Στάθης Ν. Καλύβας*

Λάρισα, Μάρτιος 2023: η προϊσταμένη του τοπικού ανακριτικού γραφείου της Πυροσβεστικής έχει αναλάβει καθήκοντα σ’ αυτό το πόστο μόλις το προηγούμενο πρωί: «Δεν είχα την παραμικρή εμπειρία προκειμένου να ανταποκριθώ στα καθήκοντα της προϊσταμένης του ανακριτικού γραφείου.

Το αμερικανικό σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης είναι ένα αληθινό θαύμα: παγκόσμια πρωτοπορία στην επιστημονική έρευνα, αξιοκρατικός μαγνήτης για τα καλύτερα μυαλά του κόσμου, δημοκρατικό κύτταρο και βασικός μοχλός κοινωνικής κινητικότητας στην αμερικανική κοινωνία και θεμέλιο της μεταπολεμικής οικονομικής της επιτυχίας.

Στο αξέχαστο (λέμε τώρα…) άσμα του το μακρινό 1984, ο Γιάννης Γιοκαρίνης θέτει σε ένα φίλο του ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: «Τι θέλεις να γίνεις περισσότερο: Κιθαρίστας ή ντράμερ;». Το ερώτημα είναι σοφό και αιώνιο: πώς αντιμετωπίζεις ένα δίλημμα. Και ο Γιοκαρίνης αναδεικνύει ένα γνωστό πρόβλημα, την υπεκφυγή.

Οταν στην Ελλάδα του 2014 βλέπαμε την κρίση να εισέρχεται σε μια νέα και αβέβαιη φάση, η Γερμανία βίωνε στιγμές απέραντης οικονομικής ευδαιμονίας. Την ίδια ακριβώς χρονιά, η Ρωσία εισέβαλλε στην Κριμαία και επιχειρούσε να αποσπάσει βίαια την ανατολική Ουκρανία.

Σε κάποιες ταινίες, ο αποτελεσματικότερος τρόπος θανάτωσης βρικολάκων και λυκάνθρωπων είναι η «ασημένια σφαίρα», ένας όρος που χρησιμοποιείται μεταφορικά για να περιγράψει λύσεις απλές και τελεσίδικες σε προβλήματα που χρονίζουν. Και ποιο πρόβλημα έχει μεγαλύτερη ανάγκη λύσης από το Παλαιστινιακό; Στον συνεχή ορυμαγδό που προκαλεί ο Ντόναλντ Τραμπ ξεχώρισε την προηγούμενη εβδομάδα η πρότασή του […]

Και ξαφνικά θυμήθηκα μια έκφραση που είχα ξεχάσει την τελευταία δεκαετία: «Πύκνωσε η ιστορία». Είναι δύσκολο να διαβάσει κανείς ψύχραιμα την ομιλία του νέου προέδρου των ΗΠΑ με αφορμή την ορκωμοσία του – ακόμη δυσκολότερο να την παρακολουθήσει. Και αυτό ισχύει όσο προετοιμασμένος και να είναι κανείς.

Δεν θα έπρεπε να μας εντυπωσιάζουν τα απαξιωτικά σχόλια για τον Κώστα Σημίτη αλλά και η ένταση που τα συνόδευε – παρότι ο θάνατος ενός δημοσίου προσώπου και ιδιαίτερα ενός πολιτικού ηγέτη συνοδευόταν ώς πρόσφατα από κάποιο αίσθημα σεβασμού.

Το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός της χρονιάς υπήρξε η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Η πρόβλεψη των επιπτώσεών της παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη, συνεχίζεται όμως η ατέρμονη συζήτηση για το «γιατί» της εκλογής του. Πώς εξηγείται η δυσχέρεια της ερμηνείας, παρά την πρόσβαση σε τεράστιες βάσεις δεδομένων; Πιστεύω πως αυτό οφείλεται στην τάση που έχουμε να προσεγγίζουμε την […]

Πριν από έντεκα χρόνια, στις 26 Μαΐου 2013, έγραφα σ’ αυτές εδώ τις σελίδες για τη Συρία πως οι περισσότεροι «συγκλίνουν στο ότι μάλλον αποκλείεται επικράτηση του καθεστώτος και επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση». Η εκτίμηση αυτή αποδείχθηκε μεν ορθή, αλλά με τεράστια χρονική καθυστέρηση.

Χρησιμοποιώ τακτικά το μετρό από τότε που πρωτολειτούργησε και όπως ο περισσότερος κόσμος διαπιστώνω με μεγάλη λύπη και ανησυχία τη σταδιακή απαξίωση και καταρράκωση του εμβληματικού αυτού μέσου.

Πριν από δύο ακριβώς εβδομάδες, έγραφα εδώ για τον Ντόναλντ Τραμπ, πως «η πιθανότητα εκλογής του κινείται αυτή τη στιγμή ελάχιστα πιο πάνω από το 50%». Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν καθόλου αμφίρροπο. Ο Τραμπ κέρδισε καθαρά και τα πάντα: εκλεκτορικό σώμα, λαϊκή ψήφο, Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ο Τραμπ κατάφερε κάτι που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν το 2020: να επιστρέψει στην εξουσία μετά μια τετραετία απαξίωσης και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη ισχύ από ό,τι είχε το 2016.