Προλαμβάνεται η αυτοκαταστροφικότητα; Προλαμβάνονται οι κακές παρέες; Προλαμβάνονται οι απρόοπτες συνέπειες μιας σειράς κακών επιλογών; Ως έναν βαθμό, ενδεχομένως. Ο θάνατος της 19χρονης Μυρτώς, πάντως, δείχνει πως από τον σπειροειδή όλεθρο στον οποίο σε ωθούν όλα τα παραπάνω δύσκολα μπορεί να σε «τραβήξει» κάποιος ή κάτι, αν από μόνος σου δεν συνειδητοποιήσεις σε τι κίνδυνο σε βάζεις. Οι «φίλοι» της Μυρτώς θα μπορούσαν να την είχαν βοηθήσει, να είχαν κερδίσει χρόνο, να είχαν μεριμνήσει έμπρακτα για τη ζωή της όταν αυτή βρέθηκε στο όριο του θανάτου. Ομως, αν τα άτομα γύρω από τη Μυρτώ ενδιαφέρονταν για τη Μυρτώ, μάλλον δεν θα συμμετείχαν σε πάρτι ναρκωτικών με τη 19χρονη. Οσοι σε σπρώχνουν στο κακό, δεν είναι εξοπλισμένοι να σε σώσουν απ’ αυτό.
Ad hoc εισαγγελέας
Δεν είναι όλες οι δουλειές για όλους. Ο ρόλος του τιμητή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, για παράδειγμα, μπορεί πράγματι σε κάποιον να ταιριάζει. Μπορεί κάποιος να έχει το θεωρητικό υπόβαθρο και τα ηθικά ερείσματα για να ασκήσει στο όργανο μια εποικοδομητική κριτική, που ίσως φωτίζει και ορισμένα μελανά σημεία στη δραστηριότητά του. Ο Αδωνις Γεωργιάδης όμως δεν κάνει για τη δουλειά. Πέραν όλων των άλλων, επειδή δεν τη θέλει ούτε ο ίδιος. Νοιάζεται ο υπουργός στ’ αλήθεια για τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας; Εδειξε ποτέ στο παρελθόν ιδιαίτερο ενδιαφέρον; Οχι. Τη δυνατότητα της κυβέρνησης να δρα ανέλεγκτη υπερασπίζεται, εξ ου και οι εμπρηστικές του κορώνες. Και –το πιο εξωφρενικό απ’ όλα– παρ’ όλη την γκρίνια του, δεν μπαίνει καν στον κόπο να μας πει σε τι έχει κάνει λάθος η Εισαγγελία.
Υποπτο timing
Αν θέλουμε να είμαστε πειστικοί όταν καταγγέλλουμε μια παθογένεια, φροντίζουμε να μην τη θυμόμαστε μόνο όταν πλήττει το δικό μας συμφέρον· για την ακρίβεια, φροντίζουμε να τη θυμόμαστε κυρίως όταν μας ευνοεί. Το έντονο ενδιαφέρον του Κυριάκου Μητσοτάκη για την «τοξικότητα» στον δημόσιο λόγο δεν είναι off-brand. Ο πρωθυπουργός δεν ήταν και ποτέ υπέρ των υβριστικών κομματικών στρατών εντός κι εκτός Διαδικτύου, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ήταν διάφοροι πολιτικοί του αντίπαλοι. Παραμένει όμως περίεργο ότι εν μέσω εγχώριων σκανδάλων και διεθνών κρίσεων, την προσοχή του τραβάει το λεκτικό δηλητήριο που, στο κάτω κάτω, ρέει άφθονο περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Γιατί τώρα; Γιατί τόση έμφαση στο έλασσον την ώρα που τα μείζονα βαράνε παλαμάκια; Επειδή, μάλλον, χρειάζεται έναν αντιπερισπασμό.
Το επίπεδο του ανταγωνισμού
Δεν είναι πάντως ότι ο ανταγωνισμός ανεβάζει στροφές. Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να χαράσσει πολιτική στη βάση τού πόσο κακή είναι η Ν.Δ., ψάχνοντας τον εαυτό του μεταξύ νοσταλγίας και υστερίας. Την ίδια ώρα, το πολυαναμενόμενο κόμμα Τσίπρα βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της προαναγγελίας, μάλλον επειδή τελικά δεν αναμένεται με όση ζέση ήλπιζε ο πρώην πρωθυπουργός. «Ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας», δήλωσε αόριστα ο Αλέξης Τσίπρας, χωρίς να καταλαβαίνει ότι το να γνωρίζεις την ώρα ανάληψης της ευθύνης σου είναι κομμάτι της ευθύνης. Οτιδήποτε άλλο, διαβάζεται και ως καιροσκοπισμός.
Αργοπορημένος
Η παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη τι ήταν; Πολύ λίγη, πολύ αργά. Ο πρώην υφυπουργός έπρεπε πρώτα να χάσει την επικοινωνιακή μάχη, για να αναγνωρίσει την πολιτική ήττα που προηγήθηκε. Επρεπε να διασύρει τον εαυτό και το κόμμα του, πριν πραγματοποιήσει την υπαναχώρηση στην οποία θα έπρεπε να τον είχε οδηγήσει η στοιχειώδης ευθιξία, εξαρχής. Αν δεν είχε καθυστερήσει τόσο πολύ να κάνει το αυτονόητο, θα υπήρχε μια κάποια πιθανότητα να πιστέψουμε ότι μετάνιωσε.
