Οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ δεν είναι ακριβώς «σωτηρία της ψυχής», με όσα συμβαίνουν εκτός παρκέ, ωστόσο στο παρκέ οι «σωτήρες» δεν έχουν στερέψει. Τουλάχιστον για την ομάδα που από το βράδυ της Δευτέρας (8/6) βρίσκεται στο 2-1 στη σειρά και απέχει μία νίκη από την κατάκτηση της GBL. Ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό και έχει δύο ευκαιρίες μπροστά του για το repeat. Η πρώτη, την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ. Η δεύτερη, αν του χρειαστεί, στην αλώβητη στην Ελλάδα έδρα του το επόμενο Σάββατο.
Ο τρίτος τελικός έμοιαζε διαφορετικός από τους προηγούμενους. Η πρεμιέρα έδειχνε ψάξιμο και από τους δύο «αιώνιους». Η συνέχεια στο glass floor ήταν μία «μάχη» κόντρα στη φύση του αστείρευτου επιθετικού ταλέντου αμφότερων των φιναλίστ. Το κομβικό τρίτο παιχνίδι στο Φάληρο ήταν πιο κοντά στη συνήθεια και το μάτι δύο υψηλών προσκεκλημένων, καθώς στις εξέδρες του ΣΕΦ βρέθηκαν ο δις πρωταθλητής ΝΒΑ (με Σπερς και Ράπτορς και ισάριθμες φορές MVP των Τελικών) Κουάι Λέοναρντ και ο γκαρντ των Κλίπερς και άλλοτε πρωταθλητής Ευρώπης με τη Φενέρμπαχτσε, Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς. Ο Αμερικανός συνάντησε τον καλό φίλο του και γκαρντ του Ολυμπιακού, Κόρι Τζόσεφ και ο Σέρβος κάθισε πλάι στον σταρ του τένις, Νόβακ Τζόκοβιτς.
Οι αντιθέσεις του αρχικού 1-1 έδωσαν τη θέση τους σε μία κοινή και όχι συνηθισμένη ευστοχία για την κρισιμότητα της αναμέτρησης και της χρονικής συνθήκης, με τους περισσότερους παίκτες να δείχνουν ότι μένουν από «βενζίνη», στο φινάλε μίας απαιτητικής σεζόν. Οι αντίπαλοι άφηναν ο ένας στον άλλον το μομέντουμ του ματς, με τον Ολυμπιακό να το διατηρεί στο τέλος, γιατί είχε περισσότερα χέρια να το κρατήσει.
Το «καυτό» φίνις του Φουρνιέ και η βασική πεντάδα των 92 π.
Το debate θα διατηρείται, όμως μάλλον ουδόλως απασχολεί τους «ερυθρόλευκους» και τους ίδιους τους δύο σταρ τους. Ο Σάσα Βεζένκοφ είναι ο πολυτιμότερος παίκτης της φετινής Ευρωλίγκας, ο (απών από τη σειρά έως τώρα, λόγω τραυματισμού) Τάιλερ Ντόρσεϊ ήταν η αποκάλυψη της χρονιάς για τους πρωταθλητές Ευρώπης, ωστόσο δεν είναι καθόλου λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο καλύτερος παίκτης στο «κόκκινο» ρόστερ είναι ο Εβάν Φουρνιέ. Το βιογραφικό, οι παραστάσεις, τα δώδεκα χρόνια (με 704 ματς, τα 504 ως βασικός) στο ΝΒΑ και οι μέσο όρο 13,6 π. στις ΗΠΑ, αλλά και τα έξι μετάλλια με την Εθνική Γαλλίας (δύο ασημένια Ολυμπιακά, δύο χάλκινα στο Παγκόσμιο και από μία 2η και 3η θέση σε Ευρωμπάσκετ) μάλλον συνθέτουν μία ισχυρή εκστρατεία για το στάτους του.
Μονάχα που ο Γάλλος δεν ενδιαφέρεται για όσα προηγήθηκαν. Φέτος αποδέχθηκε τον ρόλο του 6ου παίκτη, όμως μετά την εξαιρετική σειρά των playoffs της Ευρωλίγκας με τη Μονακό (μ.ό. 17 π.) και τους 20 π. στον τελικό με τη Ρεάλ, ο 33χρονος γκαρντ πήρε ρόλο βασικού στους τελικούς με τον Παναθηναϊκό και είναι εκείνος που καθορίζει την εξέλιξή τους. Ο Φουρνιέ σκόραρε 28 π. με 3/6 δίπ., 6/10 τρίπ., 4/6 βολ. σε 37΄ και πλέον μετρά 21 π. ανά αγώνα στη σειρά. Εκτός από το επιθετικό ένστικτό του, ήταν εξαιρετικός και στη δημιουργία, με οκτώ ασίστ (σύνολο 20 στα τρία ματς) και πρόσφερε συνολικά τους 45 από τους 102 π. της ομάδας του.
