύπωση ότι πάντα κάνει ζέστη και μάλιστα αφόρητη, δεν είχα φροντίσει να πληροφορηθώ ότι είχε χειμώνα εκείνη την εποχή στη χώρα.
Ανάλογα, βεβαίως, έπρεπε να είχα προμηθευτεί γάντια, κασκόλ και σκούφο. Εξαρτήματα που χρειάστηκα κυρίως για τον αγώνα της Βραζιλίας με τη Βόρεια Κορέα στο (αγγλικής κατασκευής, με ξεχωριστές εξέδρες και κενά ενδιάμεσα) «Ελις Παρκ», με τη θερμοκρασία στη διάρκεια της αναμέτρησης να πέφτει στους -4 βαθμούς, την ώρα που στην Ελλάδα είχαμε τα κλασικά 30άρια κάθε καλοκαιριού.
Παρά το κροτάλισμα των δοντιών και το τρέμουλο των χεριών, εκείνη η τόσο άνιση ποδοσφαιρικά μονομαχία μού άφησε μια από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες από το πρώτο (και μοναδικό έως τώρα) Μουντιάλ που έζησα από κοντά, με τον (γεννημένο στην Ιαπωνία) Γιονγκ Τάε Σε να κλαίει με λυγμούς κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Βορείου Κορέας.
Δάκρυα περηφάνιας, δάκρυα θλίψης που μετατράπηκαν σε χαράς αυτά του Λουίς Σουάρες, όταν λίγες ημέρες αργότερα, στον προημιτελικό της Ουρουγουάης με την Γκάνα στο «Σόκερ Σίτι», απέκρουσε την μπάλα με τα χέρια πάνω στη γραμμή, στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, για να αποτρέψει το γκολ νίκης των Γκανέζων και αποκλεισμού της εθνικής του ομάδας.
Εβλεπα τον Σουάρες να αποχωρεί βουρκωμένος προς τα αποδυτήρια, έχοντας αποδεχθεί ότι η αποβολή του ήταν μάταιη και πως ο Ασαμόα Γκιαν, ο οποίος είχε αναλάβει την εκτέλεση του πέναλτι, θα έβαζε την ταφόπλακα στα όνειρα της Σελέστε.
Εκείνος, όμως, έστειλε την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι και ο Σουάρες, που όδευε με σκυμμένο κεφάλι προς τα αποδυτήρια, γύρισε προς τα πίσω πανηγυρίζοντας έξαλλα, σε μια ακόμα από τις εικόνες που δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου.
Κάθε αγώνας, κάθε στιγμή, όπως ο αποκλεισμός-σοκ της τότε παγκόσμιας πρωταθλήτριας Ιταλίας στη φάση ομίλων, ήταν μοναδικά.
Οπως μοναδικές, βεβαίως, ήταν και οι εικόνες μετά τον τελικό, στα έγκατα του «Σόκερ Σίτι», όπου λίγα λεπτά νωρίτερα η Ισπανία, χώρα στην οποία γεννήθηκα, αποτίναζε μια και καλή τη στάμπα της «λούζερ», κατακτώντας με γκολ του Αντρές Ινιέστα και εις βάρος της Ολλανδίας το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Ενδιάμεσα, μάλιστα, σε δύο διαδοχικά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (μοναδική ομάδα που έχει καταφέρει αυτό το σερί).
Το σε ζωντανή μετάδοση φιλί του Iκερ Κασίγιας στη μετέπειτα (όχι πλέον) σύζυγό του, δημοσιογράφο Σάρα Καρμπονέρο, οι χοροί των Ισπανών διεθνών στη μεικτή ζώνη και οι ατάκες που μοιράστηκαν με τους εκπροσώπους Τύπου εκείνη την ιστορική βραδιά της 11ης Ιουλίου του 2010, θα μείνουν για πάντα εντυπωμένα στον νου.
El momento del Mundial de Sudáfrica 2010. España acababa de coronarse campeón por primera vez en su historia. A Sara Carbonero le toca entrevistar a su esposo Iker Casillas. Y esto pasa… ❤️🙌 pic.twitter.com/wICtr6EoSY
— Ataque Futbolero (@AtaqueFutbolero) February 26, 2019
Οπως το χρώμα που έδιναν οι φίλαθλοι στις εξέδρες (πάντα ξεχώριζε το πορτοκαλί των Ολλανδών), το ζεστό χαμόγελο των ντόπιων που ένιωθαν περήφανοι για τη διοργάνωση που φιλοξενούσε η χώρα τους, αλλά και τα ξεχωριστά εδέσματα που πρόσφεραν τα εστιατόριά τους, όπως η πίτσα με… γύρο! Οχι, δεν τόλμησα να τη δοκιμάσω.
Την ίδια ώρα, η Ελλάδα σειόταν από τους… μετασεισμούς της συμφωνίας του μπασκετμπολίστα τότε Βασίλη Σπανούλη με τον Ολυμπιακό, η οποία έγινε γνωστή στη διάρκεια του τελικού.
Cesc Fàbregas provided the assist for Andrés Iniesta’s iconic extra-time winner that secured Spain’s first-ever World Cup in 2010. 🔥 pic.twitter.com/kJYTzj5tRG
— Blueminutes (@blueminutes) June 10, 2026
Φέτος, εκτός από το ίδιο εναρκτήριο παιχνίδι, η αθλητική Ελλάδα κινείται και πάλι σε ρυθμούς «V-Spain» λόγω της συμφωνίας του προπονητή πλέον με τον Αρη. Βρε λέτε να το πάρει και πάλι η Ισπανία;
ΥΓ.: Ναι, σωστά καταλάβατε. Η αναφορά στην εφιαλτική ηχορύπανση από τις βουβουζέλες θα περιοριστεί σε ένα υστερόγραφο. Ενα μόνιμο σμήνος μελισσών που δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα, έτρεμα πως θα μεταφέρονταν ως μόνιμη μόδα στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Ευτυχώς, η πραγματικότητα με διέψευσε πανηγυρικά, παρότι επιστρέφοντας στην Ελλάδα είχα μαζί μου καμιά δεκαριά από δαύτες, ύστερα από σχετικές παραγγελίες…
