Στη διάλεκτο των δημοσιογράφων, το «πρες τζάνκετ» (δημοσιογραφική προώθηση, συνήθως, μιας ταινίας) αποτελεί μία δραστηριότητα, την οποία συναντάμε κυρίως στον αμερικανικό κινηματογράφο. Η αρχή είναι απλή. Στοχεύοντας στην προώθηση μιας ταινίας, ο σκηνοθέτης και ένας ή δύο πρωτοκλασάτοι ηθοποιοί κάθονται όλη μέρα σε ένα δωμάτιο με φόντο μια αφίσα της ταινίας, ενόσω οι δημοσιογράφοι από όλα τα μέσα ενημέρωσης παρελαύνουν ο ένας πίσω από τον άλλον για ολιγόλεπτες συνεντεύξεις. Την περασμένη Δευτέρα γίναμε μάρτυρες αυτού του φαινομένου στη Γαλλία, όχι με κάποιον αστέρα του σινεμά, αλλά με τον Ζαν-Μαρί Λεπέν. Σε ηλικία 85 ετών, ο ιδρυτής του Εθνικού Μετώπου (Ε.Μ.) δέχτηκε στο σπίτι του μαζί με τη σύζυγό του, Ζανίν, η οποία κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, δεκάδες δημοσιογράφους χωρίς ακολούθους Τύπου, αποφασισμένος να δώσει απαντήσεις σε όλους. Γιατί άραγε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτόν τον άνθρωπο; Εξαιτίας μιας πολλάκις προφερόμενης έκφρασης, η οποία ειπώθηκε πριν από λίγες ημέρες. Ερωτηθείς για την άποψή του σχετικά με ορισμένους καλλιτέχνες εβραϊκής πίστης, τους οποίους επικρίνει το Ε.Μ., ο Ζαν-Μαρί Λεπέν απάντησε: «Θα κάνουμε μια φουρνιά την επόμενη φορά».
Αυτή η δήλωση προκάλεσε σάλο στα μέσα ενημέρωσης, στην κοινή γνώμη και κυρίως στο εσωτερικό του κόμματός του. Η κόρη του, Μαρίν Λεπέν, σε μια υπερ-εκστρατεία για την αποδαιμονοποίηση του κόμματος, δεν μάσησε τα λόγια της, κάνοντας λόγο για «πολιτικό λάθος», επικρίνοντας ανοιχτά για πρώτη φορά τις προθέσεις του πατέρα της. Πρέπει να πούμε ότι ο Ζαν-Μαρί Λεπέν σφυρηλάτησε την πολιτική του εικόνα αμφισβητώντας τα πάντα και δημιουργώντας διαμάχες λέγοντας, υποτίθεται, «αστεία» με τα οποία μόνο ο ίδιος γελάει. Αυτός είναι που είπε ότι «οι θάλαμοι αερίων δεν ήταν παρά μια λεπτομέρεια στην ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» και ότι «το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης θα μπορούσε να ρυθμιστεί εντός τριών μηνών, μολύνοντας τους μετανάστες με τον θανατηφόρο ιό Εμπολα». Πιστεύει ότι αυτό εκτιμάται από την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα, τους υποτιθέμενους κληρονόμους της Γαλλίας του στρατάρχη Πετέν, τους ισχυρούς εκφραστές του αντισημιτισμού· αλλά αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους επιθυμεί να πολεμήσει η Μαρίν Λεπέν. Θέλοντας να δείξει στον πατέρα της ότι αυτή ηγείται του κόμματος, αποφάσισε να μη φιλοξενεί πια το ιστολόγιο του στην επίσημη ιστοσελίδα του Ε.Μ.
Αλλά ίσως αυτή η γκάφα του Λεπέν να αποβεί χρήσιμη στην κόρη του, που επιδιώκει πάνω από όλα να εκμεταλλευτεί το περιστατικό για να καταδείξει κάποια ρήξη. Συχνά υπερηφανευόταν για το γεγονός ότι απάλλαξε το κόμμα από τους στρατευμένους με τα ξυρισμένα κεφάλια και τους ναζιστικούς χαιρετισμούς, αρνείται τον χαρακτηρισμό «Ακροδεξιά» και επιδιώκει από παντού να κερδίσει σεβασμό στη Γαλλία, αλλά και στην ευρωπαϊκή σκηνή. Πράγματι, αγωνίζεται προκειμένου να βρει συμμάχους, ώστε να σχηματίσει κοινοβουλευτική ομάδα στο Στρασβούργο, όμως αυτό το εγχείρημα είναι δύσκολο, διότι ο κύριος ανταγωνιστής της, το αγγλικό αντιευρωπαϊκό κόμμα UKIP, ηγείται μιας «μετωπικής επίθεσης». Ο αρχηγός του, Νάιτζελ Φάρατζ, δεν διστάζει να αντιμετωπίζει τη Μαρίν Λεπέν ως αντισημιτική… Σε αυτό το πλαίσιο, η ρήξη με το παρελθόν σίγουρα απαιτεί κάποιο χρόνο…
