Η εικόνα στο Βόρειο Λονδίνο την τελευταία Κυριακή του Μαΐου, ήταν γεμάτη αντιθέσεις. Από τη μια πλευρά ξεχείλιζε η χαρά για την κατάκτηση του τίτλου στην Premier League, μετά από 22 ολόκληρα χρόνια. Εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί της Αρσεναλ βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν τον εγχώριο τίτλο, ντύνοντας το συγκεκριμένο κομμάτι της πόλης στα ερυθρόλευκα. Από την άλλη όμως, για να το κάνουν αυτό, χρειάστηκε να «θάψουν» βαθιά μέσα τους και μάλιστα μέσα σε λίγες μόλις ώρες την πίκρα για την απώλεια του Champions League, το βράδυ του Σαββάτου στη Βουδαπέστη. Ενας χαμένος τελικός που έκανε αισθητή την παρουσία του στη γιορτή, μέσα από τα πανό και τα πλακάτ των οπαδών των «κανονιέρηδων» με τα οποία στήριξαν τον Γκάμπριελ, για την απώλεια του καθοριστικού πέναλτι.
Αν και η τελευταία εικόνα είναι αυτή που μένει, η ομάδα του Μικέλ Αρτέτα ολοκλήρωσε την πιο επιτυχημένη σεζόν της τελευταίας εικοσαετίας, αφού πέρα από την πρωτιά στην Premier League, έφτασε αήττητη μέχρι τον μεγάλο τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Κάποια στιγμή οι παίκτες της Aρσεναλ ίσως καταφέρουν να επεξεργαστούν τα ακραία συναισθήματα που βίωσαν καθώς αυτή η χρονιά έφτανε στο λαμπρό της αποκορύφωμα. Η χαρούμενη εκτόνωση όλης της ταλαιπωρίας που υπέστησαν στην Αγγλία καθ’ οδόν προς την κατάκτηση του τίτλου, έδωσε τη θέση της σε μια γιγαντιαία απογοήτευση στη Βουδαπέστη. Eφτασαν πολύ κοντά στην κορυφή, αλλά λύγισαν λίγο πριν φτάσουν σε αυτή. Ο Μικέλ Αρτέτα εξέφρασε όλον τον κόσμο της Aρσεναλ όταν προσπάθησε να συνοψίσει στο τέλος το συναίσθημα όλου του οργανισμού. «Πόνος», είπε. «Αυτό είναι»…
Η απορρόφηση της απογοήτευσης
Αν όμως υπάρχει ένα χαρακτηριστικό της θητείας του Βάσκου τεχνικού τα τελευταία χρόνια, είναι η προθυμία να απορροφά αυτόν τον πόνο, να μαθαίνει από αυτόν, να φέρνει όλους ακόμη πιο κοντά και να τον μετατρέπει σε καύσιμο για την αναζήτηση της λύτρωσης. Η διαδικασία των πέναλτι είναι μια καταραμένη δοκιμασία όταν η ρουλέτα δεν γυρίζει υπέρ σου και αυτή ήταν η μοίρα της Aρσεναλ στη Βουδαπέστη. Μετά από 63 αγώνες, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με μια άρτια Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά και με το βάρος της πληγωμένης ευρωπαϊκής ιστορίας του συλλόγου.
Καθώς οι παίκτες στέκονταν αγκαλιασμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον στο κέντρο του γηπέδου, αρκετοί ήταν εκείνοι που έφεραν στο μυαλό τους την κατάρα όλων των χαμένων ευρωπαϊκών τελικών. Και δεν είναι και λίγοι. Η Μπαρτσελόνα, στον τελικό του Παρισιού (2005-06), η Βαλένθια το 1980 στο τότε Κυπελλούχων (επίσης στα πέναλτι), η Γαλατασαράι στο UEFA (πάλι στα πέναλτι), η Σαραγόσα το 1995 με σουτ από το κέντρο(!) στο τελευταίο λεπτό της παράτασης και τέλος η Τσέλσι στο Europa League το 2019.
Ομως μέσα από τις στάχτες αυτής της απογοήτευσης υπάρχει πλέον σε όλους η πεποίθηση ότι αυτή η Αρσεναλ ανήκει πραγματικά σε αυτό το επίπεδο. Eχει, όπως είπε επανειλημμένα ο Αρτέτα από τη στιγμή που η ομάδα έφτασε στη Βουδαπέστη, «κερδίσει το δικαίωμα» να βρίσκεται εδώ.
Ισως πάρα πολλοί παράγοντες να λειτούργησαν εις βάρος της Αρσεναλ στη διαδικασία των πέναλτι. Εχασε και τις δύο κληρώσεις, παραχωρώντας στην Παρί τόσο την επιλογή εστίας όσο και να ξεκινήσει εκείνη πρώτη τις εκτελέσεις. Τρεις παίκτες που σίγουρα θα ήταν στη διαδικασία, δεν ήταν αρκετά έτοιμοι σωματικά για να αντέξουν μέχρι το τέλος. Το Champions League παραμένει προς το παρόν άπιαστο. Ομως υπάρχει μια ξεκάθαρη ανοδική πορεία στην προσπάθεια να το κατακτήσει. Τη σεζόν 2023-24, στην πρώτη της επιστροφή μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, έφτασε στα προημιτελικά. Την επόμενη χρονιά στα ημιτελικά. Αυτή τη φορά στον τελικό. Απομένει μόνο ένα ακόμη εμπόδιο.
