Με καλλυντικά από λάσπη και άλατα από τη Νεκρά Θάλασσα, με λικέρ Κουρασάο από αποξηραμένες φλούδες λαράχα, με ένα μεταξωτό χαλί της Σαμαρκάνδης και ένα υφαντό στο χέρι panos di terra δίνουν και αυτές το «παρών».
Ιορδανία, Κουρασάο, Ουζμπεκιστάν και Πράσινο Ακρωτήρι, με ελάχιστη έως μηδαμινή ποδοσφαιρική παράδοση η καθεμία, αλλά με μπόλικο φολκλόρ και, πρωτίστως, αγνή αγάπη για το άθλημα της ασπρόμαυρης θεάς, αποτελούν μεγάλη ατραξιόν του μεγαλύτερου (σε αριθμό ομάδων, αγώνων, ημερών, χωρών που το διοργανώνουν) Μουντιάλ.
Ο πρόεδρος στο «επάγγελμα», αλλά διπλωμάτης στην ιδιότητα, Τζιάνι Ινφαντίνο, διείδε εύστοχα ότι η αύξηση των ομάδων θα αποφέρει και αύξηση των εσόδων, αλλά και των ψήφων υπέρ του, όταν θα θελήσει να επεκτείνει την (αισίως δεκαετή) θητεία του στον θρόνο της FIFA.
Με το προηγούμενο καθεστώς (32 αντί για 48 ομάδες), πιθανότατα καμία από τις προαναφερθείσες ομάδες δεν θα είχε την ευκαιρία να βιώσει την ξεχωριστή εμπειρία της συμμετοχής σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Τώρα, όμως, την έχει. Και οι τέσσερις πρωτάρες, αδιαφορώντας αν αυτή η πρώτη φορά δεν αποδειχθεί γλυκιά αλλά ενδεχομένως (πολύ) πικρή, απολαμβάνουν κάθε στιγμή τους σε αμερικανικό έδαφος, ζώντας και τα προεόρτια της μεγάλης γιορτής, η οποία έχει ήδη στιγματιστεί από απελάσεις διαιτητή, αξιωματούχων και μελών αποστολών, ακόμη και φιλάθλων.
Ε, και; Τίποτα και κανείς δεν μοιάζει ικανός να τους χαλάσει το πάρτι, το οποίο θα περιλαμβάνει πολλά χαμόγελα, χορούς και χρώμα σε αγωνιστικό χώρο και εξέδρες και, πού και πού, και λίγη μπαλίτσα. Γι’ αυτήν, άλλωστε, δεν πήγαν όλοι τους στην Αμερική;
Ιορδανία: Το πίστεψε, το πέτυχε
Τους αποκαλούν «ιππότες», ίσως επειδή μέχρι πρότινος… άφηναν, συνήθως με ιπποτικό τρόπο, τους αντιπάλους τους να πηγαίνουν αντί αυτών στα Παγκόσμια Κύπελλα και εκείνοι, θέλοντας και μη, τα έβλεπαν από την τηλεόραση.
Το 2014 ο Χοσάμ Χασάν, ένας άλλοτε σπουδαίος Αιγύπτιος επιθετικός που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έπαιξε στον ΠΑΟΚ για μια σεζόν μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Ιμπραήμ, έφερε την Ιορδανία μια ανάσα από το πρώτο της Μουντιάλ.
Η Ουρουγουάη στα διηπειρωτικά μπαράζ, όμως, την ξύπνησε απότομα από το όνειρο (δύο ήττες με συνολικό σκορ 0-5), για το οποίο χρειάστηκε να περιμένει άλλα δώδεκα χρόνια.
Ο Μαροκινός, άλλοτε διεθνής μέσος, Τζαμάλ Σελαμί πιστώνεται την ιστορική πρόκριση, χάρη στην οποία ο βασιλιάς Αμπντάλα Β΄ του έδωσε τιμητικά την ιορδανική υπηκοότητα.
Δεν κατέφυγαν στην ίδια λύση (όπως, για παράδειγμα, έχει κάνει το Κατάρ) με τη χορήγηση υπηκοότητας σε αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές, με δώδεκα της αποστολής να παίζουν στο τοπικό πρωτάθλημα και άλλους πέντε στο Ιράκ.
Ακόμη και έτσι, όμως, βρήκαν τον τρόπο να προκριθούν ως δεύτεροι πίσω από τη Νότια Κορέα και ξεπερνώντας «υπερδυνάμεις» όπως το Ομάν, την Παλαιστίνη και το Κουβέιτ (εντάξει, άφησαν πίσω τους και το Ιράκ). Ανυπομονούν πλέον για τις αναμετρήσεις με Αυστρία, Αλγερία και, κυρίως, την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι, ο οποίος λογικά θα έχει 26 αιτήματα (όσοι και οι ποδοσφαιριστές της αποστολής) για ανταλλαγή φανέλας.
