Στάθης Ν. Καλύβας*

Πριν από έντεκα χρόνια, στις 26 Μαΐου 2013, έγραφα σ’ αυτές εδώ τις σελίδες για τη Συρία πως οι περισσότεροι «συγκλίνουν στο ότι μάλλον αποκλείεται επικράτηση του καθεστώτος και επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση». Η εκτίμηση αυτή αποδείχθηκε μεν ορθή, αλλά με τεράστια χρονική καθυστέρηση.

Χρησιμοποιώ τακτικά το μετρό από τότε που πρωτολειτούργησε και όπως ο περισσότερος κόσμος διαπιστώνω με μεγάλη λύπη και ανησυχία τη σταδιακή απαξίωση και καταρράκωση του εμβληματικού αυτού μέσου.

Πριν από δύο ακριβώς εβδομάδες, έγραφα εδώ για τον Ντόναλντ Τραμπ, πως «η πιθανότητα εκλογής του κινείται αυτή τη στιγμή ελάχιστα πιο πάνω από το 50%». Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν καθόλου αμφίρροπο. Ο Τραμπ κέρδισε καθαρά και τα πάντα: εκλεκτορικό σώμα, λαϊκή ψήφο, Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ο Τραμπ κατάφερε κάτι που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν το 2020: να επιστρέψει στην εξουσία μετά μια τετραετία απαξίωσης και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη ισχύ από ό,τι είχε το 2016.

Στην Αμερική έζησα και εργάστηκα για τριάντα ακριβώς χρόνια, από το 1988 έως το 2018. Παρότι η βάση μου είναι τώρα στην Αγγλία, διατηρώ εκεί πολλές σχέσεις και πολλές συνεργασίες. Οι περισσότεροι φοιτητές μου, σε αμερικανικά πανεπιστήμια διδάσκουν και με την αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα, που εννοείται είναι διεθνής, συνδιαλέγομαι κυρίως. Η αλήθεια είναι πως δεν έζησα […]

Ακουσα πρόσφατα σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη Μεταπολίτευση κάτι που δεν γνώριζα, πως δηλαδή η πτώση του Τείχους του Βερολίνου τον Νοέμβριο του 1989 που σηματοδότησε την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα […]

Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν μια μουσική μεγαλοφυΐα. Πέτυχε κάτι σχεδόν αδιανόητο: μέσα σε τέσσερα μόνο χρόνια (1960-1964), κατάφερε να εφεύρει ένα νέο είδος τραγουδιού, το «έντεχνο» ελληνικό τραγούδι, που απέκτησε τεράστια απήχηση και διάρκεια.

Οταν λέμε πως επιθυμούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί σε ένα οικονομικό πεδίο, εννοούμε πως επιδιώκουμε να ξεπεράσουμε τους ανταγωνιστές μας. Οσο όμως ο ανταγωνισμός σκληραίνει, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η επιβίωση. Τα περιθώρια κέρδους μειώνονται δραστικά και οι προοπτικές σκοτεινιάζουν.

Ακούγοντας πρόσφατα ένα από τα εξαιρετικά podcasts του Αρη Δημοκίδη, τη «σκληρή αλήθεια για τον Κώστα Κεντέρη», ξαναέζησα έπειτα από είκοσι χρόνια ένα γεγονός που σημάδεψε την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004. Ο Δημοκίδης συνδυάζει την προσοχή στη λεπτομέρεια (δεν αφήνει καμία πληροφορία να χαθεί) με τη στέρεη δομή της έρευνας (δεν […]

Οι Γάλλοι περιγράφουν το τέλος του καλοκαιριού με έναν σχολικό όρο: la rentrée, επιστροφή δηλαδή στα θρανία μετά το ευχάριστο διάλειμμα των καλοκαιρινών διακοπών. Είναι ένας εύστοχος όρος, τουλάχιστον για τις προνομιούχες ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπου το καλοκαίρι παραπέμπει σε μια γενικευμένη αναστολή της καθημερινότητας – και αυτό μολονότι η δύναμη των διακοπών έχει αρχίσει να εξασθενεί.

Στην αρχή ήταν το ροβεσπιερικό κόμμα που έψαχνε την ανατροπή. Ύστερα μετασχηματίστηκε σε μπααθικό για να πάρει την εξουσία. Πέρασε από τη σοσιαλδημοκρατική του φάση, όταν άλλαξε η ηγεσία. Και κατέληξε να διαποτίσει και τους αντιπάλους του. Η ιστορία των μεταμορφώσεων.

Οι οικονομολόγοι χρησιμοποιούν την έννοια της «κατάρας των πόρων» (resource curse) για να περιγράψουν τις παθογένειες των οικονομιών που εξαρτώνται από την εκμετάλλευση φυσικών πόρων. Η εξάρτηση αυτή στρεβλώνει την κατανομή κεφαλαιακών και ανθρώπινων επενδύσεων εξασθενίζοντας άλλες παραγωγικές δραστηριότητες: