Πόρτο Σαντ Ελπίντιο, Ιταλία, Ιούλιος 2025. Ενα μηχανοκίνητο παραπέντε περιστρέφεται ανεξέλεγκτα πάνω από τις ακτές της Αδριατικής. Οι περαστικοί σηκώνουν το βλέμμα και, πριν προλάβουν να αντιδράσουν, ακούγεται ένας εκκωφαντικός κρότος. Το σώμα του Αυστριακού κασκαντέρ Φέλιξ Μπαουμγκάρτνερ έχει πέσει από τον ουρανό, και αυτή τη φορά όχι με τους όρους του. Ο άνθρωπος που είχε τολμήσει 13 χρόνια πριν να πέσει από το όριο του Διαστήματος, σκοτώθηκε. Ο ουρανός αυτήν τη φορά τον πρόδωσε. Ηταν 56 ετών.
14 Οκτωβρίου 2012. Υψος: 38.969 μέτρα. Θερμοκρασία: -56 βαθμοί. Πίεση: ελάχιστη. Μόνος σε μια κάψουλα πάνω από τη Γη, ο Μπαουμγκάρτνερ ακούει τους μηχανικούς της Red Bull Stratos να του λένε «είσαι έτοιμος». Ανασαίνει, ανοίγει την πόρτα και ατενίζει το κενό. Κάτω από τα πόδια του απλώνεται ολόκληρη η καμπυλωτή επιφάνεια της Γης και η απόλυτη απεραντοσύνη. Στέκεται όρθιος, κάνει έναν μικρό σταυρό στον αέρα και πηδά – «όχι τόσο ένα άλμα όσο ένα αλαζονικό βήμα μέσα στο άγνωστο», είχε γράψει ο «Γκάρντιαν».
Για τέσσερα λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα πέφτει χωρίς καμία υποστήριξη, φτάνοντας τα 1.357 χιλιόμετρα την ώρα. Γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που σπάει το φράγμα του ήχου χωρίς μηχανική ώθηση. Μέσα στον στρόβιλο της ελεύθερης πτώσης, για μερικά δευτερόλεπτα χάνει τον έλεγχο. Σαλεύει επικίνδυνα. Εχει όμως την ψυχραιμία ενός ανθρώπου που έχει συνομιλήσει με τον φόβο και έχει μάθει να τον κυβερνά, και επανέρχεται. Οταν ακουμπάει τελικά το έδαφος της ερήμου του Νέου Μεξικού, στέκεται ξανά στα πόδια του, ανάλαφρος, σαν να μην έπεσε ποτέ. Υστερα από αυτό το άλμα, γίνεται διεθνές σύμβολο και βαφτίζεται «Ατρόμητος Φέλιξ».
Γεννημένος στις 20 Απριλίου 1969 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, μεγάλωσε ζωγραφίζοντας αεροπλάνα και κάνοντας όνειρα για πτήσεις. «Οταν ήμουν μικρός, σκαρφάλωνα συνέχεια σε δέντρα – πάντα μου άρεσε η θέα από ψηλά, η θέα που έχουν τα πουλιά. Μόλις έκλεισα τα 16, πήγα στην τοπική αερολέσχη και έμαθα ελεύθερη πτώση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, εθίστηκα», δήλωνε στο TIME το 2012. Στα 20 του, μπήκε στον αυστριακό στρατό ως μέλος της επίλεκτης μονάδας αερομεταφερόμενων. Εκεί καλλιέργησε την ακρίβεια, την αυτοπειθαρχία και την τεχνική που τον θωράκιζαν στις ριψοκίνδυνες πτώσεις του. «Δεν είμαι τρελός, είμαι προετοιμασμένος», έλεγε.
Τη δεκαετία του ’90 έγινε γνωστός ως άλτης BASE (από σταθερά σημεία όπως κτίρια, κεραίες, γέφυρες ή βράχια), πηδώντας το 1999 από τους Δίδυμους Πύργους Petronas στη Μαλαισία και το 2007 από το άγαλμα του Χριστού «Λυτρωτή» στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μια τεράστια τεχνική πρόκληση, καθώς το ύψος του μνημείου είναι σχετικά μικρό για ασφαλές άλμα με αλεξίπτωτο. Το 2003, διέσχισε τη Μάγχη με στολή wingsuit (πτητική στολή με φτερά) πετώντας από το Ντόβερ της Αγγλίας ώς τη βόρεια Γαλλία, σε μια πτήση χωρίς μηχανική υποστήριξη που διήρκεσε λιγότερο από δέκα λεπτά.
Μετά την τεράστια επιτυχία το 2012, αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικές πτήσεις με ελικόπτερο και σε δράσεις συγκέντρωσης χρημάτων για ανθρωπιστικά προγράμματα, συνεργάστηκε με τους Flying Bulls και εκπαίδευσε νέους πιλότους. Παράλληλα, νέα παιδιά του έστελναν email λέγοντας πως, για αυτά, το εξωπραγματικό του άλμα του 2012 ήταν η «προσεδάφιση στη Σελήνη» της γενιάς τους.
