Σοβαρά πολιτικά προβλήματα αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, με το βρετανικό Κοινοβούλιο να ψηφίζει τη Δευτέρα υπέρ της αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης. Παρά το μη δεσμευτικό, συμβουλευτικό χαρακτήρα της ψήφου στη Βουλή των Κοινοτήτων και την απόφαση σημαντικού αριθμού βουλευτών να μην παραστούν σε αυτή, το αποτέλεσμά της αποκαλύπτει τη σημαντική μετατόπιση στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, μετά τον πόλεμο στη Γάζα το καλοκαίρι. Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνει η εφημερίδα «Guardian», η μόνιμη έδρα της Βρετανίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά και η ιστορική ευθύνη που φέρει το Λονδίνο για τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, δίνει ιδιαίτερη αξία στην απόφαση του κοινοβουλίου.
Το θέμα της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους αναμένεται να τεθεί τώρα στα κοινοβούλια της Ιρλανδίας, της Δανίας, της Φινλανδίας, καθώς και της Γαλλίας, μια ακόμη χώρα-μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, επιβεβαιώνοντας πέρα από κάθε αμφιβολία τη μεταστροφή της κοινής γνώμης.
Η στάση της Ουάσιγκτον, που παρά την εκπεφρασμένη διαφωνία της με την πολεμική επιχείρηση στη Γάζα και τη μη εποικοδομητική εμμονή του Μπέντζαμιν Νετανιάχου με το Ιράν, συνεχίζει να στηρίζει τον πιο πιστό της σύμμαχο στη Μέση Ανατολή, δεν αρκεί για να καθησυχάσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Οι συχνές διαφωνίες του με τον πρόεδρο Ομπάμα και οι διπλωματικοί εκβιασμοί του Τελ Αβίβ έχουν αποξενώσει το Ισραήλ από το σημαντικότερο σύμμαχό του, σε βαθμό πρωτόγνωρο από το 1956 και την κρίση του Σουέζ.
Ενα ακόμη ράπισμα στην κυβέρνηση Νετανιάχου αποτελεί και η συνέχιση των συνομιλιών της Δύσης με το Ιράν, γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, παρά τις συστηματικές προσπάθειες της ισραηλινής διπλωματίας εναντίον της προσέγγισης αυτής.
Η κυβέρνηση συνασπισμού του πρωθυπουργού Νετανιάχου αντιμετωπίζει, όμως, οξύτατα προβλήματα και πιέσεις από το εσωτερικό.
Οι κινητοποιήσεις του 2011, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ισραηλινοί «αγανακτισμένοι» διαδήλωναν εναντίον της αύξησης των τιμών, ζητώντας κρατική ενίσχυση στέγασης και τη συρρίκνωση του χάσματος μεταξύ πλούσιων και φτωχών, έδωσαν τη θέση τους σε φαινόμενα μαζικού ρατσιστικού εθνικισμού. Τους τελευταίους μήνες, τουλάχιστον πέντε μεγάλες διαδηλώσεις στο Τελ Αβίβ, οργανωμένες μεταξύ άλλων από το κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού Γισραέλ Μπεϊτενού (Ισραήλ το Σπίτι Μας), απαίτησαν τον εγκλεισμό Αφρικανών μεταναστών σε στρατόπεδα και τη βίαιη απέλασή τους, πίσω στην Αφρική. Η επιρροή της άκρας Δεξιάς στην κυβέρνηση είναι τέτοια, που ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου υποχρεώθηκε να παραχωρήσει χαρτοφυλάκιο στο βουλευτή του Μπεϊτενού, Γιαΐρ Σαμίρ, γιο του πάλαι ποτέ ιέρακα του Λικούντ και πρώην πρωθυπουργού, Γιτζάκ Σαμίρ. Με την πρωθυπουργική του σταδιοδρομία να οδεύει προς τη δύση της, ο Νετανιάχου αποδεικνύει πώς οι μικροπολιτικές επιλογές, όπως η ένταξη ακροδεξιών, εθνικιστικών σχηματισμών σε ένα κυβερνητικό σχήμα, έχουν οδυνηρό τίμημα, ικανό να σημάνει το τέλος της επιρροής του Λικούντ, για να ακολουθήσει και αυτό τη μοίρα του ισραηλινού Εργατικού κόμματος.