«Θα πρέπει να το ολοκληρώσουμε αυτό», είπε ο Αρτέτα. «Την ίδια πρόοδο που σημειώσαμε τα τελευταία χρόνια πρέπει να την επαναλάβουμε ξανά, και το επίπεδο ανεβαίνει κάθε σεζόν. Κάναμε μια απίστευτη πορεία, δεν χάσαμε ούτε έναν αγώνα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όταν χρειαζόταν η τύχη να είναι με το μέρος μας, ειδικά μέσα στις δύο περιοχές και στα πέναλτι, αυτές οι λεπτές ισορροπίες δεν λειτούργησαν υπέρ μας».
Ανήκει στην ελίτ
Η Αρσεναλ σε καμία περίπτωση δεν είναι ο φτωχός συγγενής του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όμως παραμένει προσηλωμένη στην κατάκτηση τίτλων μέσω μιας φιλοσοφίας οικονομικής αυτάρκειας, σε μια εποχή όπου τον δρόμο δείχνουν υπερπλούσιοι σύλλογοι που τροφοδοτούνται από κρατικά κεφάλαια.
Οι βασικοί της αντίπαλοι για τα δύο μεγάλα τρόπαια που διεκδίκησε φέτος ήταν η Μάντσεστερ Σίτι στην Αγγλία και η Παρί Σεν Ζερμέν στην Ευρώπη, υποστηριζόμενες αντίστοιχα από το Αμπου Ντάμπι και το Κατάρ. Το να προσπαθείς να ανταγωνιστείς μια τέτοια δύναμη, ενισχυμένη επί περισσότερο από μία δεκαετία, μόνο εύκολο δεν είναι.
Είναι ενδεικτικό ότι οι μοναδικοί νέοι νικητές του Champions League τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια είναι σύλλογοι που μεταμορφώθηκαν χάρη σε τεράστιες επενδύσεις, αρχικά η Τσέλσι του Ρόμαν Αμπράμοβιτς και πιο πρόσφατα η Μάντσεστερ Σίτι και η Παρί Σεν Ζερμέν. Ολοι τους έχασαν έναν τελικό στη σύγχρονη εκδοχή τους προτού τελικά πανηγυρίσουν στην κορυφή του βάθρου.
Υπάρχει η αναγνώριση ότι η Αρσεναλ αντιμετώπισε μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει θέσει υψηλότερα ευρωπαϊκά πρότυπα, με επίπεδο τεχνικής ποιότητας που χτίστηκε σταδιακά και κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση δύο συνεχόμενων Champions League, όταν αποφάσισε να αλλάξει στρατηγική στις μεταγραφές και να «διώξει» από πάνω της όλα τα μεγάλα αστέρια που επί της ουσίας την τραβούσαν πίσω αντί να την ωθήσουν μπροστά, όπως ο Νεϊμάρ, ο Μέσι και στο τέλος ο Εμπαπέ.
Στην πορεία της προς τον τελικό, η Παρί σκόραρε ακατάπαυστα. Εξι γκολ απέναντι στην Μπάγερν, τέσσερα στη Λίβερπουλ, οκτώ συνολικά στην Τσέλσι. Η Αρσεναλ την περιόρισε τόσο, ώστε για να φτάσουν οι Γάλλοι στην ισοφάριση χρειάστηκε ένα πέναλτι στην κανονική διάρκεια, το οποίο προήλθε από μια επιπόλαιη απόφαση του τρίτου κατά σειρά δεξιού μπακ της (Μοσκέρα) απέναντι σε έναν από τους πιο φορμαρισμένους εξτρέμ στον κόσμο (Κβαρατσχέλια). Ηταν μια ανισορροπία στην οποία πόνταρε ο Λουίς Ενρίκε και -έστω σε μια φάση- δικαιώθηκε.
Δοκιμασία αποφασιστικότητας
Και όμως ο τελικός στο πανέμορφο «Πούσκας Αρένα» της Βουδαπέστης ξεκίνησε ιδανικά. Το γκολ του Κάι Χάβερτς μόλις στο 6ο λεπτό, έδωσε στην Αρσεναλ ένα προβάδισμα το οποίο επέλεξε από πολύ νωρίς να υπερασπιστεί, αντί να το διευρύνει. Ο αγώνας μετατράπηκε σε δοκιμασία αμυντικής αποφασιστικότητας και, μετά την ισοφάριση της Παρί με πέναλτι, η Αρσεναλ αισθάνθηκε αδικημένη που δεν κέρδισε και η ίδια ένα, όταν ο Νούνο Μέντες συγκρούστηκε με τον Νόνι Μαντουέκε.
Ο Αρτέτα δήλωσε αργότερα ότι είχε παρακολουθήσει κάθε πέναλτι που καταλογίστηκε σε αυτή τη σεζόν του Champions League, προκειμένου να κατανοήσει καλύτερα τι δίνεται και τι όχι, φωτογραφίζοντας ότι αυτό ήταν από εκείνα που δίνονται. Η Αρσεναλ κατάφερε να πάει το παιχνίδι στα πέναλτι, όμως η «κατάρα» ήταν και πάλι παρούσα.
Την ώρα που οι παίκτες της Παρί Σεν Ζερμέν πανηγύριζαν το ιστορικό για αυτούς back to back στο Champions League, η εικόνα μάλλον λειτουργούσε σαν καύσιμο για τους Λονδρέζους, για να αλλάξουν σε άμεσο μέλλον και τα ευρωπαϊκά δεδομένα, όπως το έκαναν φέτος στην Premier League. Οι ήττες, όπως συλλογιζόταν ο Αρσέν Βενγκέρ, αφήνουν μια ουλή στην καρδιά. Αυτή θα χρειαστεί χρόνο για να επουλωθεί. Ομως η Αρσεναλ είναι μια ομάδα που αυτές τις ουλές τις επιδεικνύει με υπερηφάνεια, καθώς στο πέρασμα του χρόνου την έκαναν καλύτερη.