Ομως, παρά την παγκόσμια αποδοχή του ως «ήρωα των ουρανών», εμφάνισε και μια σκοτεινή πλευρά που του στοίχισε μεγάλο κομμάτι της λαϊκής του αποδοχής. Υποστήριξε το εθνικιστικό Κόμμα της Ελευθερίας (FPÖ) και τον Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, ενώ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον Βίκτορ Ορμπαν, λέγοντας ότι «θα έπρεπε να του απονεμηθεί το Νομπέλ Ειρήνης». Σε συνέντευξή του στο αυστριακό Profil, είχε δηλώσει: «Η δημοκρατία δεν δουλεύει. Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα μέσα από αυτή. Χρειαζόμαστε μια “μέτρια” δικτατορία, με τεχνοκράτες από την αγορά που να ξέρουν να διοικούν».
Αυτές οι απόψεις προκάλεσαν ευρεία κατακραυγή στον Τύπο. Η Der Standard έγραψε πως «ο αθλητής που άγγιξε τα άστρα προσγειώθηκε σε πολιτικές θέσεις που ανήκουν στη σκιά της ευρωπαϊκής ιστορίας». Μάλιστα, καταδικάστηκε δικαστικά για προσβολές σε δημοσιογράφους στα social media. Επιπλέον, πολλοί θεώρησαν ότι έχοντας μια τεράστια επιρροή, όφειλε να τη χρησιμοποιεί με υπευθυνότητα, και όχι για να υπονομεύει τις δημοκρατικές αξίες. Ο ίδιος υποστήριζε πως απλά εκφραζόταν με «ειλικρίνεια και αμεσότητα», χωρίς να «παίζει το παιχνίδι της πολιτικής ορθότητας».
Είχε προβοκατόρικες –και επιστημονικά άκυρες– απόψεις και για τη NASA (στην οποία, βέβαια, χρωστούσε έστω ένα τμήμα του κορυφαίου εξοπλισμού του): «Πιστεύω ότι όλα αυτά τα χρήματα που ξοδεύονται για τον Αρη θα έπρεπε να πηγαίνουν για να μάθουμε καλύτερα τη Γη. Δεν μπορούμε να στείλουμε ανθρώπους εκεί – είναι απλώς πολύ μακριά. Αυτή η ελάχιστη γνώση που παίρνουμε από τον Αρη, δεν νομίζω ότι αξίζει». Ούτε με τον Ρίτσαρντ Μπράνσον τα πήγαινε καλά: όταν ο Βρετανός επιχειρηματίας υπονόησε ότι η Virgin Galactic θα μπορούσε να οργανώσει άλμα από ένα ακόμα πιο μεγάλο ύψος, στα 400.000 πόδια, ο Φέλιξ απάντησε καυστικά: «Μοιάζει να θέλει να καπηλευθεί τη δική μας επιτυχία για να κερδίσει δημοσιότητα. Κάπως φτηνό, αν με ρωτάτε».
Το απόγευμα της 17ης Ιουλίου, μεταξύ 15.30 και 16.00 τοπική ώρα, στον παραθαλάσσιο οικισμό του Πόρτο Σαντ Ελπίντιο, απογειώθηκε για μια ακόμα βόλτα αναψυχής με μοτο-παραπέντε. Η πτήση όμως δεν εξελίχθηκε ομαλά. Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν το όχημα να περιστρέφεται «σαν σβούρα» και να συνοδεύεται από έναν εκκωφαντικό βόμβο, προτού αρχίσει να χάνει απότομα ύψος. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, συνετρίβη με δύναμη στην πισίνα ξενοδοχειακής εγκατάστασης, καταστρέφοντας μεταλλικές κατασκευές στον περιβάλλοντα χώρο. Ενα κομμάτι από τα συντρίμμια τραυμάτισε ελαφρά στον λαιμό μια υπάλληλο.
Οι ιταλικές αρχές εκτίμησαν ότι πιθανώς υπέστη κάποιο οξύ ιατρικό επεισόδιο (όπως καρδιακή ανακοπή) όσο βρισκόταν ακόμη στον αέρα, γεγονός που εξηγεί την αιφνίδια απώλεια ελέγχου του αερόπτερου. Οταν έφτασαν οι διασώστες στο σημείο της πρόσκρουσης, ήταν ήδη νεκρός. Κάταγμα στη σπονδυλική στήλη, θανάσιμη κάκωση από την πρόσκρουση, προκαταρκτικά πορίσματα της νεκροψίας υπέδειξαν ότι ενδέχεται να είχε ήδη χάσει τις αισθήσεις του ή και τη ζωή του προτού χτυπήσει στο έδαφος. Ολοι έβλεπαν έναν θεό να γίνεται θνητός.
Το 2012, λίγες μέρες μετά το μεγάλο του ρεκόρ, σε συνέντευξή του στο TIMΕ, ερωτήθηκε: «Αν υπήρχε μόνο 50% πιθανότητα να επιβιώσεις, θα πηδούσες;». Απάντησε ως εξής: «Ποτέ. Αν κάνω κάτι, είναι πάντα 90% βέβαιο και 10% άγνωστο. Το 50-50 σημαίνει ότι έχεις τις ίδιες πιθανότητες να πεθάνεις όσο και να ζήσεις. Δεν θα λειτουργούσα ποτέ έτσι. Θα ήταν ανόητο».
