Ο Ινγκασον έξω για όλη τη χρονιά. Η παρουσία του θα έδινε την ευκαιρία στον Φαν Ντρόγκελεν να ενταχθεί ομαλά στην ομάδα. Ο Καλάμπρια έξω για έξι εβδομάδες. Ο νεοφερμένος Τσάπρας καλείται να σηκώσει το φορτίο στη θέση του δεξιού μπακ σε όλα τα κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Ο Παντελίδης έξω για 6-7 μήνες. Το ροτέισον στα εξτρέμ γίνεται όλο και πιο «κλειστό κλαμπ». Και τελευταία απώλεια ο Τεττέη, λόγω ίωσης, μοναδικό διαθέσιμο φορ. Απομένει ο Ραστόντερ και φυσικά δεν υπάρχει και Παντελίδης που θα μπορούσε να καλύψει τη θέση αν χρειαζόταν. Κάνγκουα χωρίς δικαίωμα συμμετοχής ακόμα, Κρίστιανσεν ανέτοιμος και κάπως έτσι υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις όπου υπάρχει ένας και μόνος παίκτης για να αγωνιστεί εκεί, με την ελπίδα να μην προκύψει πρόβλημα και χρειαστεί να γίνουν «αλχημείες» και «πατέντες».
Δεν είναι δικαιολογίες όλα αυτά, ούτε άλλοθι ενδεχόμενης αποτυχίας. Είναι υπαρκτά και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός, ο νέος Παναθηναϊκός, του καινούργιου Νίστρουπ, των αρκετών νέων παικτών και των μεγάλων «πρέπει», στο ξεκίνημα μιας χρονιάς που έχει φιλοδοξίες, προσδοκίες και ελάχιστη υπομονή και ανοχή για γκέλες. Η ομάδα «οφείλει» να κάνει πρωταθλητισμό, «οφείλει» να διεκδικήσει το κύπελλο και πρώτα απ’ όλα, χρονικά, «οφείλει» να μπει στη League Phase του Confrerence, ώστε να υπάρχει Ευρώπη στο «μενού», διότι οι αντίπαλοι μέχρι εκεί, μοιάζουν (και είναι) του χεριού του. Τουλάχιστον η Πάκσι και η ΤΣΚΚΑ 1948 – αν με το καλό βρεθεί στα πλέι οφ, θα δούμε ποια θα βρεθεί στον δρόμο του.
Ο Νίστρουπ ήξερε τις δυσκολίες του νέου εγχειρήματος όταν συμφώνησε να έρθει αλλά δεν μπορούσε να γνωρίζει τις ατυχίες που θα προέκυπταν τις πρώτες εβδομάδες. Γνώριζε πόσα χρόνια έχει η ομάδα να πάρει πρωτάθλημα, τα κενά στο ρόστερ, την απογοήτευση του κόσμου, τις διαφορετικές προπονητικές φιλοσοφίες που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια χωρίς αποτέλεσμα, την εύθραυστη ψυχολογία ενός ολόκληρου οργανισμού, που κλονίζεται στην πρώτη «στραβή» και σχεδόν διαλύεται στη δεύτερη συνεχόμενη. Γνώριζε τα πάντα, αλλά γνωρίζει και τι πρέπει να κάνει, για να αλλάξει τα πάντα. Το παλεύει, το προσπαθεί από την πρώτη μέρα, μας έχει δείξει ήδη πέντε πράγματα διαφορετικά και αισιόδοξα, μας «χρωστάει» (όχι έναν Αύγουστο) αλλά πολλούς ποδοσφαιρικούς μήνες γεμάτους ενδιαφέροντα πράγματα. Αλλά η μπάλα, πέρα από δουλειά, θέλει και ρέντα και θέλει και τύχη.
