Στέφανος Κασιμάτης

Γ​​ια τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, βάσει των οποίων, λ.χ., η χυδαιότητα του Πολάκη θεωρείται ειλικρίνεια, είναι φυσικό η θλιβερή μετριότητα να φιγουράρει ως σοβαρότητα.

Ο​​ Δημήτρης ο Κρεμαστινός, σήμερα βουλευτής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της Βουλής, κατέθεσε ταπεινά τη δική του συμβολή στην αναθεώρηση του Συντάγματος.

Σε πρόσφατη εκδήλωση του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης (ΥΜΑΘ), η Κατερίνα Νοτοπούλου παρουσίασε τα αποτελέσματα του προγράμματος χρηματοδότησης των νεανικών δράσεων του υπουργείου – έργου προσωπικού της, για το οποίο προφανώς αισθάνεται περήφανη, αφού οργάνωσε κοτζάμ εκδήλωση με καλεσμένους και τα συμπαρομαρτούντα.

Μου διέφυγε τελείως και είναι ντροπή μου. Εστω και καθυστερημένα, όμως, οφείλω να επανορθώσω. Σας ενημερώνω, λοιπόν, ότι η Σαχλοαριστερά που όλοι αγαπήσαμε κάνει νέα αρχή και βάζει πλώρη όχι για νέες, αλλά για τις ίδιες, βαρετές, ανούσιες και βλακώδεις περιπέτειες, που έχουν πάντα μόνον αρχή, ποτέ μέση ή τέλος, και οι οποίες, κατά κανόνα, εκτυλίσσονται γύρω από τραπέζια καφενείων.

Για να εξετάσουμε το γεγονός όσο γίνεται πιο αντικειμενικά, πρέπει πρώτα να το περιγράψουμε ψυχρά και με ακρίβεια. Τι συνέβη: Η κυβέρνηση θεωρεί ότι κατοχύρωσε τη δεδηλωμένη, επειδή εξασφάλισε έξι γραπτές δηλώσεις, με τις οποίες ισάριθμοι βουλευτές, που δεν ανήκουν επισήμως στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, παραχωρούν την ψήφο τους στην κυβέρνηση. Αυτό ακριβώς συνέβη και δεν είναι πλάκα.

Μ​​​​πορείς να κοροϊδεύεις κάποιους για πάντα και τους πάντες για κάποιο διάστημα, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους πάντες για πάντα». Αποδίδεται κατά την παράδοση στον Αβραάμ Λίνκολν και ταιριάζει στην περίσταση τη δική μας, διότι περιγράφει ό,τι ακριβώς συνέβη στον πρωθυπουργό κατά το Σαββατοκύριακο που πέρασε: ο Τσίπρας κατάλαβε ότι δεν γίνεται να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα.

«D​​​​ie Lage ist kritisch aber nicht ernst». Η φράση αποδίδεται σε Αυστριακό αξιωματικό, περί το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, αλλά ταιριάζει απολύτως με τη δική μας κατάσταση, που επίσης είναι κρίσιμη, αλλά όχι σοβαρή, αφού περιστρέφεται γύρω από την έδρα του Θανάση του Παπαχριστόπουλου.

Σ​​ήμερα είναι 1η Φεβρουαρίου του 2019 –καλό μήνα, με την ευκαιρία– και σας ζητώ να συγκρατήσουμε την ημερομηνία, γιατί μπορεί στην εξέλιξη του εικοσιτετραώρου που διανύουμε να αποδειχθεί ιστορική.

Π​​​​οιος σκότωσε την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού;» Το ερώτημα έθεσε, με τον απαραίτητο στόμφο και από το βήμα της Βουλής, ο Σταύρος Θεοδωράκης και –τζάμπα ο στόμφος, Σταύρο– είναι τελείως περιττό, διότι την Κ.Ο. του Ποταμιού τη σκότωσε το Μακεδονικό και κανένας άλλος.

M​​ε κάθε επισημότητα, όπως αρμόζει σε μια τέτοια περίσταση, η ειδική γραμματεία του προέδρου της Βουλής μεταβίβασε στα μέλη της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος σχετική πρόταση του Συλλόγου Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητος Κεφαλληνίας και Ιθάκης. 

«Ο​​​​λη η ιστορία είναι μία μπίζνα», είπε ο τέως υπουργός Αμυνας αναφερόμενος στη συμφωνία των Πρεσπών. Και τον πιστεύω. Ξέρει από μπίζνες αυτός – περισσότερο οπωσδήποτε από όσο ξέρω εγώ.

Η​​ λύση, εφόσον χρησιμοποιούμε τη λέξη μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής, είναι μια έννοια σχετική.