Το σημερινό φινάλε του πρωταθλήματος της Super League 1, που βρίσκει την ΑΕΚ να ολοκληρώνει μια ονειρεμένη χρονιά, κατακτώντας τον 14ο τίτλο της ιστορίας της, αποτελεί ένα μάθημα και κρύβει το απόφθεγμα μιας απλής, μα συνάμα και τόσο δύσκολης, ποδοσφαιρικής πορείας. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ελληνική πραγματικότητα, που χρόνια τώρα προσπαθεί να συμβαδίσει με τα όσα προφανή γίνονται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Η επιτυχία της Ενωσης, ύστερα από δύο μεταβατικά έτη στα οποία έκλεισε η εποχή του Δημήτρη Μελισσανίδη και έγιναν σαρωτικές αλλαγές στο εσωτερικό της, είχε ακρογωνιαίους λίθους το δίδυμο Χαβιέ Ριμπάλτα – Μάρκο Νίκολιτς, οι οποίοι υπό τη σκέπη και τη στήριξη της διοίκησης του Μάριου Ηλιόπουλου δημιούργησαν πρωτίστως ένα ιδιαίτερο μοντέλο.
Η ΑΕΚ σεβάστηκε το ποδόσφαιρο και πήρε μια τεράστια ανταπόδοση, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις. Τεχνικός διευθυντής και προπονητής χάραξαν τις κατευθυντήριες γραμμές, συνεργαζόμενοι αρμονικά, σε έναν «οργανισμό» που έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τα «πατήματά» του, τόσο στο διοικητικό όσο –κυρίως– στο αγωνιστικό κομμάτι.
Κάθε αρχή και δύσκολη
Η άφιξη του Ριμπάλτα τον Οκτώβριο του 2024 –στο πλαίσιο των αλλαγών του στελεχικού δυναμικού της ΠΑΕ– στο πόστο του διευθυντή ποδοσφαιρικού τμήματος, αντιμετωπίστηκε με μεγάλο σκεπτικισμό, από τη στιγμή μάλιστα που ο ρόλος του Ματίας Αλμέιδα στην ομάδα ξεπερνούσε αυτόν του προπονητή και η αποδοχή του παρέμενε υψηλή στον κόσμο της, παρά την απώλεια του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ.
Μοιραία ο Ισπανός, τουλάχιστον το πρώτο εξάμηνο, ήταν ένας παρατηρητής των γεγονότων, χωρίς παρεμβάσεις από πλευράς του, κάτι που σε μεγάλο βαθμό φέρεται να το επέλεξε και ο ίδιος. Εβλεπε, άκουγε και καταλάβαινε, όχι μόνο πού ακριβώς ήρθε, αλλά και τι χρειαζόταν ο σύλλογος για να ξεφύγει από το προσωποκεντρικό μοντέλο που καλλιεργούσε με τις δηλώσεις του ο ιδιοκτήτης Μάριος Ηλιόπουλος, αλλά και ο προπονητής με την ισχυρή του παρουσία. Η πρώτη σημαντική του ενεργοποίηση έγινε τον Φεβρουάριο του 2025 με το «χρυσοφόρο» deal με τη Σπαρτάκ Μόσχας για τον Λιβάι Γκαρσία, που έφτασε τα 18,5 εκατ. ευρώ και αποτέλεσε την ακριβότερη πώληση στην ιστορία της ΑΕΚ.
Εχοντας στο παρελθόν συνεργασίες από το πόστο του σκάουτερ με μεγάλα κλαμπ, όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά και η Γιουβέντους, πιστώνεται, μεταξύ άλλων, την επιστροφή του Πολ Πογκμπά από τη Γιουβέντους στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το καλοκαίρι του 2016, αντί του αστρονομικού ποσού των 105 εκατ. ευρώ.
