Μαρία Τοπαλη

Πενήντα χρόνια από τον θάνατό του.

Στη συγκεντρωτική έκδοσή τους τα περισσότερα από 500 ποιήματα του Τάσου Γαλάτη (1937) δίνουν τη μοναδική εικόνα μιας φρενήρους παραγωγικής μηχανής, ενός γόνιμου πλάσματος που αδιάκοπα και με ταχύτητα προχωράει γεννοβολώντας ποιήματα.

Ο Σπύρος Καρυδάκης, μεταφράζοντας και σχολιάζοντας «ερωτολογικά», όπως ο ίδιος λέει, την αρχαία ελληνική ποίηση με θέμα τον έρωτα ανδρών για άνδρες, επιχειρεί, με μια χειρονομία καθολικού πάθους, να υποστηρίξει ταυτόχρονα την προσφορά της αναγνωστικής απόλαυσης και το μαχητικό επιχείρημα στο πεδίο των ιδεών. Το έργο εμφανίζει αρετές […]

«Ο,τι θα μείνει απ’ αυτόν τον άνθρωπο/ είναι γλώσσα και δόντια» γράφει στον τελευταίο στίχο του ποιήματος «Απροσωπογραφία σε σπασμένο καθρέφτη» ο Δημήτρης Ελευθεράκης.

Oταν η Λένια Ζαφειροπούλου ξεκίνησε να μεταφράζει το μεγάλο –σχεδόν 2.000 στίχων– ποίημα του Σαίξπηρ, με θέμα τον βιασμό μιας παντρεμένης αρχόντισσας από τον γιο του βασιλιά στην αρχαία Ρώμη, δεν μπορούσε βέβαια να γνωρίζει ότι οι συνθήκες κατά την ολοκλήρωση και δημοσίευση της μετάφρασης θα συνέπιπταν σατανικά με στοιχεία τόσο της μυθοπλασίας όσο και της εποχής της σύνθεσης του έργου από τον Σαίξπηρ.

ΑΓΓΕΛΑ ΓΙΩΤΗΜεταπολεμικές δοκιμέςπολιτικού λυρισμούεκδ. Αλεξάνδρεια, σελ. 303 Το μεταπολεμικό ρίγος του Βύρωνα Λεοντάρη, η αρνητική διαλεκτική του Τέοντορ Αντόρνο και το υπονομευμένο «υψηλό» του Ανδρέα Κάλβου γίνονται τρία νήματα σφιχτοπλεγμένα από την Αγγέλα Γιώτη, συγκροτώντας τη «μεταπολεμικότητα» ως έννοια-εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τον 19ο αιώνα και μέχρι τους συμβατικά αποκληθέντες μεταπολεμικούς ποιητές. […]

‘Οταν απονεμήθηκε το Νομπέλ στην Αμερικανή ποιήτρια Λουίζ Γκλικ (γεν. 1943), αρκετοί στην Ελλάδα υπογράμμισαν ενοχλημένα πως δεν ήξεραν τίποτα γι’ αυτήν.

ΘΕΩΝΗ ΚΟΤΙΝΗΟ χρόνος είναιεκδ. Μελάνι, σελ. 66 Το γνώριμο ύφος της Θεώνης Κοτίνη (γεν. 1967) προσλαμβάνει στην έκτη συλλογή ποιημάτων της μια διαύγεια αλλά και μια γλυκύτητα που καθηλώνουν.

Ενα συναρπαστικό ταξίδι, για παιδιά και εφήβους, στα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ούτε «καταραμένοι» ούτε «δαιμονισμένοι», αλλά «δαιμόνιοι» είναι οι πρωταγωνιστές των 22 ποιημάτων της πέμπτης ποιητικής συλλογής της Αννας Γρίβα (γεν. 1985), που και στα προηγούμενα βιβλία της έδωσε δείγματα ώριμης και πρωτότυπης ποίησης.

Για τις περισσότερες αναγνώστριες και τους αναγνώστες, η κρητική λογοτεχνία της Αναγέννησης είναι ένας από τους συστατικούς μύθους της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Η ποίηση είναι ένας χώρος γεμάτος θαυμάσια έπιπλα. Καλά κομμάτια διαφορετικών εποχών, με στυλ που ευρύτατα ποικίλλει και με επιδραστικότητα που και αυτή αποκλίνει αισθητά.