Παντελής Μπουκάλας

Οποτε στήνεται η ευρωκάλπη πληθαίνουν οι φωνές που αξιώνουν να ενισχυθεί ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου, διότι αυτό περισσότερο από κάθε άλλο θεσμό ανταποκρίνεται στη ρητορική περί κοινού ευρωπαϊκού οράματος και στην απαίτηση να μειωθεί η εξουσία του διευθυντηρίου. Στο ενδιάμεσο όμως η προσοχή στη λειτουργία του ούτε σταθερή είναι ούτε έντονη. Οταν μάλιστα τα αποτελέσματα […]

Πέρυσι τέτοιον καιρό συζητούσαμε όπως και τώρα την έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (R.S.F.) για την ελευθερία του Τύπου παγκοσμίως. Η Ελλάδα είχε αξιολογηθεί τότε ως 70ή μεταξύ 180 χωρών. Η θέση αυτή δεν ήταν καθόλου τιμητική, δεν θυμάμαι πάντως να είχε υπάρξει «οργισμένη αντίδραση» της κυβέρνησης. Αντίδραση υπήρξε φέτος, επειδή η χώρα μας κατακρημνίστηκε […]

Για «ηχηρό καμπανάκι Μητσοτάκη» διαβάσαμε στα εφημεριδογραφικά και διαδικτυακά ρεπορτάζ της 29ης Απριλίου. Και για «ηχηρό καμπανάκι Μητσοτάκη» ακούσαμε στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία. Ούτε η ηχηρή ρίμα είναι πρωτότυπη, άκι/άκη, ούτε όμως και η μέθοδος με την οποία έφτασαν στ’ αυτιά και στα μάτια του μεγάλου κοινού όσα είπε ο πρωθυπουργός στους υφισταμένους του […]

Οπως και να τη δει κανείς, η θέση της Ελλάδας στον νέο οικουμενικό πίνακα Ελευθερίας του Τύπου, 108η στις 180 χώρες, δεν είναι καθόλου τιμητική για την πολιτεία και τη δημοσιογραφία. Γι’ αυτό και οι κατεξοχήν υπεύθυνοι, οι κυβερνώντες, επιλέγουν την πάντα πρόσφορη τακτική της στρουθοκαμήλου. Κάνουν ότι δεν τη βλέπουν. Απλό το δόγμα τους: […]

Από το γνωστό «Ανθρωπος στη θάλασσα» στον πρωτομαγιάτικο άθλιο άθλο της Αιδηψού, που θα μπορούσε να επιγράφεται «Γατάκι στη θάλασσα», η απόσταση μοιάζει τεράστια, ίσως όμως δεν είναι. Πρωταγωνιστής και στις δύο περιπτώσεις είναι ο άνθρωπος: στην πρώτη περίπτωση κινδυνεύει, στη δεύτερη θέτει σε κίνδυνο, δίχως κανέναν λόγο, τη ζωή ενός άλλου πλάσματος. Ναι, «κατώτερου». […]

Τα χελιδόνια μπορεί να ξεγελαστούν κάποια στιγμή από τις καιρικές αλλαγές που προκαλεί η κλιματική κρίση και να μη μας επισκεφθούν την άνοιξη. Για τις βιβλικές ταινίες της Μεγαλοβδομάδας, όμως, τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Οι παλιές κόπιες έρχονται και ξανάρχονται στα κανάλια, τριμμένες πλην ανθεκτικές. Το έθιμο αυτό της τηλεοπτικής εποχής, το μοναδικό στο οποίο […]

Πάντοτε στη διδακτέα ύλη οι τραγωδίες, της ζωής, όχι της λογοτεχνίας. Και πάντοτε αδιάβαστες μένουν. Η Ιστορία δεν φρονηματίζει και δεν παραδειγματίζει. Γι’ αυτό και οι τραγωδίες επαναλαμβάνονται ως τραγωδίες. Κοινότοπο το συμπέρασμα, παρ’ όλ’ αυτά παραμένει απελπιστικό. Ανατριχιάζουμε τώρα και πανικοβαλλόμαστε, αμήχανοι, τραγικά ανήμποροι θεατές της μοίρας μας, ακούγοντας να κουβεντιάζεται το ενδεχόμενο ενός […]

Χρόνια τώρα, φυσιογνωμιστές, ψυχολόγοι, παθολόγοι, επικοινωνιολόγοι, μακιγιέρ, κατάσκοποι προσπαθούν να διαβάσουν τη μάσκα στο πρόσωπο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Να εντοπίσουν ραγισματιές στο σιδηρούν προσωπείο. Και να ανελκύσουν συναισθήματα από τα βάθη του παγερού βλέμματός του. Στις μέρες του πολέμου, οι αναγνωστικές – ερμηνευτικές προσπάθειες αφενός εντάθηκαν, αφετέρου επεκτάθηκαν σε άλλα σημεία του σώματός του, που, […]

Στον βραχύ πολιτικό χρόνο, ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο νικητής των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Τη νίκη του ωστόσο δεν τη χρωστάει στην αίγλη του προγράμματός του, σε ό,τι τέλος πάντων παρουσιάστηκε βιαστικά σαν πρόγραμμα στο ενδιάμεσο των δύο γύρων, όταν τα ποσοστά έκαμψαν τον αριστοκρατικό προεδρικό εγωισμό. Η ανάγκη του Μακρόν να αντλήσει νέες ψήφους […]

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι ο πρώτος στην Ιστορία που φέρνει αντιμέτωπους χριστιανούς. Και μάλιστα ομόδοξους χριστιανούς: Ορθόδοξοι εναντίον Ορθοδόξων. Ούτε καν η Μεγάλη Εβδομάδα δεν έπεισε τον εισβολέα Βλαντιμίρ Πούτιν να «προσφέρει» μερικούς «ανθρωπιστικούς διαδρόμους» στους μελλοθάνατους της Μαριούπολης ή του Χάρκοβου, ώστε να σωθούν έστω λίγοι άμαχοι, ή να αποφασίσει μια προσωρινή […]

Στον λαϊκό λόγο, πεζό και έμμετρο, οι αναχρονισμοί δεν είναι σπάνιοι. Για παράδειγμα, σε μια παράδοση που αποθησαύρισε ο Ν. Γ. Πολίτης, «στον κάμπο του Μαραθώνα έγινε μια φορά μεγάλη μάχη. Τούρκοι πολλοί με άρμενα ήρθαν να σκλαβώσουν τη χώρα και απ’ εκεί να περάσουν στην Αθήνα». Τα βάσανά τους από τους Τούρκους θυμούνταν οι […]

Η «ειρηνική συνύπαρξη» ήταν μια ευχή της μακράς περιόδου που αποκλήθηκε «ψυχρός πόλεμος», χοντρικά από το 1945 έως το 1991. Στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο για ειρηνική συνύπαρξη των λαών, αυτοί συνέχισαν να πορεύονται με τα χίλια μύρια πάθη τους, αλλά των αυτοκρατοριών. Των δύο υπερδυνάμεων που είχαν την αρχηγεσία στα δύο μπλοκ: της αμερικανικής και […]