360°

Ο κυνισμός είναι αρρώστια. Αρρώστια, ζόφος, μαυρίλα, σαράκι. Βομβαρδισμένοι από ειδήσεις για τραγωδίες, εγκλήματα, εγκλήματα πολέμου, δολοφονίες, γενοκτονίες, γυναικοκτονίες και πολέμους, είμαστε ανυπεράσπιστοι απέναντί του, ανεμβολίαστοι. Είναι, πράγματι, η ανθρωπότητα καταδικασμένη; Θα φάμε τα λυσσακά μας, θα φαγωθούμε μόνοι μας;

Καθώς το νομοσχέδιο έρχεται, επιτρέψτε μου δυο σκέψεις: πρώτον, ποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τα μη κρατικά πανεπιστήμια που θα έρθουν (αν έρθουν) και, δεύτερον, ποιο πρόβλημα της «ελληνικής» προσέγγισης στην αξία της εκπαίδευσης δεν λύνεται ούτε τώρα. 

Η καλύτερη, πιο ελληνική είδηση των τελευταίων εβδομάδων ήταν εκείνη που περιέγραφε έναν πρόσφατο, θεαματικό κοσμικό γάμο. Σύμφωνα με την είδηση –και την ΑΑΔΕ– σχεδόν κανένας από τους επαγγελματίες που δούλεψαν για το πάρτι, από τον τραγουδιστή που τραγούδησε και τη wedding planner μέχρι το κομμωτήριο και το κοσμηματοπωλείο, δεν έκοψε τιμολόγια για τις υπηρεσίες που προσέφερε.

Στην Αθήνα, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ο ήλιος λάμπει και το κρύο είναι γλυκό. Μοιάζει σαν γαλήνιο μεσημέρι στον κόσμο του +1,5C, αλλά η ηρεμία είναι μόνο επιφανειακή. 

Να μερικά πράγματα που συνέβησαν.  Στον Νέο Κόσμο δολοφονήθηκε ένας 44χρονος έξω από ένα βενζινάδικο. Από ό,τι μάθαμε, ήταν ένα σημαντικό μέλος της μαφίας που ασχολείται με το λαθρεμπόριο τσιγάρων και καυσίμων, το ψευδώνυμό του ήταν «ζαμπόν» και η δολοφονία του ήταν μέρος ενός πολέμου της «νύχτας». Δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ συνελήφθησαν επειδή διέρρευσαν βιντεάκι που τράβηξαν από τον χώρο της δολοφονίας με τα κινητά τους.

Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της PISA του 2022, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για το επίπεδο της παιδείας στην Ελλάδα αλλά και, πιο ευρύτερα, για το επίπεδο των δεξιοτήτων των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

Την περασμένη Παρασκευή έγραψα στην «Κ» για ένα θέμα πολύ φλέγον αλλά παραγνωρισμένο: τους άνδρες. Η αφορμή ήταν το «Of Boys and Men», ένα πολυσυζητημένο βιβλίο του Ρίτσαρντ Ριβς από το Ινστιτούτο Brookings, το οποίο καταγράφει και αναλύει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνδρες στην εποχή μας.

Ωραίες οι ανασκοπήσεις και οι ανακεφαλαιώσεις του 2023 που διαβάζουμε (από τον Νοέμβριο κιόλας) για όλα τα θέματα, για τη μουσική, τον κινηματογράφο, τις ειδήσεις, τις τραγωδίες. Αλλά η αγαπημένη μου κατηγορία ανασκοπήσεων είναι μία που ανακάλυψα φέτος: τύποι που φτιάχνουν λίστες με ενδιαφέροντα πράγματα που έμαθαν τη χρονιά που πέρασε.

Τα αδέλφια Γκριν είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Γεννημένοι στα τέλη της δεκαετίας το 1970, ήταν από τους πρώτους «content creators» που χρησιμοποίησαν το ίντερνετ για τη διάχυση μιας μεγάλης ποικιλίας «περιεχομένου» διαφόρων ειδών. Θέλω να κάνω μια παύση εδώ για να τονίσω μία λέξη από την προηγούμενη πρόταση: τη λέξη μεγάλης.

Ο Γουόκερ Ρέιλι ήταν ιερέας και ανέλαβε υπηρεσία σε μια εκκλησία του Ντάλας το 1980. Εκείνη την εποχή το Ντάλας είχε περισσότερες εκκλησίες ανά κάτοικο από όλες τις πόλεις των ΗΠΑ.

Γιατί υπάρχουμε σε αυτό τον κόσμο; Πώς πρέπει να ζούμε, για να έχει αυτή η ζωή νόημα; Γίνεται; Είναι εφικτό;

Ο Ματ Ράιφ είναι ένας 28χρονος κωμικός τον οποίο πιθανότατα δεν γνωρίζετε, επειδή είστε πολυάσχολοι, ώριμοι και ενήλικες, όπερ σημαίνει σχεδόν σίγουρα δεν αφιερώνετε χρόνο στο TikTok. Εκεί έγινε διάσημος, όμως, ο νέος αυτός το 2023 ανεβάζοντας βιντεάκια που τα έβλεπαν εκατομμύρια άνθρωποι από όλο τον κόσμο.

Το περασμένο Σάββατο στην Καθημερινή έγραψα για ένα κρίσιμο πρόβλημα του σύγχρονου καπιταλισμού: την έμφαση στο βραχυπρόθεσμο κέρδος σε αντιδιαστολή με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της επιχείρησης.

Ζούμε σε έναν κόσμο μπερδεμένο, γεμάτο φαινόμενα περίπλοκα και δυνάμεις πέρα από την αντιληπτική ικανότητα όντων με όρια στενά, όπως εμείς.

Το χωριό Αρμένιο της Λάρισας και η πόλη Χιούστον του Τέξας δεν έχουν κανένα κοινό χαρακτηριστικό, πέραν του ότι και στα δύο μέρη κατοικούν άνθρωποι και ότι και στα δύο μέρη οι περισσότεροι επιλέγουν να μετακινούνται με αγροτικά φορτηγάκια με ανοιχτές καρότσες.