Παντελής Μπουκάλας

Ζοσέπ Μπορέλ, ύπατος εκπρόσωπος της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής: «Το Ισραήλ έχει δικαίωμα να αμυνθεί, αλλά το δικαίωμα στην αυτοάμυνα έχει όρια που καθορίζονται από το διεθνές και ανθρωπιστικό δίκαιο».

Δεκαετίες πριν, τον περασμένο αιώνα, είχα λάβει δώρο καλότατο μια κασέτα χειροποίητη.

Αδίκως κατακρίνεται η νεοελληνική κοινωνία από εκλογολόγους, κοινωνιολόγους, εθνολόγους, ενίοτε και ψυχολόγους, σαν «κοινωνία χαμηλών προσδοκιών». Η ακμή του ευγενούς αθλήματος του στοιχηματισμού δηλώνει πεντακάθαρα το εντελώς αντίθετο. Ελπίζοντας ότι θα πιάσουν την καλή και θα λύσουν μια κι έξω, και για τρεις γενιές, τα προσωπικά και τα οικογενειακά τους προβλήματα, αλλά και τα προβλήματα […]

Η αποχή στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών πανθομολογείται τεράστια, η ομογνωμία ωστόσο λήγει εκεί.

Ακόμα κι όταν οι κομματικοί αρχηγοί ορκίζονταν ότι τάσσονται υπέρ της ακηδεμόνευτης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, «η καρδούλα τους το ήξερε» πόσο αγωνιούσαν – και το ξέραμε κι εμείς όλοι. Οσο κι αν πιέσει κανείς τη μνήμη του πάντως, δεν θα θυμηθεί άλλον πρωθυπουργό της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου που να ανέλαβε προσωπικά, και με τέτοιο πάθος, την […]

«Αντίποινα», αυτή είναι η λέξη των ημερών. Μια λέξη που τη χρησιμοποιούμε πάντα στον πληθυντικό, παρότι απέκτησε και ενικό σε συγγραφείς μεταγενέστερους των κλασικών, «το αντίποινον».

Οπως το Κυπριακό, που με τις δεκαετίες υποβαθμίστηκε σε απλή υποσημείωση στον κατάλογο ενδιαφερόντων της περιλάλητης «διεθνούς κοινής γνώμης», αν και πρόκειται γα πρόβλημα κατοχής, και το Παλαιστινιακό, επίσης με τις δεκαετίες, υποχώρησε στον «κατάλογο ευαισθησίας». Παρότι πρόκειται για πρόβλημα ουσιαστικής κατοχής και εξοντωτικού αποκλεισμού των παλαιστινιακών εδαφών, όπου ζουν άνθρωποι με τα δικαιώματά τους […]

Είμαστε άραγε ένας λαός που, με θολωμένη κρίση, εκκρεμεί συνεχώς ανάμεσα στην απόλυτη αρετή και στην ακρότατη κακία;

«Ναι, αλλά είναι αυθεντικός»… Αμέτρητες φορές έχουμε ακούσει τη φράση αυτή σαν δικαιολογία, ακαταμάχητη υποτίθεται, για την αγενή, χυδαία, ωμή συμπεριφορά προσώπων του δημόσιου βίου· τη μονολεκτικώς «παντελονάτη». Αν μάλιστα πρόκειται για αιρετούς, οι υπερασπιστές τους προσκομίζουν και δεύτερο πειστήριο ότι τυγχάνουν ενάρετοι: τη λαϊκή ψήφο. Η κάλπη, όμως, δεν είναι κολυμβήθρα του Σιλωάμ, πανίσχυρο […]

Το συνηθίζουμε να αποδίδουμε γνωρίσματα γενικής ισχύος σε όποιο πλήθος κι αν αναφερόμαστε: σε επαγγελματικές κατηγορίες, μέλη κόμματος, οπαδούς αθλητικού συλλόγου, ηλικιακές ομάδες, καταγόμενους από τον ίδιο νομό, λαούς και έθνη.

Το πλανητικά καινοφανές παράδοξο ολοκληρώθηκε και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε ο αυτοταυτισθείς με το Φως κ. Στέφανος Κασσελάκης. Η άνετη νίκη του, το 56% έναντι του 44% της κ. Εφης Αχτσιόγλου, επιτεύχθηκε παρότι έως τα τέλη Αυγούστου πολλά στοιχεία του κοινωνικοπολιτικού βιογραφικού του φάνταζαν ικανά να απωθήσουν παρά να θέλξουν ένα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ· από […]

Τόσους μάντεις γέννησε αυτός ο τόπος επί «παγανισμού» και «ειδωλολατρίας», τόσους προφήτες επί χριστιανισμού.