Υπάρχει ένα ερώτημα πιο κρίσιμο από το γιατί αφήνει τη δουλειά του ένας επιτυχημένος επαγγελματίας: γιατί μας αφορά το ότι την αφήνει; Το πρώτο είναι κουτσομπολιό· το δεύτερο διαβάζεται και ως επίρρωση του επαγγελματισμού του. Για να μας απασχολούν οι προσωπικές επιλογές και η τύχη του επαγγελματία, κάτι έκανε σωστά. Ολοι όσοι πέρασαν χρόνια και χρόνια επικρίνοντας τη Σία Κοσιώνη για το οικογενειακό της υπόβαθρο, τον τρόπο που παρουσίαζε τις ειδήσεις και τη δήθεν πολιτική μεροληψία της δεν είχαν λόγο να συμμετέχουν στον δημόσιο αναβρασμό που προκάλεσε η αποχώρησή της από τον ΣΚΑΪ. Αν ήταν όσο ανάξια πίστευαν εδώ και είκοσι χρόνια, προς τι τόση ανησυχία για μια ιδιωτική της υπόθεση; Μέτρο της αξίας του ατόμου ίσως να μην είναι τελικά τα καλά λόγια, που, στο κάτω κάτω, εύκολα λέγονται· είναι το ενδιαφέρον που δύσκολα κρύβεται.
Πρόσωπα και εποχές
Αλλο πράγμα το ενδιαφέρον για ένα πρόσωπο, κι άλλο το ενδιαφέρον για μια ολόκληρη εποχή. Η αναδρομική εξέταση του 2015 με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» δεν είναι ενδεικτική μιας εμμονής με τον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη και το βυθισμένο πια πλοίο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ναρκισσιστικά θέλουν να πιστεύουν κάποιοι. Πρόκειται για αναστοχασμό που αφορά μια ιστορική περίοδο, ένα φάσμα γεγονότων και αντιλήψεων που υπερβαίνει την ατομικότητα των πρωταγωνιστών. Τα πρόσωπα ήλθαν και απήλθαν· δεν έχουν πια τη δύναμη που είχαν κάποτε. Οι ιδέες τους όμως αποδεικνύονται παράλογα ανθεκτικές και όσο περισσότερο εκτίθενται στο διαρκές παρόν, τόσο το καλύτερο για το κοινό μας μέλλον.
Πίσω μπρος
Στην Ελλάδα το παρωχημένο δεν είναι ποτέ πραγματικά παρωχημένο. Θα βρίσκονται πάντα δυνάμεις φανατικά δοσμένες σε ό,τι κάποιες άλλες δυνάμεις εσφαλμένα ορίζουν ως σύμβολο περασμένης εποχής· θα υπάρχουν πάντα θύλακες συντήρησης της εξωφρενικότητας: Οπως εκείνο το στέλεχος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ορκίστηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων με αυτοσχέδιο όρκο, σαν να τρολάρει χωρίς να τρολάρει. Ποιος είναι το 2026 τόσο ανασφαλής και ανώριμος ώστε να απορρίψει έναν τυπικό όρκο για χάρη μιας ντροπιαστικής προσευχής σε όλα τα παλαιοαριστερά κλισέ; Ποιος θεωρεί δείγμα εξυπνάδας να παρακάμψει τη θεσμική νομιμότητα για να φωνάξει «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» χωρίς να του το ζητήσει κανείς; Αυτός που ξέρει ότι η ανοησία του όχι απλώς δεν θα τιμωρηθεί, αλλά πιθανόν να επιβραβευθεί κιόλας.
Ζωή πατίνι
Σε επιβράβευση ανοησίας παραπέμπουν και οι θέσεις πάρκινγκ που ο Δήμος Αθηναίων διέθεσε επί των πεζοδρομίων για τα ηλεκτρικά πατίνια, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τη μαζική οργή εναντίον των τελευταίων. Το ότι τα πεζοδρόμια ανήκουν στους πεζούς και όχι στα οχήματα δεν χρειάζεται να αναφερθεί· άλλωστε η αθηναϊκή πρακτική θέτει τον κανόνα σε αχρησία. Πιστεύει όμως πραγματικά κάποιος στον δήμο ότι το πρωτεύον πρόβλημα των πατινιών είναι η στάθμευση και όχι η αρρύθμιστη κυκλοφορία τους; Κι αν είναι όντως αυτό το πρόβλημα, θεώρησαν οι υπεύθυνοι πως οι χρήστες των πατινιών τα παρατούν όπου βρίσκουν επειδή τους λείπει η διαγραμμισμένη χωροθέτηση ― και όχι, ας πούμε, επειδή δεν τους τιμωρεί κανείς όταν το κάνουν;
Συρτάκι 2026
Ποιος να τιμωρήσει τους Metallica που έπαιξαν τον Ζορμπά στο ΟΑΚΑ; Γιατί να τους τιμωρήσει; Αυτό ξέρουν οι άνθρωποι για εμάς· αυτό το αντίδωρο οικειότητας έκριναν σκόπιμο να μας χορηγήσουν μετά τη θεία κοινωνία της μουσικής τους. Αν υπήρξε κάποιο πρόβλημα σ’ αυτή τη γραφικά συμπαθητική στιγμή πολιτιστικής ανταλλαγής, δεν ήταν το ταυτοτικό στοιχείο που η μπάντα θεώρησε ταιριαστό με το σύγχρονο ελληνικό κοινό της· ήταν ότι το κοινό δεν θα μπορούσε να προτάξει κάποιο άλλο σημείο αναφοράς.
