Δεν φτάνει η ασταμάτητη ονλάιν κακοήθεια. Δεν φτάνει ο οργανωμένος διασυρμός που υφίστανται όσοι τολμούν να εκφέρουν απόψεις μη εγκεκριμένες από το αριστερό ιερατείο. Δεν φτάνουν ούτε οι ύβρεις, οι αποκλεισμοί και οι τραμπουκισμοί που επιφυλάσσουν οι ηθικώς πλεονεκτούντες στους αντιφρονούντες. Τώρα, οι τελευταίοι δεν βρίσκουν ηρεμία ούτε στο σπίτι τους. Η επίθεση της εγκληματικής συμμορίας του Ρουβίκωνα στην κατοικία της καθηγήτριας Βάνας Νικολαΐδου είναι τρομακτική όχι τόσο ως προς τα βανδαλιστικά της αποτελέσματα. Είναι κυρίως ο συμβολισμός της που τρομάζει όσους έχουν ακόμη την ικανότητα να τρομάζουν. Ως κράτος εν κράτει, ο Ρουβίκωνας οριοθετεί την ελευθερία του στόχου του· του λέει πως δεν είναι ασφαλής πουθενά. Μία λάθος λέξη, και η επόμενη επίσκεψη του τάγματος θα είναι στο σαλόνι εκείνου που την εκστόμισε.
Ψευδαίσθηση ασφάλειας
Είναι ποτέ κανείς πραγματικά ασφαλής από το μένος εκείνων που τρέφονται από τη σύγκρουση; Βλέποντας κανείς τον ευφραδή Παναγιώτη Δουδωνή στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής να σαστίζει καθώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου τον λούζει με την κλασική παραληρηματική της υστερία, υποψιάζεται ότι ο βουλευτής Επικρατείας έκανε το λάθος να θεωρήσει τον εαυτό του άτρωτο. Ο Δουδωνής επικαλέστηκε την ακαδημαϊκή του διαδρομή, μάλιστα, για να καταστήσει σαφές στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας ότι δεν δέχεται τις μομφές της. Λες και είναι η επιστημονική του επάρκεια ασπίδα έναντι τέτοιων επιθέσεων· λες και η στρατηγική πολιτικών σαν την Κωνσταντοπούλου σκοντάφτει στο κύρος του εκάστοτε στόχου της. Η εξοικείωση με το κακό είναι πια απαραίτητος όρος για τη συμμετοχή στην πολιτική.
Το κόστος της αναβολής
Κάποιοι βέβαια έχουν την πολυτέλεια να θέτουν μόνοι τους τους όρους της συμμετοχής τους στο πολιτικό σκηνικό. Ο Αλέξης Τσίπρας, για παράδειγμα, εδώ και καιρό φτιάχνει ινστιτούτα, αυτοβιογραφείται, συντάσσει ιδεολογικά μανιφέστα ― συμμετέχει απέχοντας και εξαγγέλλοντας μιαν αόριστη επιστροφή. Το κάνει επειδή μπορεί. Ακόμα και οι εκ του ασφαλούς οιωνοί, όμως, κάποια στιγμή κουράζουν και περισσότερο από τα μελλούμενα περιγράφουν την αμηχανία του παρόντος. Οσο ο πρώην πρωθυπουργός μηχανεύεται τη σύζευξη σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής Αριστεράς και πολιτικής οικολογίας, η Ιστορία προχωρά. Μπορεί και να τον προσπερνά.
Εμείς και το γλυπτό
Το νέο γλυπτό του Κ.Π. Καβάφη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έργο του Πραξιτέλη Τζανουλίνου, δεν φτιάχτηκε για να προσπεραστεί. Το ανάκλιντρο του ποιητή έχει χώρο και για τους περαστικούς, είναι ένα μνημείο και παράλληλα ένα «photo op» με ιστορικό-ποιητικό συμφραζόμενο. Είναι όμως και ένα ερέθισμα αυτοστοχασμού. Κάποιοι επισήμαναν τους κινδύνους που διατρέχει το νέο τοπόσημο: τους βανδαλισμούς που θα υποστεί, την κακοποίηση, τις κουτσουλιές που μοιραία θα το στολίσουν. «Είναι ακατάλληλο για το συγκεκριμένο σημείο», αποφάνθηκαν. Ισως όμως το αμφίβολο μέλλον του γλυπτού να λέει λιγότερα για το γλυπτό και περισσότερα για εμάς. Η αδυναμία μας να διασφαλίσουμε την ακεραιότητα μιας ανάμνησης από χαλκό είναι ενδεικτική τού πόσο ευάλωτοι είμαστε εμείς οι ίδιοι στη σάρκινη κοινωνική παρακμή μας.
Το ρούχο του Διαβόλου
Την παρακμή μιας εποχής πραγματεύεται το sequel του The Devil Wears Prada. Την καταβαράθρωση του έντυπου Tύπου, το ανηλεές παιχνίδι μεταξύ εταιρικών κολοσσών εις βάρος της αγοράς και των εργαζoμένων, τη βίαιη μεταστροφή της «δημοφιλούς κουλτούρας» και των συμπαρομαρτούντων της. Η ειρωνεία όμως είναι ότι η ταινία δεν «καταγγέλλει» απλώς την παρακμή· τη φέρει κιόλας, εν αγνοία των δημιουργών της. Υπόθεση χωρίς πλοκή· πληθωρικότητα (σε πλάνα, συμμετοχές, brands) χωρίς αξιομνημόνευτες σκηνές· content δίχως ουσία. Το θέτει ωραία η Miranda (Meryl Streep) κάποια στιγμή, μιλώντας στην Emily (Emily Blunt): «You ’re not a visionary, you ’re a vendor». Αυτό ακριβώς.
