Κώστας Ιορδανίδης

Κατά ​​τη διάρκεια της τελευταίας οκταετίας η ελληνική κοινωνία συνεθλίβη οκονομικά, σχεδόν στο σύνολό της. Οι θεωρούμενες ως σταθερές του συστήματος, με πρώτιστη την απόδοση των επενδύσεων στα ακίνητα, κατέρρευσαν.

Οταν ο κ. Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την εξουσία, τον Ιανουάριο του 2015, επικεφαλής μιας ιδεολογικά ανορθοδόξου κυβερνήσεως, κάποιοι προεξοφλούσαν περίπου δομικές αναταράξεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Μ​​ία όψη της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ στη μάχη του εναντίον της Νέας Δημοκρατίας είναι ο χαρακτηρισμός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως ως κόμματος δύο συνιστωσών – «ακροδεξιάς» και «νεοφιλελευθέρας».

Με ποιητικές και συμπαντικές αναφορές τοποθετήθηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα –αμφότερα «συστημικά» παρεμπιπτόντως πλέον– στην πρώτη αψιμαχία τους, την παραμονή της μεγάλης εξόδου και των διθυραμβικών εξαγγελιών του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο μυθικό νησί του Ομήρου.

Η ​​απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών που εκρατούντο, διότι στη διάρκεια περιπολίας εισήλθαν στο τουρκικό έδαφος, προκάλεσε ανακούφιση στους ιδίους και στους οικείους τους βεβαίως, και στην ελληνική κυβέρνηση ασφαλώς. Αλλά, μέχρις εδώ. Τα υπόλοιπα είναι ως εκ του περισσού.

Η​​ πολιτική διαχείριση της εθνικής συμφοράς που ενέσπειρε τον θάνατο και κατέκαυσε την Ανατολική Αττική εκτυλίσσεται όπως αναμενόταν. Με κραυγές, καταγγελίες, απειλές και κυβερνητικές «πρωτοβουλίες» για εκρίζωση των αιτιών της ολικής καταστροφής. Πρόκειται για ύβριν στη μνήμη των νεκρών και των οικογενειών τους.

H παγκοσμιοποίηση στον χώρο της οικονομίας –με άλλα λόγια η απόλυτη εξάρτηση κρατών και μεγάλων επιχειρήσεων από τους διεθνείς οίκους αξιολογήσεως και τις αγορές– ανέδειξε νέο «όπλο» εξαναγκασμού «πολιτικής συμμορφώσεως», η αποτελεσματικότητα του οποίου δοκιμάζεται επί συμμάχων και πολεμίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Η ​Ελλάς είναι μία χώρα κατ’ εξοχήν υπέρ της διατηρήσεως του status quo στις διεθνείς της σχέσεις. Εάν αυτό συμβαίνει από έλλειψη ζωτικής ορμής ή λόγω εγγενούς αδυναμίας είναι επί της ουσίας αδιάφορο.

Η σταθερά που διατρέχει όλα –ανεξαρτήτως– τα πολιτικά κόμματα εν Ελλάδι είναι ότι η διατήρησή τους στην εξουσία εξαρτάται από την εύνοια ή συναίνεση του ισχυρού «ξένου παράγοντος». 

​​Έμπειρία δεκαετιών, αλλά και μια –έστω επιπόλαιη– περιδιάβαση στην Ιστορία, δείχνει ότι οι κυβερνήσεις ωραιοποιούν τα επιτεύγματά τους και αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν τις αβλεψίες και τα λάθη τους. Αυτός ο σιδηρούς κανόνας ισχύει σε όλες τις εποχές και διατρέχει τη συμπεριφορά των κομμάτων στο αντιπροσωπευτικό μας σύστημα.

Εθνική τραγωδία έπληξε την Ελλάδα εν μέσω του θέρους. Πλησιάζουν τις δύο εκατόμβες οι νεκροί και οι αγνοούμενοι. Ανυπολόγιστες η οικολογική καταστροφή και οι υλικές απώλειες. Η επιτομή αυθαιρεσίας και ανευθυνότητος της κυβερνήσεως, της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, των περιφερειαρχών και των ιδιωτών, βεβαίως.

Φ​​θάσαμε πάλι φέτος παραμονές του εορτασμού της αποκαταστάσεως της Δημοκρατίας. Σεμνή προβλέπεται την Τρίτη η εκδήλωση στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου.