Κώστας Ιορδανίδης

Εάν η Γερμανία εδιδάχθη κάτι από τους δύο πολέμους του περασμένου αιώνα, που έσπειραν τον όλεθρο στην Ευρώπη, είναι ότι πλέον η προώθηση των εθνικών της στόχων εξασφαλίζεται αποτελεσματικότερα διά «εκπροσώπων» και όχι με ευθεία έκθεση των ηγετών της.

Η ​​ρήξη που επήλθε στις σχέσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου με το Πατριαρχείο της Μόσχας δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Η κρίση υπέβοσκε από καιρό, και ανεξαρτήτως από την εκκλησιαστική, έχει και σοβαρή πολιτική διάσταση.

Ο παραιτηθείς υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς υπήρξε μία μείζων «σταθερά» των δύο κυβερνήσεων του κ. Αλέξη Τσίπρα, από την άποψη ότι ήταν ο μόνος ο οποίος είχε επαρκή γνώση της δομής, της λειτουργίας και του αντικειμένου του χαρτοφυλακίου που ανελάμβανε.

Π​​ρώτη φορά στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι εκλογές του προσεχούς Μαΐου, για την ανάδειξη των νέων μελών του, αποκτούν νέα πολιτική διάσταση. Αυτό το εξόχως δαπανηρό «πολυεθνές συζητητήριο» είχε ως στόχο να προσδώσει δημοκρατική «νομιμοποίηση» στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει, καθώς το «δημοκρατικό έλλειμμα» στην Ενωση βαθαίνει και αναμένεται πως θα καταγραφεί στις εκλογές.

Η δήλωση του επικεφαλής της Χριστιανοσοσιαλιστικής Ενώσεως [CSU] της Βαυαρίας και υπουργού Εσωτερικών της Γερμανίας, Χορστ Ζεεχόφερ, ότι «οι Βαυαροί κυβέρνησαν την Ελλάδα για ένα χρονικό διάστημα και ίσως θα ήταν καλύτερα εάν δεν ήταν προσωρινό», προκάλεσε αγανάκτηση.

Δ​​εν έχει τέλος ο πολιτικός γολγοθάς της Βρετανίδας πρωθυπουργού Τερέζα Μέι. Βάναυση αμφισβήτηση της πολιτικής της για το Brexit στη διάρκεια του συνεδρίου των Συντηρητικών.

Η εμμονή της Δύσεως για την επίλυση του «μακεδονικού ζητήματος» στη νέα του μορφή και η γιγαντιαία κινητοποίηση Αμερικανών και Ευρωπαίων για υπερψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών είχαν στόχο να εδραιώσουν τη σταθερότητα –εσωτερική και εξωτερική– σε αυτή τη γειτονική χώρα.

Α​​πό την εκδήλωση της οικονομικής κρίσεως στη χώρα μας διαδοχικές πολιτικές κυβερνήσεις υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αντώνη Σαμαρά, δις υπό τον Αλέξη Τσίπρα, και μία τεχνοκρατική, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, επεχείρησαν την διάσωση της Ελλάδος και την εναρμόνισή της με το ευρωπαϊκό σύστημα.

Αυτές οι εκλογές θα είναι αλλιώτικες από τις άλλες. Παράδοξο από μιαν άποψη, διότι το κύριο θέμα που κυριάρχησε την τελευταία οκταετία –με άλλα λόγια η ολοκλήρωση του προγράμματος «σωτηρίας» ή κατ’ άλλους της πλήρους υποθηκεύσεως της χώρας στους δανειστές– έκλεισε καθ’ ον τρόπο αυτό συνέβη.

Ε​​ίτε το θέλουμε είτε όχι, συρόμεθα σε μία μακρά προεκλογική περίοδο. Δεν είναι παράδοξο από μιαν άποψη, με δεδομένο ότι η εντολή εξαντλείται ημερολογιακά –και όχι πολιτικά– σε ένα έτος. Το ενδιαφέρον είναι οι αντιθετικές προσωπικότητες –σε απόλυτο βαθμό– των δύο «μονομάχων» που διεκδικούν την εξουσία.

Η προεκλογική εκστρατεία άρχισε με τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και τις τοποθετήσεις των προέδρων των πολιτικών κομμάτων, ανεξαρτήτως της ημερομηνίας που θα διεξαχθούν οι εκλογές. 

​​Το 1452, οπλουργός, χύτης κανονιών, ουγγροβλαχικής καταγωγής χριστιανός, ονόματι Orban, προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο έναντι χαμηλοτάτης αμοιβής, που επιπλέον δεν καταβαλλόταν εγκαίρως.