Μιχάλης Τσιντσίνης

Είναι σχεδόν συνώνυμα. Βγάζεις το ένα, βάζεις το άλλο και το νόημα δεν αλλάζει. Μόνον ο τόνος. Βγάζεις το «λαϊκό» και το αντικαθιστάς με το «πατριωτικό» και έχεις το ίδιο ρητορικό εφέ –την ίδια δημαγωγική κουπ– μόνο με αλλαγή χρωματισμού. Ο Αλέξης Τσίπρας, στην αντι-ΔΕΘ εμφάνισή του, χρησιμοποίησε πάνω από είκοσι φορές την «πατρίδα» και […]

Επρεπε να είναι παροχές, αλλά να μη μοιάζουν με τέτοιες. Επρεπε να μοιάζουν με μεταρρύθμιση. Αυτός ήταν ο ένας στόχος του πακέτου των φοροαπαλλαγών στη ΔΕΘ: Το οικονομικό επιτελείο ήθελε να αποφύγει την πεπατημένη της ψηφοθηρικής κουρελούς – της συρραφής από εφάπαξ ρουσφέτια άμεσης εξαργύρωσης. Ηθελε να μπορεί να παρουσιάσει τις εξαγγελίες ως συνεκτική οικονομική […]

«Αυτός είμαι». Δεν το είπε με οίηση. Το είπε για να συνοψίσει σε δυο λέξεις το μήνυμα που προσπάθησε να στείλει από τη Θεσσαλονίκη. Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να θυμίσει στους ψηφοφόρους (του) ποιος είναι – ή μάλλον ποιος ήταν, όταν τον εμπιστεύτηκαν. Προσπάθησε να ξαναλανσάρει την παλιά ταυτότητα του μετριοπαθούς και διαβασμένου μεταρρυθμιστή, που δεν […]

«Ρε, κοίτα τη χοντρή! Ρουφιέται!». Αυτή δεν είναι βέβαια μια φράση που ένας μέσος ενήλικας θα επέτρεπε στον εαυτό του – ιδίως αν ο στόχος της φράσης του ήταν παρών, σε ακτίνα που μπορούσε να εισπράξει την προσβολή.

Δεκαπέντε αιώνες. Είναι δύσκολο να το συλλάβει κανείς, αλλά μετέχουμε σε ένα κράτος που έχει έννομο συμφέρον για το τι συμβαίνει σε ένα ίδρυμα που θεμελιώθηκε πριν από χίλια πεντακόσια χρόνια σε μια έρημο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την επικράτειά του. Ακόμη κι αν ήθελε η σύγχρονη Ελλάδα να χειραφετηθεί από τα ιστορικά της φορτία, […]

Το έχει καταλάβει και ο ίδιος. Αν είναι να επιστρέψει, πρέπει να πετάξει το «πουκάμισό» του σαν το φίδι. Αν είναι να μετρήσει πάλι σαν Τσίπρας, πρέπει να αποτσιπροποιηθεί – να βγάλει το δέρμα του διαπρύσιου μπαχαλόκρατορος και να φορέσει το κοστούμι του μεταρρυθμιστή. Γι’ αυτό επιχειρεί ακόμη και την κορύφωση του βολονταρισμού του –την […]

Θέλει να «στηρίξει τους Ελληνες». Και προς θεού, δεν είναι ανθρωπιστής. Αυτό μάλλον εννοούσε όταν έλεγε, στο ιδίωμά του, ότι προτιμά να μην είναι «ο υπουργός ο οποίος θα φαντάζομαι (sic) ως ανθρωπιστής». «Η Ελλάδα», υπερθεμάτισε, «δεν είναι ευπρόσδεκτη (sic) χώρα για όποιον έρχεται εδωπέρα για οικονομικούς λόγους». Για τον αντι-ανθρωπιστή υπουργό Μετανάστευσης, η στήριξη […]

Ηταν παραμονές Χριστουγέννων του αλησμόνητου 2015. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης υποδέχονταν στη Βουλή των Ελλήνων τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς. Ακολούθησε ομιλία του Αμπάς στην εθνική αντιπροσωπεία κι ένα ψήφισμα της τελευταίας που καλούσε την κυβέρνηση «να προωθήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για να αναγνωρίσει Κράτος […]

Ο Τσίπρας είναι αυτό που του συνέβη. Ο λόγος του να υπάρχει και να μιλάει είναι και θα είναι πάντα το ’15. Στη νέα εκδοχή του παρελθόντος του που αρνείται να παρέλθει –στη συνέντευξή του στη Monde– ο πρώην πρωθυπουργός λανσάρει μια νέα εκδοχή αυτοδικαίωσης: Δεν «του συνέβη» το αδιέξοδο. Το προκάλεσε ο ίδιος, ενεργητικά, ως «δραματοποίηση».

Καλύτερα τώρα, παρά μετά. Καλύτερα να απορρίψεις ένα αίτημα, προτού καν υποβληθεί, παρά να εκτεθείς σε πιέσεις όταν θα έχει ήδη διαμορφωθεί μια συνθήκη που μπορεί να συνεπάγεται διπλωματικούς καταναγκασμούς. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης είχε λόγους να αποκλείσει νωρίς το ενδεχόμενο μιας πιθανής στρατιωτικής συμβολής στην Ελλάδα στις «εγγυήσεις ασφαλείας» […]

Ο πόλεμος που βραχυκυκλώνει τα ηθικοπολιτικά αντανακλαστικά της Αριστεράς.

«Big», «great», «best», «largest». «Thanκ you», «thank you», «thank you». Δεν είχαν τέλος οι υποκλίσεις στο τραπέζι του Λευκού Οίκου. Οι Ευρωπαίοι είχαν σκηνοθετήσει τους εαυτούς τους, για να πατήσουν τα κουμπιά του Τραμπ: Για να τον περιβάλουν με αυλική κολακεία. Κι έτσι να τον «χειριστούν», όπως τον χειρίστηκε λίγες ημέρες πριν ο Πούτιν. Ο […]