Ουδείς εκ των δύο έχει διαψεύσει (αλλά ούτε και επιβεβαιώσει) ότι το έκτο Μουντιάλ της καριέρας του –ρεκόρ που μοιράζονται με τον Μεξικανό τερματοφύλακα Γκιγιέρμο Οτσόα– θα είναι και το τελευταίο της μυθικής διαδρομής του.
Στα αμερικανικά γήπεδα, Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο βρίσκονται σε ηλικίες απαγορευτικές για μια επιπλέον διοργάνωση σε τέσσερα χρόνια από τώρα.
Απαγορευτικές, βεβαίως, για κοινούς ποδοσφαιρικούς θνητούς και όχι για ζωντανούς θρύλους που έχουν καταρρίψει τη λογική με τους αριθμούς, αλλά και τη σωματοδομή και την εικόνα τους, όταν ο Μέσι γιορτάζει σε λίγες ημέρες τα 39α γενέθλιά του και ο Ρονάλντο πάτησε τα 41 πριν από πέντε μήνες.
Ο χρόνος, όμως, είναι αδυσώπητος ακόμη και με τους χαρισματικούς αθλητές που σημάδεψαν ανεξίτηλα το σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Τους δύο ασύλληπτους γκολτζήδες που για δύο δεκαετίες έδιναν τροφή σε ΜΜΕ, προπονητές, ποδοσφαιριστές και φιλάθλους για να επιδίδονται αυτοί σε ένα ανούσιο, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικό ντιμπέιτ για το εάν ένας εκ των δύο μπορεί, πρέπει να θεωρείται ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που έχει πατήσει ποτέ το πόδι του στον πλανήτη Γη.
Λύτρωση και απελευθέρωση
Στην Αργεντινή, η λέξη «yapa» χρησιμοποιείται στην αργκό για να καταδείξει ένα μικρό δώρο, μια επιβράβευση που μπορεί να δώσει ένας πωλητής σε πελάτη έπειτα από μια αγορά.
Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε ο Λιονέλ Μέσι, λίγα λεπτά αφότου διέλυσε τα κοντέρ στην πρεμιέρα της Αργεντινής στο Μουντιάλ με αντίπαλο την Αλγερία. Χωρίς να φορτσάρει τις μηχανές (έχει πολύ καιρό να το κάνει) και μοιράζοντας ιδανικά τις δυνάμεις του στα 80 λεπτά που αγωνίστηκε, σημείωσε το πρώτο του χατ τρικ σε Παγκόσμιο Κύπελλο και έγινε μόλις ο δεύτερος Αργεντινός που τα καταφέρνει, μετά τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα που το είχε πετύχει δις, την πρώτη φορά στο αλήστου μνήμης 4-0 επί της Ελλάδας στο προηγούμενο Μουντιάλ που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες (1994), τότε που ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ούρλιαζε σε ημιάγρια κατάσταση προς την κάμερα, όταν σημείωσε το (καταπληκτικό) γκολ που έμελλε να είναι το τελευταίο του με τη φανέλα της Αλμπισελέστε.
Ο Λέο δεν θα αντιδρούσε ποτέ όπως ο Ντιεγκίτο, αφού προτιμάει να προκαλεί αυτά τα συναισθήματα με τις ενέργειές του. Δεν του αρέσουν τα στατιστικά, δεν «καίγεται» να μετράει τα γκολ όπως κάνει ο Κριστιάνο, αλλά με αυτά τα τρία έπιασε τον Μίροσλαβ Κλόζε στην πρώτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη σε εθνικό επίπεδο (από 16 έκαστος).
Στην αναμέτρηση με τους Αλγερινούς, ο Μέσι έδειχνε απελευθερωμένος, ελαφρύς σαν πούπουλο. Η μυθική κατάκτηση του Μουντιάλ πριν από τέσσερα χρόνια στο Κατάρ του επέτρεψε να αποστομώσει όσους έλεγαν ότι δεν θα γίνει ποτέ Μαραντόνα, ότι δεν θα οδηγήσει ποτέ τη χώρα του στην κορυφή του κόσμου, όπως είχε κάνει ο Πίμπε ντε Ορο. Ο Λέο τα κατάφερε, λυτρώθηκε και ταυτόχρονα απελευθερώθηκε. Παρότι βιώνει ένα προσωπικό πρόβλημα που τον έκανε να βουρκώσει μετά το πρώτο γκολ του, ο 38χρονος (προς… 39) μεσοεπιθετικός από το Ροσάριο δεν έχει πλέον κανένα άγχος, αφού ο στόχος επιτεύχθηκε. Ο,τι έρθει από εδώ και πέρα, θα είναι για τον ίδιο ένα «yapa», ένα μπόνους, ένα δώρο…
Διπλή αιχμαλωσία
Στο πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2006, ο Μέσι αποκλείστηκε (με την Αργεντινή) στα προημιτελικά, κάτι που συνέβη και το 2010. Τέσσερα χρόνια αργότερα έφτασε μέχρι τον τελικό και πήρε το πιο πικρό βραβείο MVP ως ηττημένος φιναλίστ, το 2018 δεν πέρασε ούτε από τους «16» λόγω Κιλιάν Εμπαπέ και στο Κατάρ πήρε ρεβάνς από τον τότε συμπαίκτη του στην Παρί Σεν Ζερμέν.
