Ανεμοδαρμένες τον χειμώνα ή με καυτό τσιμέντο το καλοκαίρι, οι ταράτσες των πολυκατοικιών αντιμετωπίζονται συνήθως ως μια «άγονη γωνιά». Ωστόσο, σύμφωνα με τα ευρήματα νέας μελέτης, οι στέγες των πόλεων, μαζί με τα κενά οικόπεδα και τους αστικούς χώρους πρασίνου, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε «αγροκτήματα». Σύμφωνα με το περιοδικό TIME, ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι αστικοί «κήποι» θα μπορούσαν να καλύψουν έως και το 28% των αναγκών σε φρούτα και λαχανικά 190 εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Sustainable Cities and Society», με επικεφαλής τον Στέπαν Σνίτσοβ, ερευνητή στο Ινστιτούτο Οικολογικής Αστικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Λάιμπνιτς στη Δρέσδη της Γερμανίας, χρησιμοποίησε ένα πρόγραμμα τοπογραφίας και μοντελοποίησης γνωστό ως GIS για να προσδιορίσει τον διαθέσιμο χώρο στις στέγες και στο έδαφος σε 840 πόλεις 30 χωρών. Η μικρότερη πληθυσμιακά πόλη ήταν η Μελάν της Γαλλίας, με 9.000 κατοίκους και η μεγαλύτερη το Παρίσι με 7 εκατομμύρια.
Οπως αναφέρει το TIME, δεν ήταν όλα τα πιθανά σημεία κατάλληλα για καλλιέργειες. Οι αστικοί κηπουροί θα πρέπει να λάβουν υπόψη παράγοντες όπως η διάβρωση και η απορροή του εδάφους. Για αυτόν τον λόγο, οι ερευνητές περιόρισαν την επιλογή σε ταράτσες με κλίση όχι μεγαλύτερη από δύο μοίρες.
Η γεωμορφολογική και κλιματική ποικιλία της Ευρώπης ήταν επίσης ένας παράγοντας που ελήφθη υπόψη. Στα νότια της ηπείρου, η έλλειψη νερού και τα υψηλά επίπεδα εξάτμισής του περιορίζουν την αστική γεωργία. Στον βορρά, οι χαμηλότερες θερμοκρασίες και το μειωμένο φως μειώνουν τις περιόδους καλλιέργειας. Στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη, η υψηλή πυκνότητα πληθυσμού και η ανταγωνιστική χρήση γης αποτελούν «εμπόδια». Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους παράγοντες, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι από 4.500 έως 7.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα αστικής γης και στέγης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για καλλιέργειες – αριθμός ισοδύναμος με δύο φορές το μέγεθος της Μαγιόρκας. Συνολικά, έως και 9% της συνολικής αστικής έκτασης μιας μέσης πόλης θα μπορούσε να υποστηρίξει το μοντέλο της γεωργίας σε ταράτσες και στέγες και το 7,2% τις καλλιέργειες στο έδαφος. Αυτό θα μπορούσε να αναλογεί σε 11,8 έως 19,8 εκατ. τόνους φρούτων και λαχανικών ετησίως. Το Βερολίνο, για παράδειγμα, καλλιεργώντας εντός των ορίων της πόλης, θα μπορούσε να καλύψει έως και το 45% των αναγκών του σε οπωρολαχανικά. Τα οφέλη θα αποτυπώνονταν παράλληλα και στη μείωση της παραγωγής αερίων του θερμοκηπίου. Το λεγόμενο «πρόβλημα του τελευταίου μιλίου» –η απόσταση που πρέπει να διανύσουν οι καταναλωτές από τα σπίτια τους στα παντοπωλεία για να αγοράσουν τα προϊόντα τους– θα μπορούσε επίσης να εξαλειφθεί ή να μειωθεί, αφού ένας κήπος στην ταράτσα είναι μόλις λίγα βήματα μακριά.
Το πράσινο στις ταράτσες των πολυκατοικιών θα σήμαινε και τη μείωση των θερμοκρασιών στις πόλεις, όπου κατά τους θερινούς μήνες τα τούβλα, το σκυρόδεμα και η άσφαλτος «ψήνονται» στον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και αποβάλλουν αυτή τη θερμότητα τη νύχτα.
Το TIME σημειώνει, ωστόσο, ότι η μετατροπή αστικών χώρων σε καλλιέργειες συνοδεύεται από προβλήματα. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι καλλιέργειες εντός των αστικών κέντρων θα μπορούσαν να εκθέτουν τα τρόφιμα σε μέταλλα, όπως ο μόλυβδος, ο ψευδάργυρος, το κάδμιο και το νικέλιο. Επιπλέον, κάθε εκτάριο αστικής γης που διατίθεται για γεωργία είναι ένα λιγότερο εκτάριο πρασίνου διαθέσιμου για αναψυχή.
