Από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους και τον πόλεμο του Βιετνάμ έως τις πιο σύγχρονες στρατιωτικές επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, η μεταλλική στρατιωτική ταυτότητα έχει καθιερωθεί ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα του Αμερικανού στρατιώτη.
Δεν είναι απολύτως σαφές πώς αυτές οι μικρές ορθογώνιες μεταλλικές πλάκες απέκτησαν στα αγγλικά την ονομασία «dog tags». Αυτό που είναι γνωστό, ωστόσο, είναι ότι γεννήθηκαν από μια σκληρή ανάγκη: την αναγνώριση των νεκρών στο πεδίο της μάχης.
Το ζήτημα αναδείχθηκε με δραματικό τρόπο κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865), όταν χιλιάδες στρατιώτες θάφτηκαν ως «άγνωστοι». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Εθνικού Νεκροταφείου του Βίκσμπεργκ, όπου περίπου το 75% από τους 17.000 στρατιώτες των Βορείων που ενταφιάστηκαν εκεί δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ.
Στο τέλος του Ισπανοαμερικανικού Πολέμου (1898) -η σύγκρουση που σηματοδότησε την ανάδειξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμια δύναμη-, ο στρατιωτικός ιερέας Τσαρλς Πιρς, υπεύθυνος τότε για ένα νεκροτομείο στις Φιλιππίνες, εισηγήθηκε για πρώτη φορά τη χορήγηση μεταλλικών ταυτοτήτων σε όλους τους στρατιώτες.
Μέχρι την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1917, η χρήση τους είχε γίνει υποχρεωτική για όλους τους Αμερικανούς που έφευγαν για το μέτωπο. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μεταλλικές ταυτότητες είχαν πλέον καθιερωθεί ως αναπόσπαστο μέρος της στρατιωτικής στολής.
Σήμερα, η τεχνολογία έχει περιορίσει τον πρακτικό τους ρόλο στην ταυτοποίηση των πεσόντων. Ωστόσο, η ένδειξη του θρησκεύματος που εξακολουθεί να αναγράφεται πάνω τους παραμένει χρήσιμη για τους στρατιωτικούς ιερείς, ώστε να μπορούν να απευθύνουν τις κατάλληλες προσευχές σε έναν ετοιμοθάνατο ή σε έναν πεσόντα στρατιώτη.
Για τις οικογένειες όσων δεν επέστρεψαν ποτέ από τον πόλεμο, οι μεταλλικές ταυτότητες αποτελούν πολύτιμα κειμήλια, το τελευταίο απτό αντικείμενο που συνδέει τους ίδιους με τον αγαπημένο τους άνθρωπο. Για όσους εξακολουθούν να υπηρετούν, συμβολίζουν κάτι διαφορετικό: την αίσθηση ότι ανήκουν σε μια κοινότητα.