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο, αντίθετα, ξεκίνησε με ιδανικές προοπτικές και έκτοτε άρχισε να σιγοσβήνει. Το 2006 έφτασε με την Πορτογαλία μέχρι τα ημιτελικά, αλλά έκτοτε αποκλείστηκε στους «16» (2010), δεν πέρασε ούτε καν στη φάση ομίλων (2014) και αποχαιρέτησε, ξανά στους «16» (2018) και στα προημιτελικά (2022).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο «CR7» φιλοδοξούσε (και φιλοδοξεί) να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της παγκόσμιας στέψης, όντας (με διαφορά) ο πιο βετεράνος μιας χαρισματικής γενιάς γεμάτης ταλέντο και προσωπικότητα. Η άοσμη, άγευστη και άνευρη πρεμιέρα με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (1-1), όμως, προκάλεσε πολλές αμφιβολίες για το πού πραγματικά μπορεί να φτάσει η ομάδα του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ.
Τα ερωτήματα, μάλιστα, επικεντρώνονται στο εάν η Πορτογαλία ως ομάδα είναι «αιχμάλωτη» του Κριστιάνο, εάν θα απέδιδε καλύτερα χωρίς τον («στατικό») 41χρονο στην κορυφή της επίθεσης, εάν ήρθε η ώρα για τον ζωντανό θρύλο από τη Μαδέιρα να κουνήσει μαντίλι.
«Δεν πήγε τίποτε άσχημα, αυτά συμβαίνουν», ήταν η διόλου πειστική εξήγηση που επιχείρησε να δώσει ένας ποδοσφαιριστής που μετράει 973 γκολ στην καριέρα του και δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσει στα 1.000, αλλά συμπλήρωσε πλέον δέκα διαδοχικά παιχνίδια χωρίς τέρμα σε μεγάλη διοργάνωση με την Ευρωπαία Σελεσάο.
«Η ομάδα χρειάζεται να σκοράρει, όχι ΕΣΥ χρειάζεσαι να σκοράρεις», ήταν το μήνυμα του Τιερί Ανρί προς τον Κριστιάνο, ο οποίος αποχώρησε από τους πρώτους από το γήπεδο και δεν έμεινε να χαιρετήσει τους φιλάθλους, όπως έκαναν οι συμπαίκτες του.
Η διαρκής σύγκριση με τον Μέσι και το τεράστιο «εγώ» του δεν επιτρέπουν σε έναν γεννημένο νικητή όπως ο Ρονάλντο να αποδεχθεί ότι ίσως δεν είναι σε θέση να προσφέρει ό,τι ο κατά δύο χρόνια μικρότερός του Αργεντινός, ο οποίος πιέζει, μαρκάρει, γυρνάει πίσω, κάνει παιχνίδι, δίνει το τέμπο στην ομάδα του. Πράγματα, δηλαδή, που δεν κάνει (και δεν έκανε ποτέ) ο Πορτογάλος σούπερ σταρ…
Το τρελό όνειρο ενός τελικού
Οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου, αυτοί που έμαθαν να αγαπούν το άθλημα μέσα από αυτούς τους δύο υπερπαίκτες, ονειρεύονται να τους δουν να κοντράρονται στις 19 Ιουλίου στο Νιου Τζέρσεϊ, με έπαθλο το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Θα ήταν το ονειρικό, ιδεατό φινάλε για μια ασύλληπτη σταδιοδρομία, τουλάχιστον σε εθνικό επίπεδο, αφού αμφότεροι θα συνεχίσουν να παίζουν και την επόμενη σεζόν, ο ένας στην Ιντερ Μαϊάμι και ο άλλος στην Αλ Νασρ.
