Τα συνεχόμενα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα έχουν προκαλέσει μια συσσωρευμένη γκρίνια στον Παναθηναϊκό που δεν είναι εύκολο να σπάσει και να διαλυθεί, όσες αλλαγές και να γίνουν στον πάγκο και όσο κι αν εμπλουτιστεί το ρόστερ με παίκτες εγνωσμένης αξίας. Υπάρχουν φίλοι της ομάδας, άνθρωποι που την αγαπούν αληθινά, οι οποίοι μέσα τους απλά περιμένουν να δουν τον «καινούργιο τρόπο» που θα αποτύχει ξανά ο Παναθηναϊκός και αν ο Νίστρουπ θα «κάνει παρέλαση» ή όχι. Είναι οι ίδιοι που κρίνουν έναν παίκτη ως «άχρηστο» αν δεν μετατρέψει σε γκολ την πρώτη του ευκαιρία, έναν τερματοφύλακα ως «κουμπαρά» αν φάει ένα μακρινό σουτ και έναν προπονητή ως «μυρωδιά» στο πρώτο στραβό αποτέλεσμα.
Τους καταλαβαίνω. Δεκαέξι χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς όραμα, είναι πολλά. Αλλά ταυτόχρονα είναι «βαρύ» να χρεώνεται τις αμαρτίες και τις αποτυχίες του παρελθόντος ένας προπονητής που ήρθε πριν από λίγες εβδομάδες, για να φτιάξει κάτι δικό του, στέρεο, μοντέρνο και αποδοτικό, όπως το έχει φανταστεί. Με «υλικά» που βρήκε και με «υλικά» που απέκτησε, σε μια προσπάθεια να μπολιάσει τους παλιούς με τους νέους. Για να το κάνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα να «ξεριζώσει τα αγριόχορτα»: νοοτροπίες, συμπεριφορές, αγωνιστικές παθογένειες, «ψυχολογικά θέματα» και μια περιρρέουσα μουρμούρα που εμφανίζεται σε κάθε ευκαιρία.
Νίστρουπ, τράβα μια κόκκινη γραμμή
Στη ρεβάνς με την Πάκσι και την αγχωτική πρόκριση, το παιχνίδι έχει όποια ανάγνωση επιθυμείς να της δώσεις: ότι ο Παναθηναϊκός ζορίστηκε, λαχτάρισε, δεν έπαιξε καλά, είχε αμυντικά κενά, έδειξε αδυναμία στις στατικές φάσεις των Ούγγρων, επέτρεψε αρκετά σουτ από το ύψος της περιοχής του. Ή, ότι ο Παναθηναϊκός έβγαλε αντίδραση όταν στριμώχτηκε, βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ και αντέδρασε, δεν είδε ποτέ τους Ούγγρους να έχουν σκορ πρόκρισης, ανέδειξε πρωταγωνιστές και πήρε ξεκάθαρη και σημαντική βοήθεια από τον προπονητή του, όχι μόνο με τις αλλαγές προσώπων αλλά και διάταξης και φιλοσοφίας.
Ο καθένας μπορεί να διαλέξει και να πάρει ό,τι από τα δυο επιθυμεί, ανάλογα αν βλέπει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Δεν «απαγορεύεται» να είναι απαισιόδοξος ή να μη σε πείθει αυτό που βλέπεις, ούτε «υποχρεούσαι» να τα βλέπεις όλα ρόδινα και να σου αρέσει με το ζόρι το ποδόσφαιρο του Παναθηναϊκού. Αλλά εγώ προσωπικά θα επιλέξω την αισιοδοξία και όχι τη μιζέρια – αρκετή από δαύτη είχαμε εδώ και χρόνια. Θα προτιμήσω αυτό που βλέπω να χτίζεται πάνω σε βάσεις «κανονικού ποδοσφαίρου» κι όχι να γκρινιάζω επειδή στις 30 Ιουλίου η ομάδα είναι ακόμα ανέτοιμη, μόλις στον δεύτερο επίσημο αγώνα της σεζόν.
Ο Νίστρουπ έχει πολλά πράγματα να κάνει –αγωνιστικά– αλλά έχει και πολλά πράγματα να κάνει στο πνευματικό κομμάτι. Πρώτα απ’ όλα, να τραβήξει μια κόκκινη γραμμή, αφήνοντας πίσω την αμφιβολία, την αμφισβήτηση και τα γόνατα που τρέμουν, όταν ένα παιχνίδι «στραβώνει», συμπτώματα που εμφανίζει συχνά πυκνά η ομάδα εδώ και χρόνια, λόγω κακών αποτελεσμάτων και αδυναμίας να κάνει πρωταθλητισμό.
Οι παίκτες του «ζορίστηκαν» μετά το 0-1 και «ταρακουνήθηκαν» μετά το 1-2. Ο ίδιος όμως όχι. Το έβλεπες στα τηλεοπτικά πλάνα όταν τον σημάδευε η κάμερα, στη γλώσσα του σώματος όταν έδινε εντολές όρθιος, στις αλλαγές που έκανε, στη διάταξη που άλλαξε, στον τρόπο που μεταμόρφωσε την ομάδα του προς το καλύτερο στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού, όταν και γκολ ισοφάρισης βρήκε και ευκαιρίες δημιούργησε και δεν απειλήθηκε στο ελάχιστο από την Πάκσι. Η αυτοπεποίθηση από τον πάγκο πρώτα θα περάσει στους παίκτες κι αν γίνει αυτό, στη συνέχεια θα μεταφερθεί και στην εξέδρα, σαν καλός αγωγός ηλεκτρισμού. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που ένας προπονητής φοβικός ή αλαζόνας ή μπερδεμένος ή αδύναμος να διαχειριστεί κρίσεις και δύσκολες συνθήκες (με άλλα λόγια οι προκάτοχοί του), αντί να βοηθήσει τους παίκτες του, θα τους παρασύρει σε μια δίνη, από την οποία δύσκολα θα μπορέσουν να βγουν.
Η ευκαιρία με την ΤΣΣΚΑ 1948
Ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε, αλλά πέρασε. Αν είχε αποκλειστεί, η επόμενη μέρα θα ήταν πολύ δύσκολη από κάθε άποψη. Η δουλειά του Νίστρουπ θα είχε «υπονομευτεί», η μεταγραφική ενίσχυση μπορεί και να «πάγωνε», κάποιοι παίκτες μπορεί να έμπαιναν στη βιτρίνα προς πώληση, η ψυχολογία θα έπεφτε στα Τάρταρα και η γκρίνια θα φούντωνε σαν φωτιά σαν ξερόχορτα ήδη από τα τέλη Ιουλίου. Η πρόκριση και ο αγώνας της Τετάρτης, με μια αντίπαλο εντελώς στα μέτρα του Παναθηναϊκού, δίνουν την ευκαιρία στον Νίστρουπ να δουλέψει με τους παίκτες του, στους παίκτες να ηρεμήσουν, να συγκεντρωθούν, να εντοπίσουν τα λάθη που έκαναν και να προσπαθήσουν να μην τα επαναλάβουν. Διότι μια ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει, εξελίσσεται, βελτιώνεται, «δένεται» και όσο περνάει ο χρόνος, μπορεί να φτάσει στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του.
