Οταν αναφερόμαστε στις εκλογές, θέτουμε τα ερωτήματά μας σε τρίτο πρόσωπο. Π.χ. Ποιος θα είναι ο νικητής; Ποια κυβέρνηση θα σχηματισθεί; Θα μπει ο κ. Λεβέντης στη Βουλή; Θα είναι εκτός ο κ. Καμμένος; κ.λπ. κ.λπ. (Οπως λέμε «έσπασε το πιάτο», «χύθηκε το γάλα», «κάηκε το φαΐ».) Προσπαθώ πολύ να ερμηνεύσω αυτήν μας την προτίμηση στο τρίτο πρόσωπο. Διότι, προφανέστατα, εμείς θα εκλέξουμε τον νικητή. Εμείς θα αναδείξουμε την όποια κυβέρνηση, εμείς θα αποφασίσουμε για την εκλογική τύχη των κ. Λεβέντη και Καμμένου, κ.λπ. Διερωτώμαι, λοιπόν, αν αυτό το τρίτο πρόσωπο υποδηλώνει μια τάση ουδετερότητος. Μια προσπάθεια αποφυγής της ευθύνης γι’ αυτό που «θα βγάλει» η κάλπη. Πριν από οκτώ μήνες εκλέξαμε (όχι εκλέχθηκε) τον κ. Τσίπρα, για να καταργήσει τα μνημόνια, να επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα του 2009, ή με το σκεπτικό πως «και τα μισά να κάνει απ’ αυτά που υπόσχεται πάλι καλά θα ’ναι». (Για τους νεώτερους. Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό είχαμε αναδείξει πρωθυπουργό, πριν από 34 χρόνια, και τον Ανδρέα Παπανδρέου.) Μήπως, λοιπόν, αυτή η τάση ουδετερότητος, ως προς το αποτέλεσμα της ψήφου μας, υποδηλώνει έμμεσα και κάποια ενοχή για ατυχείς επιλογές μας που έχουν ζημιώσει άμεσα ή μεσοπρόθεσμα τη χώρα; Δεν το νομίζω. Τον Ανδρέα Παπανδρέου εκλέξαμε, συνολικά, πρωθυπουργό τρεις φορές. Και ο κ. Τσίπρας, ο οποίος απέτυχε οικτρά εντός επταμήνου και έχει επωμισθεί προσωπικά την ευθύνη των πεπραγμένων του, μας επισημαίνει, προς «διλημματισμό» μας (!) και ανερυθρίαστα, πως «αύριο (τον) εκλέγουμε πρωθυπουργό»…
Αλήθεια, υπάρχει, πλέον, περιθώριο λανθασμένης ή πειραματικής ψήφου; Το επτάμηνο ΣΥΡΙΖΑ μάς απαντά κατηγορηματικά όχι. Στο διάστημα αυτό λογικά έχει καταρρεύσει η περίπτωση εναλλακτικής λύσης στο ελληνικό πρόβλημα. Το τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο υπογράφηκε από τον κ. Τσίπρα και ψηφίσθηκε από τα δύο τρίτα της Βουλής. Πέραν της εκλιπούσης ελπίδας για «άλλη λύση», επίσης πρέπει να έχουν καταλαγιάσει, ως μάταια, η αγανάκτηση, η οργή και η ψήφος διαμαρτυρίας. Επιπλέον, έχει καταδειχθεί ότι το «μείγμα» αυτών των εκλογικών μας επιλογών έφερε τη χώρα πίσω. Οι «ομότυχες», όπως η Ισπανία, χώρες χρειάσθηκαν μόνον ένα μνημόνιο για να τιθασεύσουν την κρίση, ενώ η χώρα μας, εξαιτίας των δικών μας επιλογών (οργισμένων ή πειραματικών), βούλιαξε στο τρίτο. Τέλος και πάντα κατά τη λογική, όσο κρίσιμη είναι η αυριανή μας ψήφος, εξίσου απλά είναι και τα κριτήρια με τα οποία οφείλουμε και να διαμορφώσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα. Ας αφήσουμε τις προβλέψεις για το πρώτο και το δεύτερο κόμμα. Στην ουσία το ζήτημα έχει δευτερεύουσα σημασία. Η συντριπτική πλειοψηφία των εκλογέων απαιτεί πολιτική σταθερότητα και αντιτίθεται σφόδρα στο ενδεχόμενο και άλλων εκλογών.
Αυτά, φίλες και φίλοι, νομίζω πως είναι τα κριτήρια της αυριανής μας ψήφου. Απλά και σαφή. Δεν πρέπει να επηρεασθούμε ούτε από το «ανανεωμένο παλιό», ούτε από την «αναπαλαίωση του νέου». Προσωπικά, πιστεύω πως με την ψήφο μας πρέπει να επιβάλουμε την ευρύτερη, το δυνατόν, διακομματική συνεργασία. Οπως ισόμοιρος, πλέον, είναι ο καταλογισμός για τα τρία μνημόνια, ας καταστήσουμε εξίσου συνυπεύθυνους όλους για την έξοδο –επιτέλους– της χώρας απ’ την κρίση.
