Το μοιραίο ελάττωμα ενός ηγέτη, σύμφωνα με τον Πρώσο στρατηγό του 19ου αιώνα Καρλ φον Κλάουζεβιτς, είναι το πείσμα, ή, όπως το έθεσε ο ίδιος, «η αντίσταση στη λογική». Σύμφωνα με τον Economist, ένα σύγχρονο παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς είναι οι πολιτικές επιλογές του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε.
Εδώ και μήνες, ο Ρούτε αρνείται να παραδεχτεί ότι η Διατλαντική Συμμαχία, ο ακρογωνιαίος λίθος της ευρωπαϊκής ασφάλειας για περισσότερες από επτά δεκαετίες, έχει βρεθεί πιο κοντά στη διάλυση από ποτέ. «Αυτό απαιτεί να εθελοτυφλείς», αναφέρει το περιοδικό σε δημοσίευμά του.
Ο Ρούτε δείχνει να αγνοεί τις επανειλημμένες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ που θέτουν σε αμφισβήτηση την ετοιμότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να τηρήσουν το Αρθρο 5 της στρατιωτικής συμμαχίας, το οποίο ορίζει ότι μια επίθεση εναντίον ενός μέλους αποτελεί επίθεση εναντίον όλων. Ο Τραμπ μιλά επίσης για απόσυρση ορισμένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Ευρώπη. Παρά ταύτα, ο Ρούτε επιμένει ότι δεν έχει καμία αμφιβολία πως οι ΗΠΑ είναι «απόλυτα προσηλωμένες στο ΝΑΤΟ, απόλυτα προσηλωμένες στο Αρθρο 5».
Στο πλαίσιο αυτό, ο γενικός γραμματέας υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει ανάγκη από «σχέδιο Β» για την περίπτωση που οι ΗΠΑ αποσυρθούν ξαφνικά από τη Συμμαχία. Μάλιστα, ο ίδιος έχει απαγορεύσει οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με αυτό εντός της έδρας του ΝΑΤΟ.
«Σε όλα αυτά, έχει άδικο. Προς υπεράσπιση του Ρούτε, πρέπει να πούμε ότι διατηρεί διπλωματική στάση. Προσπαθώντας να κρατήσει τις ΗΠΑ στη Συμμαχία, έχει κολακεύσει τον Τραμπ, έχει υπομείνει τις φλυαρίες του και τον έχει αποκαλέσει “μπαμπά”. Ο Ρούτε φοβάται ότι οι προσπάθειες της Ευρώπης να απεξαρτηθεί από τις εγγυήσεις ασφάλειας της Αμερικής ενδέχεται να προσβάλουν τον Αμερικανό πρόεδρο και να επιταχύνουν το “διαζύγιο” που το υπόλοιπο ΝΑΤΟ επιθυμεί να αποφύγει», σημειώνει ο Economist.
Σήμερα, ακόμα και η σκέψη ενός «σχεδίου Β» αρκεί για να προκαλέσει ρίγη στους στρατηγούς της Δύσης. Μεγάλο μέρος της αποτρεπτικής δύναμης του ΝΑΤΟ προέρχεται από την ικανότητά του να ενώνει τις ένοπλες δυνάμεις πολλών χωρών σε μια ενιαία, συνεκτική δύναμη υπό την ενιαία διοίκηση ενός Αμερικανού στρατηγού. Χωρίς την υπερδύναμη να διατηρεί την τάξη, το υπόλοιπο της Συμμαχίας ενδέχεται να αποδυναμωθεί από διαμάχες σχετικά με το ποιος θα πρέπει να είναι επικεφαλής.
Ωστόσο, ο Economist εκτιμά ότι η Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή από το να προετοιμαστεί για ένα «διαζύγιο»: «Η αισιοδοξία του Ρούτε έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Οι απειλές του Τραμπ τον Ιανουάριο να καταλάβει τη Γροιλανδία -από τη Δανία-, μέλος του ΝΑΤΟ, έχουν ωθήσει αρκετές ευρωπαϊκές χώρες να αρχίσουν να σχεδιάζουν κρυφά πώς θα πολεμήσουν χωρίς την Αμερική. Από τότε, ο Τραμπ έχει υπονομεύσει τις διαβεβαιώσεις των αξιωματούχων του ότι η αποχώρηση θα είναι αργή και ομαλή. Επίσης, ανακοίνωσε απροσδόκητες περικοπές στον αριθμό των στρατευμάτων που σταθμεύουν στην Ευρώπη και ακύρωσε την αποστολή άλλων».
«Η ανανέωση της Συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα είναι δύσκολη και δαπανηρή: ένας λόγος παραπάνω για να ξεκινήσουμε από τώρα. Η Ευρώπη θα μπορούσε να κάνει τις δομές του ΝΑΤΟ πιο ευρωπαϊκές. Θα μπορούσε να σχηματίσει μια νέα συμμαχία ή θα μπορούσε να αξιοποιήσει εκείνες που βρίσκονται σε εμβρυακό στάδιο, όπως η “συμμαχία των προθύμων” που σχεδιάζει να προσφέρει εγγυήσεις ασφάλειας στην Ουκρανία. Κάθε επιλογή θα ήταν επικίνδυνη, αλλά λιγότερο επικίνδυνη από το να μη γίνει τίποτα», καταλήγει το δημοσίευμα.
