Αλέξης Παπαχελάς

Η Αμερική κατέκτησε τη μεταπολεμική της ηγεμονία γιατί τη βάσισε σε κάτι άλλο πέρα από το κεφάλαιο και τους εξοπλισμούς. Εφτιαξε ένα «όνομα», ένα brand το οποίο είχε ως στόχο να γοητεύσει τον υπόλοιπο, δυτικό και μη, κόσμο.

Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο κενό: την απουσία αντιπολίτευσης. Εχουμε μπόλικους πολιτικούς αρχηγούς, οι οποίοι κάνουν φασαρία, ασκούν «δυναμική» αντιπολίτευση και προσπαθούν να εκμεταλλευθούν το κλίμα λαϊκής δυσαρέσκειας που αναπόφευκτα δημιουργείται μετά έξι χρόνια διακυβέρνησης.

Υπάρχει κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο πίσω από την πολιτική Τραμπ ή είναι όλα προϊόν αυτοσχεδιασμού και ολίγης τρέλας; Ξέρει πού θέλει να καταλήξει ακριβώς και απλώς αυξάνει την πίεση με πρωτοφανή τρόπο για να πετύχει τη συμφωνία που θέλει;

Η σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ έχει γίνει με το πέρασμα του χρόνου στέρεη και βαθιά. Δεν επηρεάζεται ούτε από τις αλλαγές των κυβερνήσεων στην Ελλάδα, ούτε όμως και από τα όσα γίνονται στη Μέση Ανατολή. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Δεν καταλαβαίνω, ομολογώ, γιατί η Ελλάδα χρειάζεται εταιρεία δημοσίων σχέσεων στις ΗΠΑ. Θα μπορούσε απλώς να ενθαρρύνει τον πρόεδρο Ερντογάν να κάνει μια-δυο επιθέσεις στο Ισραήλ την εβδομάδα, να συναντιέται με ηγετικά στελέχη της Χαμάς και να φωτογραφίζεται μαζί τους. Αυτά αρκούν και παρααρκούν για να κάνουν ζημιά στην εικόνα της Τουρκίας χωρίς να σηκώνει […]

Οποιος έχει βιαστεί να βγάλει συμπεράσματα για το ποια θα είναι η πολιτική Τραμπ έναντι της Ελλάδας και της Τουρκίας έχει πάρει πολύ μεγάλο ρίσκο. Γιατί η αλήθεια είναι πως κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν μπορεί να μας δώσει μία αξιόπιστη απάντηση.

Τα απότομα και βίαια διαζύγια πάντοτε σοκάρουν. Το διαζύγιο της Ουάσιγκτον με την Ευρώπη δεν θα έπρεπε να είναι απρόσμενο, σίγουρα πάντως εξελίσσεται με τρόπο ραγδαίο, ίσως και βίαιο. Η πιο σοκαριστική αποκάλυψη από τη δημοσιοποίηση των συνομιλιών που είχαν, μέσω Signal, οι κορυφαίοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ είναι ο τρόπος με τον οποίον αναφέρονταν […]

Μιλάμε συχνά για την κατάρα της δεύτερης τετραετίας. Πράγματι, τα παραδείγματα των δεύτερων θητειών Σημίτη ή Καραμανλή είναι σχετικά νωπά στη συλλογική πολιτική μας μνήμη. Και οι δύο ξεκίνησαν κυρίαρχοι και κατέληξαν σε ένα επίπονο σούρσιμο με οδυνηρό τέλος.

Οταν μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση νιώσαμε μια μεγάλη ανακούφιση και σιγουριά. Ηταν σαν να αγοράζαμε ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο διπλής χρήσης. Εξασφαλίζαμε, πρώτα απ’ όλα, ότι θα πορευόμασταν χωρίς πραξικοπήματα, εμφύλιους πολέμους και όλα όσα ζούσαμε κάθε τόσο έως το 1974. Αγοράζαμε, όμως, και ένα πολύτιμο ασφαλιστικό συμβόλαιο έναντι της τουρκικής απειλής. Δεν ήταν ποτέ σαφές […]

Η Ελλάδα βρίσκεται πάντοτε ένα «τσικ» από το να γίνει είτε μια μη κυβερνήσιμη χώρα είτε μια ακυβέρνητη χώρα. Μπορεί απ’ έξω να μοιάζει με μια… κανονική ευρωπαϊκή χώρα, αλλά σε πολλά μοιάζει με τη λεωφόρο Κηφισίας τα χρόνια της σπάταλης ευδαιμονίας.

Πριν από 80 χρόνια, η γεωπολιτική μοίρα της χώρας σφραγίστηκε πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί που έδωσε στους ομοτράπεζούς του ο Ουίνστον Τσώρτσιλ. Σήμερα έχει κανείς την αίσθηση πως ο πλανήτης θα ξαναμοιραστεί. Οχι ακριβώς όπως έγινε στη Γιάλτα το 1945. Γιατί ούτε η Ελλάδα είναι η διχασμένη, ρημαγμένη χώρα του τέλους του πολέμου.

«Thank you Donald». Ολοι μαζί οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να το πούμε αυτό φωναχτά. Τι μας λέει ουσιαστικά ο Αμερικανός πρόεδρος, με τον δικό του βάρβαρο, αγενή και ασύνδετο τρόπο; Ο,τι ακριβώς έγραψε ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του, η οποία προκάλεσε ένα μικρό σοκ στην ευρωπαϊκή ελίτ και κατόπιν πετάχτηκε στα σκουπίδια. Ο Τραμπ […]