Μαρία Τοπαλη

Ενα ολιγοσέλιδο, καλαίσθητο βιβλίο, όπου ποιήματα συνομιλούν με επί τούτου φιλοτεχνημένα σχέδια του Στέφανου Ρόκου, είναι η τρίτη συλλογή της Δανάης Σιώζιου (γεν. 1987).

Ο ποιητής και μεταφραστής Εριχ Φριντ (1921-1988) αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο στα γερμανόφωνα και τα ευρωπαϊκά γράμματα της μεταπολεμικής περιόδου.

Η πολυσχιδής Λένια Ζαφειροπούλου, βραβευμένη ήδη για τα προηγούμενα ποιητικά βιβλία της, θυμίζει, από τους πρώτους στίχους που δημοσίευσε, αυστηρά και μόνον τον εαυτό της.

Η πολύπλευρη σύνδεση του Κώστα Σημίτη με τον πολιτισμό, που οδήγησε στη θεμελίωση σημαντικών έργων υποδομής.

Είκοσι παιχνιδιάρικα ποιήματα σε μορφή λίμερικ –«λιμερίκια» επί το ελληνικότερον–, που στο καθένα πρωταγωνιστεί ένα ψάρι ή άλλο πλάσμα της θάλασσας, συγκροτούν μια συλλογή για παιδιά γραμμένη από τον ιστορικό, μεταφραστή και κριτικό Γιώργο Τσακνιά: «Eνας χάνος ονόματι Θάνος/ οδηγεί μηχανή χωρίς κράνος/ και ελπίζει μπας και/πάει σε πάρτι μασκέ/ για να ντυθεί επιτέλους Ινδιάνος».

Τα παιδικά βιβλία προσεγγίζουν με άπειρους –συνήθως μαγικούς– τρόπους τις γιορτές των Χριστουγέννων.

Η «Κ» προδημοσιεύει ένα απόσπασμα από το –272 στίχων– ποίημα-συνομιλία του ποιητή με το έργο του Θεόφιλου.

Μαθαίνουμε τη γλώσσα από την πρώτη μέρα της ζωής μας· ίσως μάλιστα οι απαρχές της εκμάθησης να βρίσκονται στη μητρική κοιλιά, αφού το αυτί τελειοποιείται μήνες πριν γεννηθούμε. Κολυμπάμε από νωρίς στον γλωσσικό πλακούντα, βαφτιζόμενες/οι διαρκώς σε ένα «λουτρό γλώσσας».

Ηταν μεσημέρι της 25ης Απριλίου του 2015 και κάμποσος κόσμος είχε συρρεύσει στο Μουσείο Αλεξ Μυλωνά για να παρακολουθήσει την περφόρμανς του ποιητή Βασίλη Αμανατίδη, που θα πραγματοποιόταν μέσα στην εν εξελίξει έκθεση του Χρήστου Χρυσόπουλου.

Μάχες και σινεμά, ολοκαύτωμα και κατανάλωση. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος σε μια πλούσια εικονογραφημένη αφήγηση.

Αν φανταστούμε την ανάγνωση του ποιήματος σαν πόση κρασιού ή τσαγιού, εύκολα θα φανεί ότι αν λείψει το άρωμα που αναδίδεται μέσα από το φλιτζάνι ή το ποτήρι, θα αφανιστεί μεγάλο μέρος της απόλαυσης. Η ερμηνευτική-κριτική προσέγγιση, που κάθε αναγνώστρια/ης καλλιεργεί αυτοτελώς, συμβάλλει στο άρωμα.

Στους αντίποδες ποιητών με δυναμικές πρώτες εμφανίσεις σε ιδιαίτερα νεαρή ηλικία βρίσκονται οι ποιητές που κάνουν όψιμα την πρώτη τους εμφάνιση. Υπάρχει ωστόσο ένα χαρακτηριστικό που συχνά ενώνει πρώιμους και όψιμους: μια ορμή καταρρακτώδης, μια πίεση που επιβάλλει όλα να ειπωθούν μέσα σε ένα βιβλίο, σαν να μην υπάρχει αύριο.