Με τι κριτήριο αξιολογείς έναν ουρανοξύστη; Αισθητικό; Λειτουργικό; Ιδεολογικό; Το πρόβλημα με τον ουρανοξύστη του Ελληνικού είναι ότι δύσκολα εντάσσεται σε οποιοδήποτε πλαίσιο παραγωγικής αξιολόγησης. Δεν τον βοηθούν τα συμφραζόμενά του. Αρχιτεκτονικά μιλώντας, όσο καλοφτιαγμένος κι αν είναι ένας μπετονένιος πύργος, πώς να ταιριάξει σε ένα ανομοιογενές λεκανοπέδιο, διάσημο για την αφροντισιά και τις πολεοδομικές αντιφάσεις του; Πώς να μη δείξει ξένος σε μια πόλη όπου, ούτως ή άλλως, το δίπλα αντιτίθεται στο παραδίπλα; Ως προς τις χρήσεις του, πόσο πιθανό είναι να επηρεάσουν θετικά την πλειονότητα εκείνων που, όντες πλήρως ασύνδετοι με αυτόν, καλούνται να τον υποδεχθούν και να τον αποδεχθούν; Ηθικά, γίνεται να πάρει μια πόλη στα σοβαρά ένα φαραωνικό κτίσμα όταν αυτό που έχει ανάγκη είναι γκρέμισμα και πράσινο;
Το κακό και η σοβαρότητα
Η Τζόαν Ντίντιον το είχε πει: Evil is the absence of seriousness (Το κακό είναι η απουσία σοβαρότητας). Παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, εύκολα παρατηρεί κανείς σημάδια που μοιάζουν με επιβεβαίωση των πιο δυσοίωνων προβλέψεων σχετικά με την πολιτική της σταδιοδρομία: την ψυχωμένη πρώην ηθοποιό-τραγουδίστρια που δηλώνει ότι μπορεί να βοηθήσει τη χώρα επειδή παρακολουθεί «εναλλακτικούς μπλόγκερ και τουιτεράδες»· τον καταδικασμένο για παράβαση καθήκοντος πρώην περιφερειάρχη/νομάρχη/βουλευτή· πλήθος άλλων γραφικών ανθρώπων σε ντελίριο μεσσιανισμού, που χειροκροτούν και παρομοιάζουν την επικεφαλής του κόμματος με την Παναγία. Το κακό είναι η απουσία σοβαρότητας· είναι όμως καλό ότι η ασοβαρότητα είναι αδύνατον να κρυφτεί.
Τεχνητό δίλημμα
Ούτε η πονηριά κρύβεται. Η θέση «όποιος δεν είναι με τον στολίσκο Global Sumud Flotilla, είναι με την κυβέρνηση του Ισραήλ» είναι μια διλημματική δολιότητα που επιχειρεί να χτίσει ηθικό κεφάλαιο υπέρ της μίας πλευράς, χρησιμοποιώντας την ανηθικότητα της άλλης. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι: μπορεί κάποιος να διαφωνεί και με τον ανθρωπιστικό τουρισμό και με τους bullies της Μεσογείου· μπορεί να βρίσκει παράλληλα εξαιρετικά ανόητους όσους καπηλεύονται το δράμα των σφαγμένων για μερικά likes στα social media και ιδιαίτερα επικίνδυνους εκείνους που θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να παίζουν τους χωροφύλακες των διεθνών υδάτων.
Ελεύθερος τρομοκράτης
Για να προσεγγίσεις την αλήθεια πρέπει να ενδιαφέρεσαι για τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Πρέπει να είσαι πρόθυμος να εγκαταλείψεις τις ακραίες βεβαιότητες και να εξερευνήσεις τις γκρίζες ζώνες ανάμεσά τους. H αποφυλάκιση Γιωτόπουλου είναι ένα από εκείνα τα θέματα που δοκιμάζουν την παραπάνω δυνατότητα. Το ότι το ποινικό μας σύστημα δεν είναι εκδικητικό, το ξέρουμε· το ότι βασίζεται στην επιείκεια και αποβλέπει στον σωφρονισμό το γνωρίζουμε επίσης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η επιείκεια έχει πάντα πρόσφορο έδαφος να ανθίσει· δεν σημαίνει ότι ο σωφρονισμός επιτυγχάνεται. Η λέξη ισόβια δεν είναι κυριολεκτική, επισημαίνουν οι νομομαθείς. Και ο χειρότερος εγκληματίας μάλλον θα επιστρέψει στη ζωή του κάποια στιγμή. Κατανοητό. Ο ενδοιασμός όσων έφριξαν με την αποφυλάκιση δεν έγκειται στη ζωή που δεν θέλουν να συνεχίσει ο αμετανόητος τρομοκράτης, αλλά στην εκ νέου διακινδύνευση των ζωών που δεν πρόλαβε να αφαιρέσει.
Συμβιωτική σχέση
Οσο πλησιάζει η Οδύσσεια του Νόλαν στους κινηματογράφους, τόσο ο φανταστικός κίνδυνος που εγκυμονεί η μαύρη Ωραία Ελένη του γιγαντώνεται στο μυαλό των εχθρών της φυλετικής ποικιλίας. Εχουν κατά καιρούς επιστρατευτεί διάφορα επιχειρήματα για τον κατευνασμό των τελευταίων: Ηρεμήστε, πρόκειται για μυθοπλασία! Η μυθοπλασία παίρνει έμπνευση από το ομηρικό έπος – δεν το αντιγράφει! Ακόμα και το ομηρικό έπος δεν είναι καταγραφή της επίσημης Ιστορίας, σε μύθο βασίζεται! Ισως το πειστικότερο επιχείρημα απ’ όλα, όμως, να μην έχει ειπωθεί: οι προκαταλήψεις των αντι-woke δεν είναι μικρότερες από τις σκοπιμότητες του σκηνοθέτη. Οι μεν δεν βλέπουν την ώρα να προσβληθούν, ο δε ανυπομονεί να τους ερεθίσει.