Πιστώθηκε επίσης ότι βοήθησε τη «Μεγάλη Κυρία» να αποκτήσει τους Ντιμπάλα, Κομάν, Λιρόλα και Σάντρο. Κατάφερε να εντάξει στους «κόκκινους διαβόλους» τον Μπρούνο Φερνάντες, ενώ από τη θέση του αθλητικού διευθυντή στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (2018-2021) συμμετείχε κυρίως στην πώληση του Λεάνδρο Παρέδες στην Παρί Σεν Ζερμέν για σχεδόν 40 εκατ. ευρώ.
Τον είχε στο «ραντάρ» του – Ο Ριμπάλτα παρακολουθούσε τη δουλειά του Νίκολιτς επί χρόνια και είχε παρατηρήσει την ικανότητά του να πετυχαίνει xωρίς να χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Αυτό δηλαδή που είχε άμεσα ανάγκη η ΑΕΚ το περυσινό καλοκαίρι.
Με συνεργασίες επίσης με Τορίνο, Μίλαν, Πάρμα και Μαρσέιγ, όταν άλλαξε σελίδα η ΑΕΚ βγάζοντας το «διαζύγιο» με τον Αλμέιδα, κλήθηκε από τον Μάριο Ηλιόπουλο να βρει έναν προπονητή που θα μπορούσε να αλλάξει, όχι μόνο το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια αλλά να καταφέρει να την οδηγήσει άμεσα και πάλι στον δρόμο των επιτυχιών. Αποστολή δύσκολη, που αντιμετωπιζόταν με γενικευμένη καχυποψία και έμοιαζε με τελευταία του ευκαιρία, αφού του είχε αποδοθεί ήδη η ευθύνη πως με τη μη ενίσχυση της ομάδας τον Ιανουάριο, αυτή οδηγήθηκε στην κατάρρευση στα πλέι οφ. Ωστόσο, ο Ριμπάλτα είχε προετοιμαστεί κατάλληλα όλο το προηγούμενο διάστημα.
Το ρίσκο
Η επιλογή του Μάρκο Νίκολιτς αποδείχθηκε άκρως στοχευμένη, καθώς πέρα από το βιογραφικό του Σέρβου τεχνικού και τις όποιες επιτυχίες του, ο Ισπανός έψαχνε κυρίως τον άνθρωπο με τον οποίο θα βρισκόταν σε απόλυτη συνεννόηση κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους, οι φιλοσοφίες τους και η οπτική τους γύρω από το παιχνίδι θα ταίριαζαν και θα υπηρετούσε στο ακέραιο το πλάνο που είχε καταρτίσει με τη διοίκηση.
Είχε επικεντρωθεί πάνω του, παίρνοντας ωστόσο ρίσκο, αφού επρόκειτο για έναν προπονητή ο οποίος ναι μεν είχε πάρει πρωταθλήματα και κύπελλα, αλλά σε χώρες και συλλόγους (Βίντι, Παρτιζάν Βελιγραδίου, Λοκομοτίβ Μόσχας, ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Αλ Αχλί) που δεν έκαναν «κλικ» στο ευρύ κοινό. Δεν είχαν κοινή θητεία σε ομάδα, ο Ριμπάλτα όμως παρακολουθούσε τη δουλειά του επί χρόνια και είχε παρατηρήσει την ικανότητα του Σέρβου να πετυχαίνει, xωρίς να χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Αυτό δηλαδή που είχε άμεσα ανάγκη η ΑΕΚ, η οποία βίωνε μια άσχημη κατάσταση τόσο στο εσωτερικό όσο και στις τάξεις των οπαδών της.
Επεισε τον Μάριο Ηλιόπουλο να πληρώσει τη ρήτρα των 600.000 ευρώ στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, προκειμένου να μείνει ελεύθερος και με ένα ετήσιο συμβόλαιο δύο εκατ. για τον Σέρβο και την ομάδα του, το έργο στη Νέα Φιλαδέλφεια ξεκίνησε να γράφεται, με πρώτη επιδίωξη την αλλαγή στην ψυχολογία.