«Το ποδόσφαιρο της Ιορδανίας έχει λαμπρό μέλλον», είχε πει σε μια viral συνέντευξή του ο Αγγλος Χάρι Ρέντναπ, ο οποίος το 2018 είχε δεχθεί να κάνει μια «αρπαχτή» δύο αγώνων, ύστερα από πρόσκληση του πρίγκιπα Αλί μπιν Αλ Χουσεΐν, προέδρου της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που έχει διεκδικήσει ανεπιτυχώς την προεδρία της FIFA. Οκτώ χρόνια αργότερα, ήρθε η απόλυτη δικαίωση του «διαπραγματευτή», όπως είναι το παρατσούκλι του Ρέντναπ λόγω της ικανότητάς του στο μεταγραφικό, ποδοσφαιρικό παζάρι.
Κουρασάο: Η μικρή Ολλανδέζα
Ξεχώριζε για την πλούσια αφάνα αλλά, κυρίως, για την ικανότητα με την μπάλα στα πόδια. Οπως χιλιάδες άλλα παιδιά που περνούν από ακαδημίες μεγάλων ομάδων, έτσι και ο Ταχίτ Ζοσέ Γκιριγκόριο Τζορκάεφ Τσονγκ (ένας είναι!) έμεινε στου δρόμου τα μισά στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Πλέον θα βιώσει το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο και θα το κάνει ως παίκτης του Κουρασάο, όντας και ο μοναδικός από τους διεθνείς που έχει γεννηθεί στο νησί της Καραϊβικής, το μικρότερο κράτος που έχει λάβει ποτέ μέρος στη συγκεκριμένη διοργάνωση (444 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περίπου 160.000 κάτοικοι).
Πού έχουν γεννηθεί, όμως, οι υπόλοιποι 25 συμπαίκτες του Τσονγκ; Μα, στην Ολλανδία φυσικά, αφού μέχρι το 2010 ήταν μέρος των Ολλανδικών Αντιλλών. Μία από τις επίσημες γλώσσες της χώρας είναι τα ολλανδικά, μόλις τον Αύγουστο του 2011 έδωσε το πρώτο της επίσημο παιχνίδι (μια φιλική ήττα από τη Δομινικανή Δημοκρατία) και το Μπλε Κύμα, όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας, συνηθίζει να έχει πιο διάσημους προπονητές, απ’ ό,τι ποδοσφαιριστές, όλοι τους βεβαίως Ολλανδοί: Πάτρικ Κλάιφερτ, Γκους Χίντινκ και, πλέον, Ντικ Αντβοκαατ. Ο προπονητής που στα 78 του χρόνια θα γίνει ο γηραιότερος σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ξεπερνώντας τον δικό μας Οτο Ρεχάγκελ από το 2010 (71), βρήκε το κουμπί της παρέας των αδελφών Λεάντρο (αρχηγός, θρύλος και πρώτος σε συμμετοχές) και Ζουνίνιο Μπακούνα.
Η ομάδα με τη δεύτερη χειρότερη θέση στη βαθμολογία της FIFA από τις 48 που συμμετέχουν (83η, με 85η τη Νέα Ζηλανδία) είδε σοκαρισμένη τον Αντβοκαατ να αποχωρεί μετά την επίτευξη της πρόκρισης, ώστε να βρεθεί στο πλευρό της μεγάλης του κόρης, η οποία δίνει μάχη με τον καρκίνο. Ο διάδοχός του, Φρεντ Ρούτεν (Ολλανδός βεβαίως), δήλωσε κώλυμα και παραιτήθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα και ο Ντικ, κατόπιν πιέσεων των παικτών και αφού η υγεία της κόρης του βελτιώθηκε, επέστρεψε για να ζήσει και αυτός το όνειρο μαζί με τα παιδιά του.
Ουζμπεκιστάν: Της αμύνης τα παιδιά
Η Σοβιετική Ενωση διαλύθηκε το 1991, αλλά το Ουζμπεκιστάν είχε εθνική ομάδα από το 1928, έστω και αν μέχρι το ’92 αντιμετώπιζε ως επί το πλείστον άλλες σοβιετικές δημοκρατίες και δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή, παρότι στο πρώτο της παιχνίδι είχε νικήσει την Ελβετία με… 8-4!
Σε αντίθεση με δέκα πρώην σοβιετικές χώρες όπως η Ρωσία και η Ουκρανία, οι οποίες επέλεξαν την Ευρώπη και την UEFA, η ευρισκόμενη στην Κεντρική Ασία χώρα προτίμησε την «κίτρινη ήπειρο» και την AFC. Αυτή η επιλογή τη δικαίωσε, ούσα πλέον η πρώτη μουντιαλική της περιοχής και η τρίτη πρώην Σοβιετική, μετά τις δύο προαναφερθείσες, διάσημες «αδελφές» της.
Δύο φορές βρέθηκαν κοντά σε Παγκόσμιο Κύπελλο οι «Λευκοί λύκοι» (το παρατσούκλι του Ουζμπεκιστάν), η τρίτη αποδείχθηκε και τυχερή και την πιστώνεται ο προπονητής που κάποτε απολύθηκε στην Ελλάδα επειδή χρησιμοποίησε τη λέξη «εμμονή» για το πρωτάθλημα που κυνηγούσε κάθε χρόνο η ομάδα στην οποία εργαζόταν.