Κάθε αρχή και δύσκολη
Λέγαμε στο ξεκίνημα του νέου Παναθηναϊκού ότι καλό θα ήταν να «τον πάνε» μερικά παιχνίδια, τουλάχιστον τα πρώτα ευρωπαϊκά, να τα πάρει έστω και με «μισό – μηδέν», να μπορέσει να προχωρήσει ακόμα κι αν δεν παίζει ακόμα καλά, ώστε να μπορεί να δουλευτεί η ομάδα και να βελτιωθεί χωρίς να έχει πατήσει καμιά «νάρκη», που θα τη βγάλει εκτός Ευρώπης. Να έχει ποδοσφαιρική ρέντα, να μην κάτσει κανένα πέναλτι και αποβολή στα καλά καθούμενα, κανένας σοβαρός τραυματισμός, κανένας «μυστήριος» ρέφερι ειδικά στους αγώνες που δεν έχουν VAR. Τελικά αποβολή και πέναλτι εις βάρος του δεν είχε, αλλά και τραυματισμούς είχε και έναν διαιτητή που πολλά έβλεπε και λίγα καταλάβαινε στη ρεβάνς με την Πάκσι. Ο Παναθηναϊκός ζορίστηκε αλλά πέρασε, «δυνάμωσε» μέσα από τις δυσκολίες, βρήκε λύσεις από τον πάγκο του – τόσο από τον προπονητή, όσο και από τις αλλαγές –, έκανε τη δουλειά και πάει παρακάτω. Εκεί όπου το εμπόδιο δεν είναι πιο ψηλό απ’ αυτό που του έβαλε η Πάκσι, αλλά μπορεί να αποδειχθεί «πονηρό» και επικίνδυνο, λόγω του τρόπου που παίζει η βουλγαρική ομάδα.
Η ΤΣΣΚΑ 1948 δεν είναι κανένα λαμπερό όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, δεν έχει τη μεσοεπιθετική ποιότητα της Πάκσι, δεν σκοράρει με ευχέρεια, αλλά είναι μια ομάδα σκληρή και πειθαρχημένη μεσοαμυντικά, που ξέρει να κλείνει τους χώρους, που δεν «ντρέπεται» να ταμπουρωθεί και –ειδικά στον πρώτο αγώνα στο ΟΑΚΑ– αναμένεται να παίξει πολύ κλειστά και να ψάξει τις στιγμές της. Είναι ακριβώς ένα από εκείνα τα παιχνίδια που θέλουν μπόλικη υπομονή και συγκέντρωση, ώστε να μη δεχθείς κάποιο γκολ και στη συνέχεια χρειαστεί να αντιμετωπίσεις 11 αντίπαλους παίκτες που θα είναι πίσω από την μπάλα, μέσα στην περιοχή τους ή λίγο έξω απ’ αυτήν. Ο Παναθηναϊκός έχει τη μεσοεπιθετική ποιότητα, έχει βάλει στοιχεία στο παιχνίδι του που δεν είχε τα προηγούμενα χρόνια, πιάνει μερικά πολύ καλά διαστήματα που φτιάχνει ευκαιρίες, αλλά πρέπει να «τεντώσει» αυτά τα διαστήματα και να τα κάνει μεγαλύτερα και συχνότερα. Και κυρίως πρέπει να κάνει αυτό, για το οποίο έχει μαλλιάσει η γλώσσα του προπονητή από την πρώτη μέρα που ήρθε: να γίνει ο Παναθηναϊκός πιο αποτελεσματικός, πιο κυνικός, πιο «killer» στην αντίπαλη περιοχή. Να τελειώνει τις φάσεις με μεγαλύτερη προσοχή, να «πατάει» κάτω τον αντίπαλο όταν τον έχει στριμώξει στα σκοινιά, να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη. Διαφορετικά, θα αγχώνεται χωρίς λόγο: αν στην Ουγγαρία είχε βάλει τα 3-4 γκολ που άξιζε να βάλει, δεν θα είχε η ρεβάνς τόσο σασπένς μέχρι το τέλος του ματς.
Σενάρια «πολέμου»
Το ιδανικότερο σενάριο για το βράδυ της Τετάρτης προφανώς είναι να πάρει ο Παναθηναϊκός σκορ πρόκρισης από το πρώτο ματς, που θα του επιτρέψει να ταξιδέψει για τη ρεβάνς χωρίς σκοτούρες. Το καλό σενάριο είναι μια «καθαρή νίκη» χωρίς να δεχτεί γκολ, ώστε να μπορεί σε μια βδομάδα να διαχειριστεί το αποτέλεσμα και να πάρει την πρόκριση. Αλλά επειδή ποδόσφαιρο είναι και όλα μπορούν να συμβούν, αυτό που πρέπει να υπάρχει, είναι ψυχραιμία, καθαρό μυαλό και πίστη στο πλάνο, ακόμα κι αν «στραβώσει» το ματς στο ΟΑΚΑ. Διότι η αρχή της σεζόν –ειδικά για μια καινούργια ομάδα– συχνά κρύβει δυσκολίες, αναποδιές, «λακκούβες» και «σαμαράκια», τα οποία μια ομάδα πρέπει να βρίσκει τον τρόπο να μην την εκτροχιάζουν και να μην τη βγάζουν από τον τρόπο που δουλεύει, λειτουργεί και εξελίσσεται.
