Αλέξης Παπαχελάς

O Δημήτρης Καραϊτίδης, πρέσβης ε.τ., ήταν σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και διευθυντής στο διπλωματικό του γραφείο. Την ίδια θέση διατήρησε και επί κυβερνήσεως Σημίτη, και γι’ αυτό ήταν παρών στις κρίσιμες συσκέψεις που καθόρισαν τα γεγονότα την περίοδο της κρίσης των Ιμίων.

Ο άνθρωπος που χειρίστηκε την κρίση του “Figen Akat”, o υποναύαρχος ε.α. Νίκος Χουχουρέλος, τότε κεντρικός λιμενάρχης της Καλύμνου, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του πρώτου σταδίου αυτής της κρίσης.

Ο τότε Aρχηγός ΓΕΕΘΑ, ναύαρχος ε.α. Χρήστος Λυμπέρης, αποκαλύπτει τα παρασκήνια της διαχείρισης της κρίσης των Ιμίων.

Η περίπτωση της Γροιλανδίας μάς απέδειξε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ένα πράγμα φοβάται μόνο πραγματικά. Ούτε τις δημοσκοπήσεις, ούτε το Κογκρέσο, ούτε κάποιον άλλο θεσμό. Μόνο τις αγορές.

Είχα το προνόμιο στο πλαίσιο ενός γυρίσματος για ένα ντοκιμαντέρ να έλθω σε επαφή με νέους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που στελεχώνουν το νέο εθνικό απόκτημα, τον «Κίμωνα». Η φρεγάτα από μόνη της είναι εντυπωσιακή, ειδικά όταν τη βλέπει κανείς δίπλα σε γερασμένα σκαριά 40 –και βάλε– ετών. Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο […]

Ρώτησα έναν άνθρωπο που παρακολουθεί στενά την αμερικανική πολιτική σκηνή κατά πόσον οι Δημοκρατικοί έχουν ελπίδα να ανακάμψουν. Ηταν πολύ επιφυλακτικός. Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η άρνηση σοβαρών ανθρώπων να ασχοληθούν με την πολιτική.

Η έλλειψη πολιτικής κρίσης σε ένα κομμάτι του αστικού κόσμου εντυπωσιάζει διαχρονικά. Λες και δεν μάθαμε τίποτε από τα όσα συνέβησαν στη χώρα την περίοδο 2008-15. Ενα βασικό μάθημα ήταν το να μην μπερδεύουμε τον «κόσμο μας» με τον κόσμο. Είναι δύο πολύ διαφορετικά κοινωνικά υποσύνολα. Ολοι μας έχουμε την τάση, ιδίως στο σημερινό ακραία […]

Ας είμαστε ρεαλιστές. Σε αυτήν τη φάση που διανύουμε, μια χώρα σε μια επικίνδυνη γειτονιά δεν έχει άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να βρίσκεται στην πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ. Οχι των ΗΠΑ, όχι της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά του Τραμπ.

Ο πρόεδρος Τραμπ είναι και νιώθει παντοδύναμος. Εγκατέλειψε το δόγμα του απομονωτισμού και χρησιμοποιεί την αμερικανική ισχύ απροκάλυπτα και συχνά. Σπάει όλα τα μεταπολεμικά ταμπού της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Βομβάρδισε το Ιράν, ενώ όλοι οι προκάτοχοί του προσπαθούσαν να σταματήσουν το Ισραήλ από μια παρόμοια επιχείρηση. Αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν έναν αδύναμο, κακομαθημένο, μεγάλο ασθενή. […]

Η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ κλείνει φέτος 16 χρόνια ζωής. Φτάνει τώρα σε ένα σημείο ενηλικίωσης που θα απαιτήσει δύσκολες αποφάσεις από την κυβέρνηση αλλά και όλη την ελληνική πολιτική ηγεσία. Η σχέση αυτή στηρίχθηκε άλλωστε από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και εξασφάλισε μια ευρύτατη όσο και σπάνια συναίνεση.

Γίναμε για λίγο μια πολιτικά βαρετή χώρα μέσα σε έναν ωκεανό γενικευμένης παλαβωμάρας και μας φαίνεται παράξενο. Είναι άλλωστε μία από τις σπάνιες φορές που το «ελληνικό παράδοξο» λειτουργεί αντίστροφα σε σχέση με την υπόλοιπη Δύση. Αναρωτιούνται κάποιοι, «μα ποιος ψηφίζει τη Ζωή;», ή «μα είναι δυνατόν να πάει τόσο ψηλά η Καρυστιανού;».

Η κίνηση στους δρόμους έχει αρχίσει να σπάει τα νεύρα πολλών ανθρώπων. Δεν αναφέρομαι στα μπλόκα. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Το ακούμε στις συζητήσεις γύρω μας σε καθημερινή βάση.