Ο Τραμπ δεν παίρνει τη συμφωνία που θέλει από το καθεστώς της Τεχεράνης. Ούτε όμως ανοίγει τον δρόμο για έναν συμβιβασμό. Η πρόταση που καταθέτουν γεωστρατηγικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον είναι να μειώσει απλά τις απώλειες της εμπλοκής των ΗΠΑ σε αυτόν τον πόλεμο και να αποχωρήσει με ένα αφήγημα που θα επικεντρώνεται όχι στις αποτυχίες αλλά στα επιτεύγματα της στρατιωτικής επιχείρησης στο Ιράν.
Οι αμερικανικές επιθέσεις, σύμφωνα με την παραδοχή του ίδιου του Τραμπ, έχουν καθυστερήσει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν για μερικά χρόνια. Επιπλέον, επέφεραν καταστροφικά όσο και συμβολικά πλήγματα στην ανώτατη ηγεσία του ιρανικού καθεστώτος. Εξάλλου, παρότι ένα πυρηνικό Ιράν είναι σαφώς ανεπιθύμητο, δεν θα αποτελούσε ευθέως υπαρξιακή απειλή για τις ΗΠΑ, οι οποίες διαθέτουν το δικό τους πυρηνικό οπλοστάσιο και δη πολύ ισχυρότερο από αυτό που θα μπορούσε να κατασκευάσει το ιρανικό καθεστώς· η παράμετρος αυτή παρουσιάζεται ως ένα είδος αποτροπής ακόμη και στο χειρότερο σενάριο.
Αν οι ΗΠΑ απέσυραν τις δυνάμεις τους και κήρυτταν την άρση του ναυτικού αποκλεισμού στα ιρανικά λιμάνια, σύμφωνα με το ίδιο σκεπτικό, θα έστρωναν το έδαφος για κάποια μορφή αποκατάστασης της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, καθώς η λήξη του πολέμου θα ενίσχυε συν τοις άλλοις τη διεθνή πίεση στην Τεχεράνη προς την αποκατάσταση της ομαλότητας, έστω με ένα σύστημα καταβολής διοδίων, στη χειρότερη των περιπτώσεων· η εκτίμηση είναι ότι η αγορά θα προτιμούσε πλέον ένα αντίστοιχο μοντέλο από το υφιστάμενο απόλυτο αδιέξοδο.
Ωστόσο, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράν, υπό αυτές τις συνθήκες, θα συνοδευόταν από πολιτικά κόστη για τον Τραμπ, καθώς θα φανέρωνε μια ένδειξη αδυναμίας -εν μέρει και ανευθυνότητας– της αμερικανικής κυβέρνησης, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει μέχρι στιγμής περιορισμένο ενδιαφέρον μπροστά σε μια αντίστοιχη προοπτική, παρότι ο χρόνος αρχίζει πλέον να μετράει αντίστροφα για τους Ρεπουμπλικάνους ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν νικήσει πλήρως το Ιράν και άρα δεν μπορούν να υπαγορεύσουν στην Τεχεράνη τους όρους τους. Με άλλα λόγια, όπως έχουν τα δεδομένα μέχρι στιγμής, είναι αδύνατη μια συμφωνία χωρίς κάποιες παραχωρήσεις των ΗΠΑ.
Oι υποστηρικτές της άποψης ότι είναι καλύτερο για τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν νωρίτερα και όχι αργότερα από τον πόλεμο στο Ιράν θεωρούν ότι μια αντίστοιχη ενέργεια θα «ανακάτευε την τράπουλα» εκ νέου στη μακροχρόνια αντιπαράθεση με το ιρανικό καθεστώς, η οποία τώρα βρίσκεται σε τέλμα. Είναι αυτό που ορισμένοι αποκαλούν ως τη λιγότερο κακή επιλογή για τον Τραμπ σε αυτήν τη φάση των εξελίξεων.
Η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία βρίσκεται ασφαλώς σε πλήρη αντίθεση με την οπτική που εκφράζουν τα «γεράκια» της Ουάσιγκτον, τα οποία εισηγούνται της επανέναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης για την περαιτέρω μείωση των δυνατότητων της Τεχεράνης να αντιστέκεται στις αμερικανικές και ισραηλινές πιέσεις.
Για την ώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος επιλέγει να στέκεται στη μέση των δύο εκ διαμέτρου αντίθετων προσεγγίσεων, ευελπιστώντας ότι θα δουλέψει εγκαίρως ο πόλεμος της φθοράς, μέσω των συνεπειών για το Ιράν από τον αμερικανικό αποκλεισμό των λιμανιών που υποστηρίζουν τις εθνικές ανάγκες του.
«Μέχρι πότε;», διερωτώνται οι επικριτές του, οι οποίοι θεωρούν ότι η ανάγκη για ορισμένες άβολες παραχωρήσεις είναι το τίμημα ενός πολέμου που ενέχει τον κίνδυνο να θέσει τις ΗΠΑ σε χειρότερη θέση από αυτήν στην οποία βρίσκονταν πριν από την έναρξη του πολέμου.