Η απουσία του Ντόρσεϊ και οι ενοχλήσεις του Παπανικολάου στη μέση υποχρέωσαν τον κόουτς Μπαρτζώκα να περιορίσει το rotation του σε… 8,5 παίκτες. Εκτός του «Παπ» δεν έπαιξαν οι Λαρεντζάκης και Νετζήπογλου και ο Ταϊρίκ Τζόουνς πάτησε παρκέ για 12΄, λόγω της κυριαρχικής εμφάνισης του Μιλουτίνοφ, με 17 π. (8/8 δίπ.) σε 28΄. Ο προπονητής των νικητών πόνταρε στη βασική πεντάδα του, η οποία πρόσφερε τους 92 από τους 102 π. του Ολυμπιακού. Ο Βεζένκοφ «εμφανίστηκε» στη σειρά με 24 π., σχεδόν όσους (16 και 9 π.) είχε μαζί στα δύο πρώτα ντέρμπι, ο Ουόρντ επέστρεψε στη 12άδα με 12 π. σε 34΄ και ο Ουόκαπ των 2/14 σουτ σε πρώτο και δεύτερο τελικό, είχε 11 π. και το τρίποντο στο 39΄ για το 91-84, που έκρινε το παιχνίδι, όσο κυνηγούσε στην άμυνα τον Ναν. Ο Ολυμπιακός των συνολικά 33 ασίστ και 30 λαθών στα δύο πρώτα παιχνίδια είχε καλύτερη δημιουργία (23 ασ. και δέκα λάθη) και +11 (19-8) σε πόντους από επιθετικά ριμπάουντ, κερδίζοντας και τις «αερομαχίες» (34-23).
Ο, σε καμία περίπτωση κακός, αλλά διαφορετικός Παναθηναϊκός
Στον δεύτερο τελικό, κάποιες αλλαγές στις άμυνες του Παναθηναϊκού τον έκαναν να επιτρέψει μόλις 58 π. στον Ολυμπιακό. Στο τρίτο ματς του ΣΕΦ, οι «πράσινοι» υποχρεώθηκαν σε νέες διαφοροποιήσεις λόγω της απουσίας της τελευταίας στιγμής του Τζέντι Οσμαν, με ενοχλήσεις στη μέση. Ο Τούρκος ήταν ο πιο σταθερός παίκτης του κόουτς Αταμάν και με πράγματα στο ρεπερτόριό του που μπορεί να κάνει μόνο εκείνος. Η επιστροφή του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στη 12άδα δεν πήγε όπως θα περίμενε ο προπονητής του, καθώς ο Ισπανός φορτώθηκε γρήγορα με τρία φάουλ από το πρώτο «εκρηκτικό» βήμα του Ουόρντ και αν και είχε 10 π. (2/2 δίπ., 2/2 τρίπ.) σε 19:45, δεν πρόσφερε όπως συνήθως σε άλλους τομείς (2 ριμπ. και καμία ασίστ). Ο Κώστας Σλούκας επίσης επέστρεψε, όμως φάνηκε ανέτοιμος (3 π. με 1/4 τρίπ. και 2 ασ. σε 14΄).
Ο τραυματισμός του Ρογκαβόπουλου δεν βοήθησε στο rotation του κόουτς Αταμάν, ο οποίος απρόσμενα έριξε για λίγο τον Χουάντσο σε θέση «4» και τον Χέιζ-Ντέιβις στο «3», αλλά τα φάουλ του Ισπανού δεν του επέτρεψαν να δει το σχήμα που σκέφτηκε για περισσότερη ώρα, παρότι και ο Λεσόρ (11 π. σε 19:45) ήταν αποδοτικός και ως «σκαλοπάτι» δημιουργίας, με τέσσερις τελικές πάσες. Στη συνέχεια δοκίμασε και σχήματα με τρεις γκαρντ, με τον Τζέριαν Γκραντ να τον βγάζει ασπροπρόσωπο, με 19 π., 7/10 σουτ και 5 ασ. σε 33΄ και τον Τι Τζέι Σορτς να καλύπτει τις αμυντικές αδυναμίες του με 15 π. (6/8 δίπ.).
Οι «πράσινοι» κατόρθωσαν να «γυρίσουν» από το -15 χωρίς τη συνεισφορά του Κέντρικ Ναν, όμως όταν πλησίασαν στο 88-84 στο τέλος, χρειάζονταν μία τρίτη λύση την οποία δεν έλαβαν ποτέ από τον κορυφαίο σκόρερ τους. Ο Αμερικανός σταρ έμεινε στους 10 π. σε σχεδόν 29΄, με 5/13 σουτ (5/8 δίπ. και 0/5 τρίπ.) και στους δύο τελευταίους τελικούς επιμένει από τα 6,75μ., με 1/13 τρίπ. Ο αποδοτικός στο προηγούμενο παιχνίδι Τολιόπουλος πήρε μόλις 4΄ και ο Χέιζ-Ντέιβις βρήκε μάλλον αργά ρυθμό μετά το καταπληκτικό βράδυ του στο ΟΑΚΑ. Οι φιλοξενούμενοι δεν είχαν μία επιπλέον πηγή παραγωγής στο τελευταίο πεντάλεπτο και δεν τους έφτασε το εκπληκτικό 70% (26/37) στα δίποντα.
