Στο μουσείο της Γκαλατάσαραϊ στην Κωνσταντινούπολη υπάρχει μια ξεχωριστή γωνιά για την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA. Το τρόπαιο, αναμνηστικά εκείνης της βραδιάς του Μαΐου του 2000 στην Κοπεγχάγη και, βεβαίως, το βίντεο με τις φάσεις του αγώνα και τα πέναλτι που οδήγησαν την ομάδα του Φατίχ Τερίμ στην ιστορική νίκη.
Παρότι έχει αφαιρεθεί επίτηδες το πέναλτι που εκτέλεσε (εύστοχα) ο άλλοτε εθνικός ήρωας Χακάν Σουκούρ, αυτό-εξόριστος εδώ και χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω της κόντρας του με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υπάρχουν τα χαμένα της αντίπαλης ομάδας, η οποία λογικά στο δικό της μουσείο δεν έχει σε βίντεο τους τρεις πλέον χαμένους της τελικούς με πέναλτι στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: Του 1980 κόντρα στην Βαλένθια στο Κύπελλο Κυπελλούχων, αυτόν του 2000 με αντίπαλο την Γαλατάσαραϊ και, πλέον, τον τελικό του Champions League με αντίπαλο την Παρί Σεν Ζερμέν, το βράδυ του Σαββάτου (30/05).
Η Αρσεναλ, για την οποία γίνεται η αναφορά, ολοκλήρωσε τη φετινή σεζόν στην Ευρώπη ούσα επί της ουσίας αήττητη (11 νίκες – τέσσερις ισοπαλίες) και με έσοδα-ρεκόρ για αγγλικό σύλλογο, αφού θα βάλει στα ταμεία της γύρω στα 143 εκατομμύρια ευρώ.
Δεν πρόσθεσε στην τροπαιοθήκη της, όμως, την πολυπόθητη κούπα με τα μεγάλα αυτιά, αφού αυτή θα την περιφέρουν (και πάλι) με καμάρι ο Λουίς Ενρίκε και οι ποδοσφαιριστές του στις εορταστικές εκδηλώσεις της Παρί ΣΖ στην Πόλη του Φωτός.
Γιατί συνέβη αυτό; Επειδή η ομάδα που έχτισαν μαζί ο «Λούτσο» και ο ποδοσφαιρικός σύμβουλος Λουίς Κάμπος, ο επί της ουσίας πρωθυπουργός παρά το πρωθυπουργώ στον γαλλικό σύλλογο, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Ναι, τα πέναλτι είναι ρωσική ρουλέτα, είναι λοταρία, αλλά αυτή η Παρί έχει μετατρέψει σε επιστήμη και αυτή την διαδικασία. Και αυτό επιβεβαιώνεται και από τους αριθμούς, έστω και αν αυτοί είναι πολλές φορές ο ωραιότερος τρόπος για να πεις ψέματα.
Τεχνογνωσία
Από τότε που κάθεται στην άκρη του πάγκου ο Ισπανός προπονητής, η γαλλική ομάδα έχει υποχρεωθεί να διεκδικήσει προκρίσεις ή τίτλους σε έξι περιπτώσεις μέσω της διαδικασίας από την άσπρη βούλα.
Εξι διαδικασίες, ισάριθμες επιτυχίες, με τρεις διαφορετικούς τερματοφύλακες (Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα, Λούκας Σεβαλιέ και Ματβιέι Σαφόνοφ). Τι πρόσφεραν αυτές; Πρόκριση στους «32» του Κυπέλλου Γαλλίας (4-3 την Λανς), πρόκριση στα προημιτελικά του Champions League (4-1 την Λίβερπουλ), ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (4-3 την Τότεναμ), Διηπειρωτικό Κύπελλο (2-1 την Φλαμένγκο), Σούπερ Καπ Γαλλίας (4-1 την Μαρσέιγ) και, πλέον, το Champions League.
Το δεύτερο συνολικό και δεύτερο διαδοχικό της Παρί, της πρώτης ομάδας που κάνει back to back στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση μετά την Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία βεβαίως την τριετία 2016-2018 κατέκτησε τρία σερί τρόπαια.
