Σε μια προ των πυλών γεωπολιτική ήττα βρίσκεται η Μόσχα ύστερα από τη διαφαινόμενη συμφωνία Κιργιζιστάν – ΗΠΑ για τη χρήση αεροπορικής βάσης στο Μανάς. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μεγάλη ανατροπή, καθώς εθεωρείτο βέβαιο πως η κυβέρνηση του Μπισκέκ θα κάμπτονταν από τις ρωσικές πιέσεις και δεν θα δεχόταν την παράταση παραμονής των αμερικανικών δυνάμεων στη βάση. Η οικονομική κρίση ωστόσο, σε συνδυασμό με την κίνηση ματ των Αμερικανών να τριπλασιάσουν το ύψος του ενοικίου προς το Κιργιζιστάν, φαίνεται πως έπαιξε καταλυτικό ρόλο.
Η συμφωνία προβλέπει πως η Ουάσιγκτον θα καταβάλει 60 εκατ. δολ. για τη μίσθωση της βάσης και άλλα 67 εκατ. δολάρια για την κατασκευή νέων χώρων στάθμευσης αεροσκαφών, αποθηκευτικών χώρων και την κατασκευή νέων συστημάτων πλοήγησης. Η εξέλιξη αυτή είναι αρνητική για το Κρεμλίνο, που βλέπει να φρενάρουν τα σχέδιά του προκειμένου οι ΗΠΑ να μην επιτύχουν τη δημιουργία ενός «φρουρίου», το οποίο από τη μια θα ελέγχει την περιοχή και από την άλλη θα αποτελεί απειλή για τα σύνορα της Ρωσίας. Η βάση θεωρείται «κλειδί» και για τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, γεγονός που έκανε τη Μόσχα να προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη.
Πέραν των διπλωματικών πιέσεων, η Ρωσία χρησιμοποίησε και τη δύναμη του χρήματος θέλοντας να πείσει τους Κιργίζιους να μην ανανεώσουν την μίσθωση της αεροπορικής βάσης στους Αμερικανούς. Ετσι, έδωσε δάνειο 2 δισ. δολ., οικονομική βοήθεια 150 εκατ. δολ. και συνέδραμε στη δημιουργία κεντρικού υδροηλεκτρικού σταθμού στο Καμπαρατίνσκ.
Μπροστά στον πακτωλό ανταλλαγμάτων, το Κοινοβούλιο του Μπισκέκ αρχικώς είχε ορίσει χρονοδιάγραμμα για την εκκένωση της βάσης από τις αμερικανικές δυνάμεις. Η μπλόφα των Κιργίζιων φαίνεται πως έπιασε. Οι Αμερικανοί αποδέχονται τους δικούς τους όρους και η Ρωσία αναζητεί απάντηση. Οπως επισημαίνει η εφημερίδα «Κομερσάντ», το γεγονός είναι δυσάρεστο, αλλά όχι και πρωτοφανές, καθώς προσφάτως η Μόσχα έχει συναντήσει και άλλα προβλήματα με χώρες της ΚΑΚ.
Το Τουρκμενιστάν, π. χ., παίζει παιχνίδι σε τριπλό ταμπλό, υποσχόμενο το φυσικό του αέριο στην Γκαζπρόμ, στην Κίνα και άλλοτε στην Ε. Ε. για τον αγωγό Ναμπούκο, ενώ στην περίπτωση της Λευκορωσίας, το Κρεμλίνο που αρχικώς ήλπιζε στην αναγνώριση από το Μινσκ της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας με αντάλλαγμα καλύτερες τιμές στο φυσικό αέριο, είδε και αυτό το πλάνο να παγώνει.