Με βάση τις διασταυρώσεις, πάντως, το πιο πιθανό είναι να ανταμώσουν στα προημιτελικά. Για να αυξηθούν οι πιθανότητες αυτού του σεναρίου, όμως, θα πρέπει ο Μέσι να συνεχίσει να είναι… Μέσι και ο Κριστιάνο να βρει τη λύση για μια πιο αρμονική (και αποδοτική) συμβίωση με το υπόλοιπο εργασιακό περιβάλλον του…
«Δείχνει τα δόντια της» η γενιά των νεότερων σταρ
Το βράδυ της Δευτέρας και οι ώρες που ακολούθησαν μέχρι το ξημέρωμα (ώρα Ελλάδος πάντα) ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας η καλύτερη διαφήμιση γι’ αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή πρoσέφερε περισσότερο δυσάρεστες εμπειρίες, όπως οι απελάσεις διαιτητή, αξιωματούχων και φιλάθλων, αλλά πρωτίστως την απαράδεκτη αντιμετώπιση της εθνικής του Ιράν, η οποία πλήρωσε την εμπόλεμη διαμάχη της χώρας με τη διοίκηση Τραμπ.
Χάρη σε ένα «μπουκέτο» παιχνιδιών, όμως, το ενδιαφέρον στράφηκε προς το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι της διοργάνωσης.
Ο Κιλιάν Εμπαπέ, ο οποίος έχει μια ξεχωριστή σχέση με το Μουντιάλ –με τον Αγγλο Τζεφ Χαρστ είναι οι μόνοι με χατ τρικ σε τελικό–, ξεπέρασε σε γκολ τον θρυλικό Πελέ και έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Γαλλίας, δείχνοντας ικανός να βαδίσει στα χνάρια των Μέσι και Κριστιάνο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σκοράρισμα.
Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ, ο οποίος στο μουντιαλικό ντεμπούτο του επίσης σκόραρε δις και είναι προ πολλού ο πρώτος σκόρερ της Νορβηγίας, η οποία άλλωστε επέστρεψε στη διοργάνωση ύστερα από 28 χρόνια, χάρη πρωτίστως στα κατορθώματα του cyborg της Μάντσεστερ Σίτι.
Εμπαπέ (27) και Χάαλαντ (26) εκπροσωπούν επάξια τη νέα γενιά, η οποία αδικείται επειδή απλούστατα δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής που να μπορεί να φτάσει τις επιδόσεις των Μέσι και Κριστιάνο.
Ακόμη και έτσι, όμως, υπάρχουν παίκτες που μπορούν να κρατήσουν σε υψηλά επίπεδα την ανταγωνιστικότητα και την αποτελεσματικότητα, έστω και αν η λάμψη των δύο «εξωγήινων» μοιάζει ικανή να καλύψει τα πάντα. Μέχρι, τουλάχιστον, να αποφασίσουν αμφότεροι να κρεμάσουν τα παπούτσια τους, να ασχοληθούν (ακόμη) περισσότερο με τις πολυπληθείς οικογένειές τους (ο Μέσι έχει τρία αγόρια και ο Κριστιάνο τρία κορίτσια και δύο αγόρια) και τις επιχειρήσεις τους, χωρίς κανείς εκ των δύο να γίνει προπονητής, αφού ουδείς τους το θέλει.
Δίπλα ή ενδεχομένως και υψηλότερα από Ενπαπέ και Χάαλαντ βρίσκεται ο 30χρονος Χάρι Κέιν, ο οποίος «απάντησε» στο σόου των προηγουμένων με ακόμη δύο γκολ, στην πειστική νίκη της φιλόδοξης Αγγλίας επί της Κροατίας του 40χρονου Λούκα Μόντριτς. Ο πιο «μεγάλος μικρός» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου μαζί με τον Μέσι είναι συγκινητικός με τη μαχητικότητά του μέσα στο γήπεδο, αλλά επιβεβαιώνει ότι ο χρόνος δεν καταλαβαίνει από θρύλους.
Ο 25χρονος Βινίσιους Ζούνιορ πέτυχε ένα πολύ ωραίο γκολ στην (μέτρια έως κακή) πρεμιέρα της Βραζιλίας, ενώ ο 18χρονος Λαμίν Γιαμάλ δεν πρόλαβε μέσα σε 20 λεπτά να αποτρέψει την «γκέλα» της Ισπανίας κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι. Μέχρι να αποσυρθούν Μέσι και Κριστιάνο, όλοι οι προαναφερθέντες, θέλοντας και μη, θα βρίσκονται στη σκιά τους.
