«Δυσκολεύομαι να μιλήσω για την Παλαιστίνη. Και αμέσως μετά σκέφτομαι ότι επί μία εβδομάδα το μόνο που μας ζήτησαν οι αξιοθαύμαστοι Παλαιστίνιοι που γνωρίσαμε ήταν “tell the world”, δηλαδή να μιλήσουμε στον κόσμο. Και είναι πολλά και πέρα από κάθε φαντασία όσα έχουμε να πούμε. Οσα είδαμε και ζήσαμε. Ηταν ένα συγκλονιστικό ταξίδι». Aυτή ήταν η απάντηση της Χαράς Τασόγλου, υπεύθυνης Επικοινωνίας της ActionAid Ελλάς, όταν τη ρώτησα τι την έστειλε για 7 ημέρες στα κατεχόμενα. Μαζί με 20 εθελοντές και αναδόχους της οργάνωσης βρέθηκε στη Δυτική Οχθη στα τέλη της άνοιξης. Εκεί φιλοξενήθηκαν από 10 οικογένειες Παλαιστινίων – έμειναν στις σκηνές τους, περπάτησαν παρέα στους δρόμους της Χεβρώνας, στάθηκαν μαζί στις ουρές στα σημεία ελέγχου και όλοι τους μιλούν για μια ασφυκτική κατάσταση, εκεί στις περιοχές C – το 60% της Δυτικής Οχθης, που βρίσκεται υπό τον απόλυτο στρατιωτικό και διοικητικό έλεγχο των Ισραηλινών.
«Ιστορίες ανθρώπων. Εικόνες τόπων και ανθρώπων», μας λέει η Βασιλεία Ανηψητάκη, μητέρα δύο παιδιών, αρχιτέκτων και ζωγράφος. «Πολιορκημένοι στα ίδια τους τα σπίτια μέσα στην πόλη της Χεβρώνας. Παιδάκια Δημοτικού περνάνε από check point με φαντάρους και προτεταμένα όπλα κάθε μέρα για να πάνε σχολείο. Μπαίνουν από το δώμα στο σπίτι τους, γιατί η είσοδός τους βρίσκεται σε ισραηλινό δρόμο».
Ο ιδιωτικός υπάλληλος Πάνος Σινανίδης, πατέρας ενός 7χρονου αγοριού, διηγείται την ιστορία του 48χρονου Μαχμούτ Χαμάμντε. Ο ίδιος και τα 8 από τα 12 παιδιά του γεννήθηκαν σε μια σπηλιά στην περιοχή Um Fagara. «Με τα πολλά, πριν από τρία χρόνια κατάφεραν να φτιάξουν μια σκηνή για να ζουν, μέχρι σήμερα όμως δεν έχουν ρεύμα, νερό, σχολείο. Η 20μελής οικογένειά του μένει σήμερα σε δύο σκηνές, σε ένα σπίτι 30 τετραγωνικών και ένα κοντέινερ που του έχει παραχωρήσει ο ΟΗΕ. Η γη είναι δική του, όμως απαγορεύεται να χτίσουν – κανένα νέο κτίριο δεν επιτράπηκε να χτιστεί εκεί μετά το 1967». (Για να κτιστεί οτιδήποτε σε περιοχή C, χρειάζεται άδεια από την ισραηλινή Αρχή. Την περίοδο 2000-2007 το 94% των σχετικών αιτήσεων απορρίφθηκαν.)
Η δημοσιογράφος Σίσσυ Γκουρνέλου φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Χασάν. «Είναι ένας πολυμήχανος, πολυπράγμων, έξυπνος, φιλόδοξος και δραστήριος άνθρωπος που αντιστέκεται με όποιον μη βίαιο τρόπο μπορεί. Είναι αισιόδοξος για το μέλλον του και το μέλλον της χώρας του. Εχει 7 παιδιά και θέλουν με τη γυναίκα του να τα σπουδάσουν όλα. Και οι δυο τους σπουδάζουν τώρα αραβική λογοτεχνία και γλώσσα στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο της Βηθλεέμ».
Mια συγκλονιστική σκηνή περιγράφει η δικηγόρος Ευαγγελία Μιχολίτση. Για εκείνη ήταν το τρίτο ταξίδι με την ActionAid: «Την ημέρα της εθνικής επετείου του Ισραήλ είχαμε ανέβει με τη Χάνα, τη μητέρα της οικογένειας που μας φιλοξενούσε, στην ταράτσα του σπιτιού, για να δούμε τα βεγγαλικά που έριχναν οι Ισραηλινοί έποικοι. Οι άνθρωποι εκεί έχουν τόσο λίγες στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς, που διασκέδαζαν με τα βεγγαλικά από τη γιορτή για την ίδρυση του Ισραήλ… Ξαφνικά κάποιος μας κάλεσε να κατέβουμε κάτω. Είδαμε στα σκαλιά ενός σπιτιού δύο ή τρεις ένοπλους Ισραηλινούς φαντάρους να έχουν αρπάξει τον φοβισμένο Baro, τον 12χρονο γιο της οικογένειας. Ο Αριφ, o πατέρας, άρχισε να τους μιλάει με ύφος παρακλητικό για αρκετή ώρα και τελικά κατάφερε να τον αφήσουν. Ξεκινήσαμε όλοι για το σπίτι με τα μάτια στραμμένα στο έδαφος. Είχα την αίσθηση πως ο πατέρας ένιωθε ότι είχε προδώσει τα πιστεύω του παρακαλώντας τους στρατιώτες να αφήσουν τον γιο του επειδή, όπως είπαν, πέταξε μια πέτρα. Φτάσαμε σπίτι, ο μεγάλος γιος μάλωσε τον μικρό για την αναστάτωση που προκάλεσε. Η μάνα έγνεψε στενοχωρημένη και άρχισε να σερβίρει βραδινό»… «Το πιο σημαντικό είναι να μπορώ να ζω με αξιοπρέπεια», θα πει ο Αριφ στους εθελοντές το ίδιο βράδυ.
Οι συγκινήσεις που βίωσαν τους ακολουθούν ακόμη. Οπως αφηγείται ο 36χρονος Ορέστης Μακρής, «στον καταυλισμό, η βάση μας καθημερινά ήταν ένα εκπαιδευτικό κέντρο της ActionAid. Εκεί είχε δημιουργηθεί μια παρέα με παιδιά, που συναντιόμασταν κάθε πρωί στο πρωινό και αργότερα περνάγαμε την ώρα μας μαζί, παίζαμε, κουβεντιάζαμε, γελούσαμε, μας έδειχναν τη γειτονιά. Ενα από αυτά τα παιδιά ήταν και ο δωδεκάχρονος Χαλίλ. Στις 11 Αυγούστου, τρεις μήνες μετά το ταξίδι μας, απολάμβανα τις διακοπές μου σε ένα υπέροχο ελληνικό νησί και άνοιξα το κινητό μου για να δω τι γίνεται στην Παλαιστίνη. Είδα μπροστά μου τη φωτογραφία του Χαλίλ. Δολοφονημένου εν ψυχρώ από έναν Ισραηλινό στρατιώτη μπροστά από το σπίτι του».
