Ρουνικές επιγραφές από την εποχή των Βίκινγκς εξακολουθούν να εμφανίζονται στη Σουηδία 1.000 χρόνια αφότου χαράχτηκαν, αποκαλύπτοντας συναρπαστικές ιστορίες αγάπης.
Πριν από λίγα χρόνια, ο Μάγκνους Κέλστρεμ, Σουηδός ιστορικός, ταξίδεψε σε ένα αγρόκτημα λίγες ώρες νότια της Στοκχόλμης για να εξετάσει μια πέτρα στην οποία είχε χαραχθεί μία φράση στη ρουνική γραφή.
Λίγες μέρες νωρίτερα, ένας αγρότης είχε βρει την πέτρα στο χωράφι του και σκόπευε να τη χρησιμοποιήσει ως… σκαλοπάτι στην είσοδο του σπιτιού του, μέχρι που την αναποδογύρισε και παρατήρησε σειρές από αρχαία σύμβολα. Οπως διαπίστωσε αργότερα ήταν ρούνοι που χρησιμοποιούσαν οι Βίκινγκς πριν από περίπου 1.000 χρόνια.
Οταν έφτασε ο Κέλστρεμ, ντόπιοι και αρχαιολόγοι από την περιοχή στάθηκαν γύρω του, καθώς εκείνος διάβασε δυνατά τις φράσεις που είχαν χαραχθεί στην πέτρα. Λέξη προς λέξη, έδινε φωνή σε ένα μήνυμα που κανείς δεν είχε διαβάσει ή ακούσει εδώ και σχεδόν μια χιλιετία: «Η Γκέρντερ έφτιαξε αυτή την πέτρα στη μνήμη του Σιγκντγιάρβ, του πατέρα της, συζύγου της Ογκαρντ».
Οσο ενδιαφέρουσα κι αν φαντάζει αυτή η ανακάλυψη, δεν είναι ασυνήθιστο να ανακαλύπτονται αρχαίες ρουνικές πέτρες στη Σουηδία και σε άλλες σκανδιναβικές χώρες. Συνήθως έρχονται στο φως κατά τη διάρκεια έργων οδοποιίας ή γεωργικών εργασιών. Μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου ορισμένες κατέληξαν να γίνουν οικοδομικά υλικά: θρυμματίστηκαν για θεμέλια σπιτιών ή καλύφθηκαν κατά λάθος με γρανίτη κάτω από τις βάσεις εκκλησιών.
Η λέξη «ρούνοι» προέρχεται από την παλαιοσκανδιναβική λέξη rún, που σημαίνει «μυστικό». Η ρουνική γραφή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη βόρεια Ευρώπη πριν από περίπου 2.000 χρόνια.
Οι ρούνοι χαράσσονταν σε διάφορα υλικά, όπως ξύλο, οστά και πέτρα, ακόμη και σε καθημερινά εργαλεία. «Σε σκέφτομαι, με σκέφτεσαι, με αγαπάς, σ’ αγαπώ», λέει ένα μήνυμα πάνω σε ένα υφαντουργικό εργαλείο από τα τέλη του 11ου αιώνα, που βρέθηκε έξω από το Γκέτεμποργκ. Τα χαραγμένα κείμενα, ωστόσο, είναι πιο ανθεκτικά στο χρόνο και τα μηνύματα που φέρουν μπορούν να διαβαστούν ευκολότερα. Ρουνική γραφή μπορεί να βρεθεί ακόμη και σε βράχους, όμως πιο συχνά εμφανίζεται σε ρουνικές λίθους: πλάκες στο ύψος ανθρώπου ή και ψηλότερες.
Οι ρουνικές λίθοι τοποθετούνταν ως μνημεία «συχνά σε μέρη απ’ όπου περνούσαν άνθρωποι: δρόμοι, περάσματα ποταμών και χώροι συνελεύσεων. Ηταν ορατές και δημόσιες», λέει ο Κέλστρεμ, ειδικός των ρούνων στο Σουηδικό Εθνικό Συμβούλιο Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Οι ρούνοι χρησιμοποιούνταν και για πιο προσωπικά, ανεπίσημα και καθημερινά μηνύματα – για αστεία, γρίφους και λογοπαίγνια.
Εγιναν δημοφιλείς στη Σκανδιναβία από, περίπου, το 300 μ.Χ., αλλά η χρυσή τους εποχή συνδέεται με τους Βίκινγκς, μεταξύ 800–1050 μ.Χ. Μάλιστα, έχουν περιγραφεί ως τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» της εποχής των Βίκινγκς.
Πηγή: BBC
