Τα κόμικς, ειδικά αυτά με τους υπερήρωες, αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πάρτε ένα τεύχος κόμικς στα χέρια σας: χαρακτηριστικό γυαλιστερό εξώφυλλο και στο εσωτερικό ένας ήρωας ή μια ηρωίδα που σχεδόν πάντα πετά στα ύψη, φωνάζει και συνήθως αναμετριέται με έναν κακό, μέχρι το επόμενο τεύχος.
Η αλήθεια είναι πως, αν συγκρίνουμε τα αμερικανικά κόμικς με τα ευρωπαϊκά γραφικά μυθιστορήματα, τα πρώτα φαίνονται κάπως παιδαριώδη. Αν πάλι τα βάλουμε δίπλα στο ιαπωνικό μάνγκα, μοιάζουν αθώα στην εμμονή τους με τον ηρωισμό, παραπέμποντας σε μια παλαιότερη αμερικανική εποχή.
Με λίγα λόγια, τα κόμικς είναι λογοτεχνία σε μια «junk food» έκδοση, και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Οταν οι Fantastic Four ξεκίνησαν το μοιραίο διαστημικό τους ταξίδι το 1961, ουσιαστικά εγκαινίασαν την εποχή των υπερηρώων. Ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν, ο Χαλκ, ο Γούλβεριν (και η λίστα συνεχίζεται) είχαν υπερφυσικές ικανότητες αλλά και ατέλειες. Και αυτό είναι που συναρπάζει έως σήμερα στους χαρακτήρες τους.
Ως εκδοχές ενός Αμερικανού Σίσυφου, οι υπερήρωες είναι… καταδικασμένοι να μας σώζουν ξανά και ξανά, σχεδόν πάντα δεσμευμένοι με την ηθική επιταγή του Πίτερ Πάρκερ-Σπάιντερμαν: «Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη».
Μέχρι και σήμερα, αν και ο τόνος έχει γίνει αισθητά πιο σκοτεινός, η Marvel και η DC, οι δύο γίγαντες των κόμικς στην Αμερική, συνεχίζουν να επαναπροσδιορίζουν τον υπερήρωα, διαμορφώνοντας σύμπαντα που καθορίζουν όχι μόνο την αμερικανική αλλά και την παγκόσμια ποπ κουλτούρα.
