Αλέξης Παπαχελάς

Οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης ήθελαν να καταλήξουν σε μία συμφωνία με την Τουρκία. Σίγουρα το ήθελε πολύ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το προσπάθησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Νταβός, ήταν πάντοτε στο μυαλό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και το επεδίωξε συστηματικά ο Κώστας Σημίτης.

Ο πλανήτης αγριεύει μέρα με τη μέρα. Γίνεται πιο επικίνδυνος και απρόβλεπτος. Και εμείς πασχίζουμε να αποδείξουμε ότι ισχύει αυτό που λέει πάντα ένας πολύ έμπειρος παρατηρητής των ελληνικών πραγμάτων: ότι, δηλαδή, η Ελλάδα δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να χάσει μία ευκαιρία… Ξαφνικά μπήκε στο ραντάρ το ρίσκο της πολιτικής αβεβαιότητας.

Οποιος ισχυρίζεται ότι στην Ελλάδα δεν επικράτησε ποτέ η κουλτούρα της απόλυτης πολιτικής ορθότητας, πρέπει να ζούσε κάπου αλλού τα τελευταία 50 χρόνια.

Ο θρίαμβος του Τραμπ δεν είναι ένα απλό γεγονός. Είναι το τέλος μιας εποχής και το ξημέρωμα μιας άλλης. Τι θα αλλάξει; Στην παγκόσμια σκακιέρα θα ισχύει απροκάλυπτα ότι «όποιος έχει την ισχύ έχει και δίκιο». Θα το νιώσει ο Ζελένσκι στο πετσί του, καθώς θα κληθεί να αποδεχθεί αναγκαστικά τον ακρωτηριασμό της χώρας του.

Η χθεσινή ημέρα δεν ξημέρωσε με τα αποτελέσματα μιας ακόμη εκλογικής αναμέτρησης. Οχι. Ξημέρωσε με τον θρίαμβο και την απόλυτη ηγεμονία ενός χαρισματικού λαϊκιστή πολιτικού ηγέτη. Και την πλήρη και θεαματική αποτυχία της ελίτ που διοικούσε για δεκαετίες τα δύο μεγάλα κόμματα, τα μέσα ενημέρωσης, τα μεγάλα πανεπιστήμια και το παραδοσιακό κομμάτι της Γουόλ Στριτ. […]

Η Αμερική περιμένει με αγωνία τι θα ξημερώσει το πρωί της Τετάρτης.

Είναι οι πιο ασυνήθιστες εκλογές της Ιστορίας. Βαδίζουμε στα τυφλά. Αν εκλεγεί ο Τραμπ δεν θα υπάρχουν οι συνεργάτες που τον είχαν συγκρατήσει στην πρώτη θητεία

Εχοντας ζήσει είκοσι χρόνια στην Αμερική, δυσκολεύομαι να συνηθίσω αυτό που βλέπουμε όλοι μας σήμερα. Εχει αλλάξει πολύ αυτή η χώρα. Είναι σαν να έχει λιώσει η συγκολλητική ουσία που κρατούσε τόσες διαφορετικές φυλές, περιοχές και κουλτούρες πιστές στο ίδιο αφήγημα.

Η Δημοκρατία αναπνέει και επιβιώνει όταν υπάρχουν αναχώματα και αντίβαρα στις υπερβολές, στα καμώματα, στις παρανομίες και στη βούληση του «αρχηγού». Χωρίς αυτά οι δημοκρατίες είναι καταδικασμένες να μαραζώνουν ή να πεθαίνουν, γιατί τους λείπει είτε το οξυγόνο είτε το φως της διαφάνειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν για δεκαετίες ο «φάρος» της Δύσης σε ό,τι […]

Πώς οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ μπορεί να επηρεάσουν τη γεωπολιτική αν-ισορροπία.

Οταν κλείνουν οι πόρτες και κανείς δεν ακούει, ακόμη και οι πιο φιλελεύθεροι ή και κεντροαριστεροί Αμερικανοί συναδελφοί μου προβλέπουν ότι ο Τραμπ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Προφανώς, δεν το θέλουν. Βλέπουν, όμως, πως ο Τραμπ λειτουργεί σαν «δύναμη της φύσης», καθώς συσπειρώνει γύρω του ένα μασίφ κοινό, που τον αντιμετωπίζει περίπου όπως τα μέλη μιας σέκτας τον αρχηγό τους.

Αν κανείς ακούει τι κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο για τα «εθνικά μας θέματα» εδώ και δεκαετίες θα νομίζει ότι η Ελλάδα προσομοιάζει στο Ισραήλ. Ο πατριωτισμός και ο υπερπατριωτισμός ξεχειλίζουν. Υπάρχει όμως ένα απλό ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε όλοι μας και, πρώτοι, οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος που μας έχει κυβερνήσει τις τελευταίες δεκαετίες. […]