Αυτή η Παρί, όμως, δείχνει ικανή να βαδίσει στα χνάρια της Βασίλισσας, αλλά και να χτίσει μια δυναστεία για τα επόμενα χρόνια. Ο λόγος; Οι δύο Λουίς που έχει στην κεφαλή της και έχουν αλλάξει εντελώς τη νοοτροπία της, το εξαιρετικό τμήμα σκάουτ που διαθέτει, αλλά και ένα ρόστερ όπου ακόμα και ο γηραιότερος παίκτης του, ο αρχηγός Μαρκίνιος, είναι ακόμα 32 ετών.
«Ημασταν δίκαιοι νικητές» είπε μετά τον αγώνα στο «Πούσκας Αρένα» ο Λουίς Ενρίκε και αυτή είναι μια ποδοσφαιρική αλήθεια, έστω και αν ο τίτλος ήρθε μέσω των πέναλτι. Γιατί η Παρί κυριάρχησε, περιόρισε την Άρσεναλ σε παθητικό ρόλο, ακόμα και αν σε αυτό βοήθησε και ο Μίκελ Αρτέτα με την τακτική του προσέγγιση.
Το 24,7% κατοχής της μπάλας που είχαν οι Κανονιέρηδες κατά μέσο όρο, είναι το χαμηλότερο ομάδας σε τελικό της διοργάνωσης από τότε που κρατείται το συγκεκριμένο στατιστικό (2003-04), αλλά και το χαμηλότερο επί εποχής Αρτέτα στην Αρσεναλ, όταν η ομάδα παίζει με έντεκα στον αγωνιστικό χώρο.
Την έπνιξε
Για μεγάλο διάστημα του δευτέρου ημιχρόνου και ολόκληρη την παράταση, βεβαίως, ο Πιέρο Ινκαπιέ ήταν και… δεν ήταν στον αγωνιστικό χώρο λόγω κόπωσης και όχι τραυματισμού, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια.
Η Παρί έπνιξε την Αρσεναλ με την πίεση και το διαρκές τρέξιμο, ανακτούσε συνεχώς την μπάλα και, παρότι είναι αλήθεια ότι δεν δημιούργησε κλασικές ευκαιρίες, πέραν του κερδισμένου πέναλτι και ενός σουτ στο δοκάρι (αμφότερες με την υπογραφή του Χβίτσα Κβαρατσχέλια), έδειξε να είναι αυτή η ομάδα που ήξερε καλύτερα τον τρόπο να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η κυριαρχία της Παρί την τελευταία διετία χτίστηκε στο «εμείς» πάνω από το «εγώ», χωρίς σούπερ σταρ παγκοσμίου μεγέθους τύπου Λιονέλ Μέσι, Νεϊμάρ ή Κιλιάν Εμπαπέ (άραγε πως νιώθει ο τελευταίος;) και με την πεποίθηση ότι αυτό το μομέντουμ μπορεί να έχει και συνέχεια.
Ποιες ομάδες θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να την σταματήσουν; Η Μπάγερν Μονάχου, εφόσον ο Βενσάν Κομπανί κάνει το κλικ παραπάνω σε σχέση με αυτό που έχει παρουσιάσει την τελευταία διετία, αλλά και η Μπαρτσελόνα, αρκεί η… απολαυστική αυτοκτονική προσέγγιση του Χάνζι Φλικ βρει μια μεγαλύτερη, κυνική ισορροπία στην άμυνα.
Σε διαφορετική περίπτωση, τα δύο Champions League μπορεί κάλλιστα να γίνουν και τρία και τέσσερα και πέντε, αφού συν τοις άλλοις η Παρί έχει δείξει πρωτίστως την δύναμή της κόντρα στους εκπροσώπους του πιο απαιτητικού και δυνατού πρωταθλήματος στον κόσμο, την Premier League.
Την τελευταία διετία, λοιπόν, οι Παριζιάνοι απέκλεισαν δις την Λίβερπουλ και από μια φορά τις Αστον Βίλα, Αρσεναλ, Τσέλσι, κατέκτησαν το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ κόντρα στην Τότεναμ και το Champions League απέναντι στην Αρσεναλ.
Α, στις 12 Αυγούστου και στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ στο Ζάλτσμπουργκ, η Παρί θα αντιμετωπίσει την… Αστον Βίλα. Ουνάι (Εμερι), μήπως είναι καλύτερα να… μην κατεβάσεις την ομάδα εκείνο το βράδυ;
