Αλέξης Παπαχελάς

Αναρωτιέμαι πολλές φορές πώς ένιωθαν οι άνθρωποι που ζούσαν τις δικές μας ζωές τη δεκαετία του 1910 ή του 1930. Ενιωθαν την αβεβαιότητα και τον φόβο που νιώθουμε σήμερα καθώς αισθανόμαστε ότι τρίζουν τα θεμέλια πάνω στα οποία φτιάχτηκε η δυτική κανονικότητα στην οποία είχαμε συνηθίσει, ενδεχομένως και εθιστεί; Ή συνέχιζαν να περνούν καλά, να […]

Τι ελπίζει και τι φοβάται ο νομπελίστας για την τεχνητή νοημοσύνη – Πώς κρατάει την οικογενειακή μνήμη του ξεριζωμού από την Αμμόχωστο.

Ενας ιδιαιτέρως κυνικός φίλος ισχυρίζεται πως η Εκκλησία, κάθε Εκκλησία, είναι κάτι σαν τη μεγαλύτερη και παλαιότερη πολυεθνική στον κόσμο. Είναι όντως εντυπωσιακό το πώς οι μεγάλες Εκκλησίες αντέχουν στο πέρασμα των αιώνων, έχουν «παραρτήματα» παντού στον πλανήτη, ξεπερνούν λιμούς, πολέμους και καταποντισμούς.

Ενα κρίσιμο ερώτημα πρέπει να απαντηθεί: «Μυαλά έχουμε, έρευνα γιατί δεν έχουμε;». Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά μυαλά σε πολλούς τομείς, εντός αλλά και εκτός Ελλάδος. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να βρίσκεται πολύ χαμηλά στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες λίστες. Σπουδαίοι επιστήμονες έχουν εκφράσει την αγωνία τους για το μέλλον της έρευνας στην Ελλάδα, πολλές φορές μέσα […]

Η Κίνα είναι πλέον αναμφισβήτητα η δεύτερη βασική υπερδύναμη στον κόσμο και ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ. Είναι άλλωστε το μόνο θέμα στο οποίο συμφωνούν όλοι στην Ουάσιγκτον, η αντιμετώπιση της κινεζικής απειλής. Ο πρόεδρος Σι προέβαλε με καθαρό τρόπο τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας του και ταυτόχρονα έδειξε ποιοι είναι οι εταίροι του στη […]

To 1988 ήταν ίσως η χρονιά που η ελληνοαμερικανική κοινότητα έφτασε στο αποκορύφωμα της επιρροής της. Ενας δικός της άνθρωπος, ο κυβερνήτης Μάικλ Δουκάκης, ήταν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία της Αμερικής. Δίπλα του ήταν πάντοτε ένας άλλος Ελληνοαμερικανός, ο 36χρονος Νικ Μητρόπουλος. Γιος μεταναστών, απόφοιτος της Οξφόρδης και με πολύ στιβαρή ελληνική […]

Στη δουλειά μας τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να ξεφεύγεις μερικές φορές από την αθηναϊκή γυάλα του ξέφρενου κουτσομπολιού και του απύθμενου κυνισμού. Είναι, άλλωστε, μια γυάλα που με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο τοξική, με τις πινελιές αισιοδοξίας ή εθνικής φιλοδοξίας να λιγοστεύουν επικίνδυνα.

Ενα από τα πλέον ενδιαφέροντα φαινόμενα της εποχής μας είναι «η διπλωματία της κολακείας». Σύσσωμη η ηγεσία της Ευρώπης, ο πρόεδρος της Νοτίου Κορέας, ο πρόεδρος Πούτιν, άπαντες προσπαθούν να κολακεύσουν τον πρόεδρο Τραμπ. Το κάνουν με ευρηματικό τρόπο είναι η αλήθεια. Είναι πολύ πιθανό κάτι αντίστοιχο να συνέβαινε και παλαιότερα, απλώς δεν το μαθαίναμε […]

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν περάσει μόνο έξι μήνες και κάτι από την ημέρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι απίστευτο γιατί έχει καταφέρει μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να φέρει τα πάνω κάτω, τόσο μέσα στη χώρα του όσο και στον πλανήτη.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει δύο επιλογές για να περιγράψει όσα συνέβησαν προχθές στην Ουάσιγκτον. Η μία θα έχει τον τίτλο «το τελευταίο επεισόδιο στην παρακμή της Δύσης», η άλλη «η συνάντηση που απέτρεψε ή καθυστέρησε τη διάλυση της Δύσης». Είναι ακόμη νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι σαφές ότι […]

Αν κάποιος έπαιρνε μια στιγμιαία φωτογραφία τού πού βρίσκεται σήμερα ο πλανήτης μας, θα κατέληγε στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι ένας από τους μεγάλους κερδισμένους της εποχής μας είναι ο Πούτιν. Παρέλαβε πριν από δεκαετίες μια διαλυμένη χώρα, χωρίς καμία αυτοπεποίθηση και χωρίς κανέναν απολύτως ρόλο στη διεθνή σκηνή.

Κάθε καλοκαίρι ερχόμαστε σε επαφή με Ελληνες που ζουν και διαπρέπουν στο εξωτερικό, σε διάφορους τομείς. Τους ρωτάς αν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν στην Ελλάδα και σε κοιτούν άλλοτε με δισταγμό και άλλοτε με απορία. Κάποια στιγμή στη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού είχαμε την ελπίδα ότι θα έκαναν το βήμα. Παραμένουν δικαιολογημένα σκεπτικοί και […]