Ο Σλοβένος Στρέτσκο Κάτανετς, λόγω προβλημάτων υγείας, αποσύρθηκε από την προπονητική τον Ιανουάριο του 2025 και, λίγους μήνες αργότερα, η σκυτάλη δόθηκε στον Φάμπιο Καναβάρο. Στον αρχηγό της Ιταλίας που σήκωσε το Μουντιάλ του 2006, όταν πήρε και τη «Χρυσή Μπάλα». Ο «όμορφος Φάμπιο» ξέρει ότι δεν έχει πολλές επιλογές σε ένα ρόστερ με 15 παίκτες που αγωνίζονται στο τοπικό πρωτάθλημα και άλλους πέντε στο Ιράν, παρότι τις δύο χώρες χωρίζουν 2.000 χιλιόμετρα.
Και όπως ο Καναβάρο υπήρξε κεντρικός αμυντικός παγκόσμιας κλάσης, έτσι και το πουλέν του είναι ένας νεαρός στόπερ που μόλις τους τελευταίους μήνες έμαθε να μιλάει καλά αγγλικά, επειδή αγωνίζεται στη Μάντσεστερ Σίτι.
Ο Αμπντουκοντίρ Κουσάνοφ καλείται στα 22 του χρόνια να ηγηθεί μιας ομάδας που γνώρισε μόλις μία ήττα σε δέκα αγώνες στα προκριματικά, αλλά ενδέχεται σε τρία μουντιαλικά παιχνίδια να υποστεί ισάριθμες ήττες κόντρα σε Κολομβία, Πορτογαλία και Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ποιος θα είναι άραγε ο τυχερός που θα εξασφαλίσει τη φανέλα του Κριστιάνο Ρονάλντο;
Πράσινο Ακρωτήρι: LinkedΙn έχεις;
Νόνι Λίμα, Ντανιέλ Μπατίστα, Τζάλμα Κάμπος, Φερνάντο Βαρέλα, Γκάρι Ροντρίγκες… Το Πράσινο Ακρωτήρι έχει βρει μια ποδοσφαιρική Ιθάκη στην Ελλάδα, η οποία με τη σειρά της απόλαυσε διαχρονικά στο πρωτάθλημά της μερικά από τα πιο εκλεκτά «προϊόντα» της, ένας συνδυασμός φυσικής δύναμης και τέχνης στην ντρίμπλα.
Ο εξτρέμ Γκάρι Ροντρίγκες, με θητεία σε ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, είναι στα 35 του χρόνια ένας από τους πιο έμπειρους και γηραιότερους διεθνείς που, με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού, θα ζήσει την παρθενική μουντιαλική εμπειρία. Και μάλιστα θα το κάνει απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία, στην ιστορική Ουρουγουάη και στη Σαουδική Αραβία του Γιώργου Δώνη (καλή επιτυχία…).
Και οι 26 ποδοσφαιριστές της αποστολής αγωνίζονται μακριά από το αρχιπέλαγος των δέκα ηφαιστειακών νησιών (οι μισοί, πάντως, έχουν γεννηθεί στη χώρα) που το 1975 ανεξαρτητοποιήθηκε από την Πορτογαλία. Το παιδομάζωμα μέχρι να βρεθούν οι διεθνείς που θα συνέθεταν μια ανταγωνιστική ομάδα δεν ήταν καθόλου εύκολη αποστολή. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια υπομονής και μελετημένης αναζήτησης, στην οποία από κάποιο σημείο και μετά βοήθησε ακόμη και το Διαδίκτυο.
Το 2019, ο κεντρικός αμυντικός Ρομπέρτο Κάρλος Λόπες, γνωστός ως Πίκο, γεννημένος στην Ιρλανδία από Ιρλανδή μητέρα και πατέρα από το Πράσινο Ακρωτήρι, δέχθηκε προσέγγιση από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή, Πορτογάλο Ρουί Αγκουας, μέσω του προφίλ του στο LinkedΙn(!). Στην αρχή νόμιζε ότι κάποιος του έκανε φάρσα, αλλά πλέον αγγίζει τις 50 συμμετοχές στους «Μπλε καρχαρίες», οι οποίοι ήταν η μικρότερη χώρα σε έκταση και πληθυσμό που θα λάμβανε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Μέχρι που, πέντε εβδομάδες μετά την πρόκρισή τους, το Κουρασάο έκανε δικό του αυτό το ξεχωριστό ρεκόρ.
Μόλις το 2002 αντιμετώπισε για πρώτη φορά μη αφρικανική ομάδα (0-0 με Λουξεμβούργο) και στα προκριματικά άφησε πίσω του το Καμερούν των οκτώ μουντιαλικών συμμετοχών και της παρουσίας στα προημιτελικά του 1990. Οταν, δηλαδή, το Πράσινο Ακρωτήρι είχε συμπληρώσει μόλις τέσσερα χρόνια ως μέλος της FIFA.