Παράλληλα, ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής φρόντιζε μεθοδικά να «καθαρίζει» το ρόστερ από μεγάλα συμβόλαια και παίκτες μεγάλης ηλικίας (Μαρσιάλ, Λαμέλα), ενώ από τον Απρίλιο είχε φτάσει σε συμφωνίες με έξυπνους μεταγραφικούς στόχους (Κουτέσα, Ρέλβας, Μαρίν) που «κούμπωναν» στο πρότζεκτ που είχε στο μυαλό του.
Επί της ουσίας, τα «κλειδιά» της ομάδας τα είχαν πάρει οι δυο τους, με τον Νίκολιτς να εισηγείται και τον Ριμπάλτα να υλοποιεί, χωρίς όμως να παρακάμπτεται ο ιδιοκτήτης. Το αντίθετο μάλιστα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επιθυμία Ηλιόπουλου να αποκτηθεί τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου ένας σέντερ φορ με τα χαρακτηριστικά του Βάργκα, που θα πλαισίωνε τον Γιόβιτς. Ο Ριμπάλτα εντόπισε τον Ούγγρο επιθετικό από τα τέλη Νοεμβρίου και με μια οικονομική υπέρβαση που ξεπέρασε τα 4,5 εκατ. ευρώ, τον έντυσε στα κιτρινόμαυρα. Ηταν η εποχή που στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι η ομάδα άρχιζε να δείχνει αυτό που περίμεναν οι δυο τους.
Κλεισμένοι στο γραφείο – Κανείς δεν τους έχει δει να κάνουν παρέα έξω από το προπονητικό κέντρο στα Σπάτα. Τους έχουν δει όμως πολλές ώρες κλεισμένους σε ένα γραφείο να σχεδιάζουν και να προγραμματίζουν το μέλλον – και αυτό το κάνουν με άψογο τρόπο.
Αλλωστε ο Νίκολιτς από τον Ιούλιο, πριν ξεκινήσουν οι υποχρεώσεις στα προκριματικά του Conference League, είχε ζητήσει υπομονή, ξεκαθαρίζοντας ότι «μέχρι τον Οκτώβριο η ομάδα θα υποφέρει», αλλά από τον Νοέμβριο οι παίκτες του θα είχαν αφομοιώσει πλήρως αυτό που ήθελε και θα έφταναν στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας. Επιβεβαιώθηκε στο ακέραιο, καθώς η ΑΕΚ ανέβαζε σταδιακά την απόδοσή της κυνηγώντας όλα τα παιχνίδια με απίστευτη ένταση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Eκανε δέκα σερί νίκες, που την έφεραν στην 1η θέση στη Super League 1, χάνοντας τον Απρίλιο την ευκαιρία για μια μεγάλη ευρωπαϊκή διάκριση κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο.
To τριετές πλάνο
Νίκολιτς και Ριμπάλτα δεν έχουν ιδιαίτερες σχέσεις εκτός ομάδας. Κανείς δεν τους έχει δει να κάνουν παρέα έξω από το προπονητικό κέντρο στα Σπάτα. Τους έχουν δει όμως πολλές ώρες κλεισμένους σε ένα γραφείο να σχεδιάζουν και να προγραμματίζουν το μέλλον – και αυτό το κάνουν με άψογο τρόπο.
Πρόκειται για μια επαγγελματική συνεργασία με ένα μεσοπρόθεσμο πλάνο τριών ετών, που θα αφορά την περαιτέρω ανάπτυξη της ομάδας, με την παρουσία της στη League Phase του Champions League, τη μείωση του μέσου όρου ηλικίας του ρόστερ και την παραγωγική διαδικασία μέσω των ακαδημιών. Ο «δικέφαλος αετός», με την τεχνογνωσία και τη μεθοδικότητα του Ριμπάλτα, αλλά και το μότο του Νίκολιτς «Fight, Believe and Never Give up» (Πολέμησε, πίστεψε και μην τα παρατάς ποτέ) κυρίαρχο, έχει τη μοναδική ευκαιρία να ανοίξει τα φτερά του, φτάνοντας πιο ψηλά από ποτέ.
