Παντελής Μπουκάλας

Κατά τας Γραφάς, κατά τον ευαγγελιστή Λουκά δηλαδή, αφού μόνο αυτός κατέγραψε τη σχετική παράδοση, ξαφνικά, μετά την εμφάνιση του αγγέλου στους βοσκούς της Βηθλεέμ, ένας αγγελικός χορός ύμνησε τον Θεό λέγοντας: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Δύο χιλιετίες εκκρεμεί το χαρμόσυνο άγγελμα και στα δύο σκέλη του: της […]

«Μα ούτε μισό δράμι ενσυναίσθηση δεν έχεις; Να μιλάς για το πλαστικομάνι και τα σκουπίδια σε μέρες γιορτινές; Οταν σε όλο τον πλανήτη πανηγυρίζουν, αγοράζοντας μετά μανίας και καταναλώνοντας μετά ακηδίας;»

Η παραδοχή ότι το καθετί έχει δύο –τουλάχιστον– όψεις ανήκει στα περίφημα «στοιχειώδη» του Σέρλοκ Χολμς: «Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουότσον». Στοιχειώδες, λοιπόν, πως και ό,τι αφορά το μετρό της Θεσσαλονίκης έχει δύο εκδοχές: τη θετική και την αρνητική. Δυστυχώς, ο χολερικός, μεμψίμοιρος, μιζεραμπιλιστής λαϊκισμός επιμένει να κάνει την τρίχα τριχιά, να καίει μαζί χλωρά και […]

Συνήθως οι εκθέσεις ζωγραφικής ή γλυπτικής επιχειρούν να διδάξουν διά του κάλλους, που δεν είναι πάντως ίδιο για όλους τους καλλιτέχνες και τους φιλότεχνους. Τις μέρες που πέρασαν, μια έκθεση δοκίμασε να ενημερώσει και να διδάξει ακολουθώντας εντελώς διαφορετικό δρόμο: τον δρόμο της ασχήμιας, της σκουριάς, της φθοράς, του μαρασμού.

«Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος»; Ισχύει, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το έχει πει, σε χαρά ή, πολύ συχνότερα, σε απώλεια και λύπη. Στην περίπτωση της Συρίας, όμως, ο παροιμιακός λόγος αληθεύει μόνο φαινομενικά. Η πτώση του δικτάτορα Μπασάρ αλ Ασαντ και η φυγή του στη Μόσχα του προστάτη του […]

Ο χρόνος πλήγωσε βαριά την αρχαιοελληνική τέχνη του λόγου. Είτε επειδή οι πάπυροι και οι περγαμηνές δεν άντεξαν στη φθορά είτε επειδή, εκτός από τους συντηρητές και τη σωστική δουλειά τους, στην Ιστορία υπάρχουν πάντα και οι συντηρητικές ή αντιδραστικές δυνάμεις. Οι πρόθυμες να καταστρέψουν σκίζοντας ή καίγοντας ό,τι δεν συμφωνεί με τα σιδερένια δόγματά τους, θρησκευτικά και πολιτικά.

Υπεραπαραίτητο το μετρό για τη Θεσσαλονίκη και εύλογος ο ενθουσιασμός των κατοίκων της, που ήταν νιοι και γέρασαν από εξαγγελία σε εξαγγελία. Δεν έχουν ξεχάσει όλοι πως η «συμπρωτεύουσα» της ρηχής ρητορικής «θα γιόρταζε με μετρό» τα εκατό χρόνια της απελευθέρωσής της, το 2012. Καλορίζικο να ‘ναι, λοιπόν. Και να επεκταθεί ταχύτατα. Να καλύψει όλη […]

Και ενώ στις πρωτεύουσες του κόσμου φυτεύουν «εορταστικό κλίμα» υπό μορφήν πανύψηλων δέντρων, σ’ ένα χωριό, ψηλά στον χάρτη, το άλλο κλίμα, το «κανονικό», δεν λέει να συμφωνήσει με το ημερολόγιο, να ευλογήσει τον Βορρά με χιόνι.

«Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών» η χθεσινή. Τα στοιχεία πάντως, τα ελληνικά και τα οικουμενικά, δείχνουν ότι θα περάσουν πάρα πολλές τέτοιες Ημέρες μέχρι να πιστέψουμε πως κάτι όντως άλλαξε. Κάτι βαθιά μέσα μας. Στην ψυχή του καθενός. Και στο σπίτι του. Και στο κοινό μας σπίτι, το παγκόσμιο. Που, […]

Από τη μία Παγκόσμια Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα στην άλλη, από το Ντουμπάι στο Μπακού, από την COP 28 στην COP 29, οι ελπίδες σκορπίζονται από τους ανέμους της απληστίας, της αμεριμνησίας, της ανευθυνότητας, των σκληρών συμφερόντων, του πολιτικαντισμού.

Υποτίθεται πως πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή των αυτοκρατόρων, που ηγεμόνευαν ελέω Θεού, ώσπου αποφάσιζαν ότι ουδείς άλλος θεός υπάρχει πλην της μεγαλειώδους αφεντιάς τους. Υποτίθεται δηλαδή πως η δημοκρατία καλά κρατεί. Μακάρι να ίσχυε η εικασία. Τον ευφρόσυνο χάρτη της φαντασίας τον πληγώνει η γκρίζα πραγματικότητα. Αν αθροιστούν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα σαν το βορειοκορεατικό, οι […]

Μετράει άραγε η λογοτεχνία σαν πηγή για τους ιστορικούς; Τη συνυπολογίζουν στις αναπλάσεις τους σαν τεκμήριο, έστω και όχι ακριβώς ισότιμο με τα ντοκουμέντα; Με τη συγκαιρινή ιστοριογραφία μιας εποχής, πρώτα πρώτα. Ή με την εφημεριδογραφία της.