Παντελής Μπουκάλας

Δυο βλέμματα πληγές. Βαριά πληγωμένα τα ίδια από το αιφνίδιο δράμα τους, πληγώνουν και το δικό μας βλέμμα. Και την ψυχή μας.

Δεν είναι αναπόφευκτο, πάντως η εν εξουσία και εκ της εξουσίας μέθη είναι ό,τι συνηθέστερο. Σπανίζουν εξαιρετικά όσοι κατανοούν τον θώκο τους μόνο ως ευθύνη. Οσοι, γνωρίζοντας ότι τα αξιώματά τους είναι δοτά και δανεικά, αρνούνται πεισματικά την αλκοόλη της φιλαυτίας και της αλαζονείας που πλουσιοπάροχα τους προσφέρει η αυλή τους, αλλά και το ίδιο […]

Ο Αγγελος Δεληβορριάς παρέλαβε ένα μουσείο που «είχε αρχίσει λίγο να παλιώνει και να γκριζάρει», σύμφωνα και με τον επικήδειο της Ειρήνης Γερουλάνου, και παρέδωσε ένα από τα κορυφαία τοπόσημα της Αθήνας: οργανικό τμήμα της ζωής της, δελεαστικά ανοιχτό στον έξω κόσμο, και όχι χώρος ναρκισσιστικά ή φοβικά περίκλειστος, προορισμένος για τους ειδικούς. Παρέδωσε επίσης […]

Οι τουρίστες μας είναι πιθανό, πιθανότατο, να έζησαν τον μύθο τους στην Ελλάδα το καλοκαίρι που λήγει (ημερολογιακά μόνο, αφού πια η διάκριση του έτους σε τέσσερις εποχές είναι κι αυτή ένας μύθος)·

«Και προσοχή. Με δύο ρω το επώνυμό μου. Δεληβορ-ριάς. Ν’ ακούγεται άνεμος. -Οπως ο Βορράς; -Οχι. Οπως τα ρω του έρωτα. Για την Αφροδίτη μιλάμε». Ναι. Για την Αφροδίτη μιλούσαμε στο Μουσείο Μπενάκη με τον Αγγελο Δεληβορριά έναν αιώνα πριν, ή μάλλον μια χιλιετία πριν, και σε διάλεκτο μεταϋπερρεαλιστική. Για την Αφροδίτη και τις μορφές […]

Μπροστά σ’ ένα αρμυρίκι, και από τα λιγνά να είναι, τα κοντούτσικα, που σου δωρίζει τη σκιά του τη ριζωμένη στο αλάτι και σε κάνει να νιώθεις πως η πλάση όλη γεννήθηκε για σένα, τύφλα να ‘χουν πέντε ομπρέλες και δέκα ξαπλώστρες· ας είναι και από τις προοριζόμενες για τους VIP, αυτές που σε λίγο […]

Οι σημερινές «Στάσεις», αγαπητοί αναγνώστες, είναι οι τελευταίες. Επειτα από σαράντα χρόνια στη δημοσιογραφία κλείνει ο κύκλος «μεροδούλι – μερογράφι». Πλην όχι πλήρως. Από τον Σεπτέμβριο δεν θα αρθρογραφώ πια κάθε μέρα στην «Κ». Θα γράφω μόνο τις «Υποθέσεις» της Κυριακής και το πρωτοσέλιδο σχόλιο στο φύλλο της Τρίτης. Στις εφημερίδες ξεκίνησα ως διορθωτής. Κατ’ […]

Θέλοντας να μάθω κάτι παραπάνω για τα βουνά της βαριά πληγωμένης Ρόδου, έψαξα στο Διαδίκτυο για τον Αττάβυρο και τον Προφήτη Ηλία.

Είτε έχεις ζήσει έναν τόπο, έστω και για λίγο, κι έμαθες τις χάρες του, είτε όχι, η λύπη σου είναι το ίδιο βαριά όταν καίγεται. Στη Ρόδο δεν έχει τύχει να πάω.

«Τα μεσογειακά δάση είναι επιρρεπή στις πυρκαγιές», γνωστοποίησε προχθές ο πρωθυπουργός στη Βουλή, όπου και παρατόνισε δις το επίρρημα «ένδον».

Οταν η Ρόδος καίγεται επί μία εβδομάδα, στ’ αποκαΐδια της δεν θα εντοπίσουμε μόνο τα κατεστραμμένα σπίτια, τα νεκρά ελάφια, τις πληγωμένες επιχειρήσεις και το ξέπνοο φυσικό κάλλος, που θα χρειαστεί δεκαετίες για να συνέλθει.

Την Καλιφόρνια οι πολλοί την ξέρουμε –λίγο, πιο λίγο και από το ελάχιστα– από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, από τα «Σταφύλια της οργής» του Τζον Στάινμπεκ ας πούμε. Κι όσοι διαβάζαμε κάποτε μετά μανίας καουμπόικα, και πρώτα πρώτα τον Λουίς Λ’ Αμούρ, και βλέπαμε ταινίες γουέστερν, ας ήταν και μπι-μούβι, είχαμε πέσει κάμποσες φορές […]