Στάμος Ζούλας

Ε​​ίναι αμφίβολο, πλέον, αν η σημερινή κυβέρνηση αντέξει έως τα Χριστούγεννα. Το συμπέρασμα αυτό δεν προκύπτει μόνον από τη ρωγμή που υπέστη την Πέμπτη, με τη συρρίκνωση της πλειοψηφίας της στους 153 βουλευτές. 

​​Ολοένα και συχνότερα το τελευταίο διάστημα ανατρέχουμε στη φράση, που είπε στις αρχές του 1989, ο Κων. Καραμανλής: «Η χώρα έχει μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο φρενοκομείο». 

Ο​​ταν επί κυβερνήσεως Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ μερικοί εγκέφαλοι της Συγγρού αμφισβήτησαν τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στο «δημοκρατικό τόξο», διέπρατταν μέγα ολίσθημα.

Η ​​μεγάλη απάτη του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές ήταν η δήθεν ύπαρξη «παράλληλου προγράμματος». 

Ντροπή. Είναι το πρώτο συναίσθημα που νιώθεις βλέποντας το γαλλικό ντοκιμαντέρ, στο οποίο οι κ. Γιούνκερ, Μοσκοβισί και Σόιμπλε σχολιάζουν την ελληνική συμπεριφορά κατά το οκτάμηνο των διαπραγματεύσεων.

Ο ​​νόμος περί ευθύνης υπουργών αποδεικνύεται ανεπαρκής και παραπλανητικός. Σε ποιους και πόσους υπουργούς να αποδώσουμε την ευθύνη για την κατάντια που ζούμε σήμερα; 

Π​​αρ’ ότι η χώρα μας βιώνει τη χειρότερη περίοδο της κρίσης, με το τρίτο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναδύεται μια ευκαιρία ομαλοποίησης του πολιτικού μας συστήματος, με επίκεντρο τη Ν.Δ. και βασικό συστατικό την πλήρη απομυθοποίηση του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. 

Ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει γιατί η Ν.Δ. επιζητεί εσπευσμένα νέα ηγεσία, μέσα στο κρισιμότερο για τη νέα κυβέρνηση τρέχον δίμηνο. Και τούτο, γιατί μιλώ περισσότερο με ψηφοφόρους της Ν.Δ., παρά με πολιτικούς της.

Στις εκλογές της Κυριακής είχαμε πολλές αποτυχίες, με πρώτη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που δεν κατόρθωσε καν να μειώσει τη διαφορά του με τον ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όσα διέπραξε ή υπέστη το κόμμα αυτό το περασμένο επτάμηνο.

Ο​​ταν αναφερόμαστε στις εκλογές, θέτουμε τα ερωτήματά μας σε τρίτο πρόσωπο. Π.χ. Ποιος θα είναι ο νικητής; Ποια κυβέρνηση θα σχηματισθεί; Θα μπει ο κ. Λεβέντης στη Βουλή; Θα είναι εκτός ο κ. Καμμένος; κ.λπ. κ.λπ. (Οπως λέμε «έσπασε το πιάτο», «χύθηκε το γάλα», «κάηκε το φαΐ».)

Μ​​εγάλος ντόρος έγινε με το «πρώτη φορά Αριστερά» και στη συνέχεια με το ερώτημα αν η πρώτη «αριστερή κυβέρνηση» θα ανατρεπόταν «εκ των έσω». Και τα δύο ζητήματα αποδείχθηκαν καθαρώς θεωρητικά. 

Π​​έρασα μια βραδιά, σχεδόν εφιαλτική, συζητώντας μ’ έναν ξένο δημοσιογράφο, από χρόνια φίλο μου και φανατικό φιλέλληνα.