Στάθης Ν. Καλύβας*

Κ​​αθώς ξεκινά ο νέος χρόνος, στην ειδησεογραφία κυριαρχεί το Μακεδονικό.

Ω​​ς κάτοικος του κέντρου της Αθήνας όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα και ως φανατικός οπαδός του περπατήματος, αναγκαστικά αφουγκράζομαι τις μικρές και μεγαλύτερες αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μου.

Ε​​νας αναπάντεχος συνειρμός έφερε πρόσφατα στη μνήμη μου τον Ευάγγελο Αβέρωφ να περιγράφει στις αρχές της δεκαετίας του ’80 τη Νέα Δημοκρατία ως την παράταξη των «νοικοκυραίων», μια λέξη που με είχε ξενίσει ως ιδιαίτερα παλιομοδίτικη.

Σ​​ε παλαιότερο κείμενό μου («Στα υπόγεια είναι η θέα», 14.3.2010) έγραφα πως η υπόγεια Αθήνα διαφέρει ριζικά από την υπέργεια: το μετρό είναι μια όαση ασφάλειας, ευταξίας, καθαριότητας και λειτουργικότητας.

Μ​​ία από τις πιο ανησυχητικές πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών είναι η υποχώρηση των δημοκρατικών θεσμών σε χώρες που είτε είχαν μπει στη διαδικασία του εκδημοκρατισμού, όπως η Ρωσία ή η Τουρκία, είτε έμοιαζαν να έχουν παγιοποιήσει τους δημοκρατικούς τους θεσμούς, όπως πρόσφατα η Πολωνία.

Π​​ρόσφατα, ο υπουργός Oικονομικών προσπάθησε να αστειευθεί με τον γνωστό άγαρμπο τρόπο του.

Μ​​έσα από τους πρόσφατους λόγους του πρωθυπουργού καταγράφεται με σαφήνεια η μεγάλη πολιτική του μετάλλαξη, τα θεμέλια της οποίας τέθηκαν μετά το δημοψήφισμα που σήμανε το τέλος των ψευδαισθήσεων.

Γ​​ράφω αυτές τις γραμμές με αφορμή το «δημοψήφισμα» για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας την προηγούμενη Κυριακή – ο όρος σε εισαγωγικά, αφού ήταν μονομερής και αντισυνταγματική ενέργεια που πραγματοποιήθηκε εκβιαστικά δίχως να πληρούνται οι ελάχιστες προϋποθέσεις μιας αδιάβλητης εκλογικής διαδικασίας.

Η​​ αξία του φυσικού πλούτου και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς είναι προφανής.

Η​​ πάγια κατακλείδα στις αέναες συζητήσεις για το μέλλον της χώρας, κοινή σε Ελληνες και ξένους, συμπυκνώνεται στη φράση «και τι παράγει η Ελλάδα;».

Γ​​ια τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη έχουν γραφτεί ήδη πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα, όπως άλλωστε του αρμόζει.

Δ​​εν ξέρω αν ποτέ στο παρελθόν μπορούσε να διαισθανθεί κανείς μια τόσο βαριά απόγνωση να διατρέχει την κοινωνία – τουλάχιστον εγώ δεν θυμάμαι κάτι αντίστοιχο.