Στο Παρίσι χθες έβρεχε από το πρωί. Ασταμάτητα. Η Ηλέκτρα Σαμοΐλη βγήκε από το σπίτι της στο Ile de la Cité για να πάει στη σχολή της. Δεν είχε καταφέρει να βρεθεί την προηγούμενη ημέρα στη μεγάλη συγκέντρωση της Place de la République – έμεινε με το μωρό κολλημένο πάνω της να παρακολουθεί υπνωτισμένη τις εικόνες στην τηλεόραση. Ζει σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του Παρισιού, το νησάκι όπου βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων. Το κοντινότερο μετρό είναι αυτό του Hôtel de Ville (δημαρχείο). Οποιος έχει επισκεφθεί το Παρίσι ξέρει ότι τα σημεία αυτά είναι γεμάτα τουρίστες όλες τις εποχές του χρόνου, όλες τις ώρες της ημέρας. Ομως χθες ήταν όλα διαφορετικά.
«Περπατώντας προς το μετρό, εντυπωσιάστηκα αρχικά από τη σιωπή. Εβλεπες μια θάλασσα από ομπρέλες και δεν άκουγες κανέναν θόρυβο, σε καμία γλώσσα. Δεν έβλεπες κανέναν τουρίστα να βγάζει selfie μασουλώντας κρέπες με φόντο το Hôtel de Ville, το καρουζέλ στην πλατεία δεν λειτουργούσε και το μίνι παγοδρόμιο ήταν κλειστό», λέει στην «Κ». Στις 12 ακριβώς, τηρήθηκε στη χώρα ενός λεπτού σιγή. «Κάθισα στη βροχή και περίμενα να λήξει το λεπτό του πένθους δίπλα σε Ασιάτες, Αμερικανούς, Αραβες και όσους άλλους τουρίστες έτυχε να βρίσκονται σήμερα στο Παρίσι». Η συγκίνηση ήταν μεγάλη, «όχι μόνο λόγω των γεγονότων, αλλά και λόγω ενός ιδιότυπου αισθήματος αλληλεγγύης μεταξύ των τόσο διαφορετικών εθνοτήτων που πενθούσαν σιωπηλά μαζί με τους Γάλλους».
Η Βάλια Δημητρακοπούλου, δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι, είχε βρεθεί στην αυθόρμητη συγκέντρωση της Τετάρτης. «Ηταν τη μια στιγμή μυσταγωγική, την επόμενη μαχητική, δυσκολευόμουν να συγκρατήσω τα δάκρυά μου», λέει. «Δεν ήμουν η μόνη. Μαζί μου, 35.000 άνθρωποι. Οι μεγαλύτεροι μιλούσαν για τον Μάη του ’68, αλλά εμένα μου καρφώθηκε στο μυαλό η εικόνα των δεκάδων νέων που είχαν σκαρφαλώσει στο άγαλμα της Δημοκρατίας, στην πλατεία République και φώναζαν συνθήματα όπως “Ελευθερία έκφρασης”, “Σαρλί ελευθερία”, “Οχι στη βαρβαρότητα”, κρατώντας πανό με το “Je suis Charlie”. Αυτοί που συχνά κατηγορούμε ως απολιτίκ, οι φοιτητές, οι μαθητές, ήταν όλοι εκεί και ήταν οι πιο μαχητικοί».
Μούδιασμα και πανικός
Χθες, αντί να υποχωρήσει, το μούδιασμα είχε εξαπλωθεί σε όλο το σώμα. «Περπατούσα μηχανικά με το βλέμμα καρφωμένο στο πεζοδρόμιο», λέει η Βάλια. «Στο μετρό, κάποιος είχε γράψει “Charlie” στη θέση μιας διαφήμισης. Μας έχει αγγίξει όλους αυτό που συνέβη, Γάλλους και ξένους. Χρειάζεται χρόνος για να επουλωθούν τα τραύματα».
Τίποτα δεν μοιάζει ίδιο, λένε. Για πρώτη φορά, στη σχολή όπου πηγαίνει καθημερινά τους τελευταίους 15 μήνες, οι φύλακες σταμάτησαν την Ηλέκτρα. «Μου ζήτησαν να δουν τη φοιτητική μου ταυτότητα για να περάσω. Στον νεαρό που ακολουθούσε από πίσω μου, που είτε δεν ήταν φοιτητής είτε είχε όντως ξεχάσει την ταυτότητά του, του έψαξαν την τσάντα». Στον σταθμό του μετρό, προσπέρασε τουλάχιστον πέντε πάνοπλους αστυνομικούς. «Στο βαγόνι μου, που ήταν σχεδόν άδειο από κόσμο, έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει καχύποπτα δύο νεαρούς άνδρες που μιλούσαν μεταξύ τους δυνατά αραβικά. Αμέσως, προτού καν προλάβω να συνειδητοποιήσω πόσο γρήγορα μπορεί να μεταδοθεί ο πανικός, ντράπηκα για τις σκέψεις μου».
