Η διακίνηση πυρηνικών πληροφοριών ξεκινά πάντα από τις ΗΠΑ. Ενα από τα μονοπάτια αυτά αρχίζει με τη διείσδυση Σοβιετικών κατασκόπων στα ενδότερα του προγράμματος Μανχάταν. Η εμμονή του Στάλιν με τα στοιχεία που είχαν εξασφαλίσει οι κατάσκοποί του ήταν τέτοια, που η πρώτη σοβιετική ατομική βόμβα αποτελούσε ακριβές αντίγραφο της ατομικής βόμβας, που έριξαν οι Αμερικανοί στο Ναγκασάκι. Την ίδια ώρα, η Μόσχα μοιράστηκε γενναιόδωρα τα νεοαποκτηθέντα μυστικά της με την Κίνα του Μάο. Το βιβλίο αποκαλύπτει έτσι ότι ο Κλάους Φουχς, ο Σοβιετικός κατάσκοπος στο εσωτερικό του προγράμματος Μανχάταν, που πιάστηκε και αποφυλακίστηκε το 1959, έκανε το ίδιο. Αμέσως μετά την απελευθέρωση και την απέλασή του από τις ΗΠΑ, ο Φουχς προσέφερε εντατικά «ιδιαίτερα» μαθήματα στον επικεφαλής του κινεζικού ατομικού προγράμματος. Πέντε χρόνια αργότερα, η Κίνα εξέπληττε τον κόσμο με την πρώτη της πυρηνική έκρηξη.
Το βιβλίο αποκαλύπτει επίσης πώς το 1982 η Κίνα υιοθέτησε πολιτική μαζικής εξάπλωσης της πυρηνικής τεχνογνωσίας σε κράτη του αναπτυσσόμενου κόσμου. Οι επιλεγμένοι «πελάτες» της υπήρξαν η Αλγερία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η αποκάλυψη πως η Κίνα σχεδίασε «εξαγώγιμη ατομική βόμβα», την οποία σχεδόν «όλοι θα μπορούσαν να κατασκευάσουν». Τα σχέδια αυτά ταξίδεψαν από το Πακιστάν μέχρι και τη Λιβύη και το Ιράν, παρότι η Τεχεράνη αρνείται επίμονα τον ισχυρισμό αυτό. Στην Αλγερία, η κινεζική αρωγή επέτρεψε στη χώρα να κατασκευάσει αντιδραστήρα στη Σαχάρα, ο οποίος παράγει σήμερα αρκετό πλουτώνιο για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Η κινεζική βοήθεια προς το Πακιστάν είχε και μια απρόσμενη επίπτωση: Την πώληση πυρηνικού εξοπλισμού και τεχνογνωσίας στη διεθνή μαύρη αγορά από τον επίορκο Πακιστανό μεταλλειολόγο Α.Κ. Χαν. Οι συγγραφείς συγκρίνουν τον Χαν με «έμπορο μεταχειρισμένων αυτοκινήτων», έτοιμο να πουλήσει τα περίπλοκα μηχανήματά του σε κορόιδα, που δεν είχαν ιδέα πόσο δύσκολη είναι η κατασκευή πυρηνικής βόμβας και η τροφοδοσία της με καύσιμα.
Δημιουργία συμμάχων
Τι ώθησε, λοιπόν, το Πεκίνο στην απόφασή του να μοιράσει τόσο γενναιόδωρα τις πυρηνικές του γνώσεις; Οι συγγραφείς υποθέτουν ότι η Κίνα ήθελε να ενισχύσει τους συμμάχους της, όπως το Πακιστάν (ως αντίβαρο στην ινδική επιρροή) ή, ακόμη χειρότερα, να ευνοήσει το ξέσπασμα θερμοπυρηνικών πολέμων ή πυρηνικών τρομοκρατικών ενεργειών σε ξένα κράτη.
Η Γαλλία παίζει και αυτή σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση των πυρηνικών όπλων. Εχοντας στρατολογήσει βετεράνους του προγράμματος Μανχάταν, το Παρίσι επέλεξε να μοιραστεί όσα γνώριζε με Ισραηλινούς επιστήμονες «που παρακολουθούσαν ως παρατηρητές το γαλλικό πυρηνικό πρόγραμμα». Στις αρχές του 1960, όταν η Γαλλία πραγματοποιούσε την πρώτη της πυρηνική δοκιμή στην έρημο της Αλγερίας, το Ισραήλ είχε ήδη αποκτήσει την αναγκαία τεχνογνωσία για την κατασκευή δικής του βόμβας. Το φθινόπωρο του 1966, το Ισραήλ προχώρησε σε υπόγεια μη πυρηνική δοκιμή σε βάθος 800 μέτρων στην έρημο Νεγκέβ, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το Τελ Αβίβ πραγματοποιούσε την πρώτη του πυρηνική δοκιμή.
Το Ισραήλ, με τη σειρά του, μοιράστηκε τις πυρηνικές του γνώσεις με τη Νότιο Αφρική. Το βιβλίο αποκαλύπτει ότι τα δύο κράτη αντάλλαξαν ορισμένα κρίσιμα συστατικά κατασκευής ατομικής βόμβας: Τρίτιο στη Νότιο Αφρική, ουράνιο προς το Ισραήλ. Το 1979, οι δύο χώρες πραγματοποίησαν κοινή πυρηνική δοκιμή στον Νότιο Ειρηνικό, με στόχο την κατασκευή βόμβας νετρονίων. Οι συγγραφείς καταγγέλλουν ότι η Νότια Αφρική έβαλε στο στόχαστρό της την πρωτεύουσα της Ανγκόλας, Λουάντα, «την οποία σκόπευε να πλήξει με πυρηνικά όπλα, σε περίπτωση ναυαγίου των ειρηνευτικών συνομιλιών».
Αν και η Νότια Αφρική κατέστρεψε το 1990 έξι πυρηνικά όπλα, διαθέτει την αναγκαία τεχνογνωσία για την κατασκευή τέτοιων όπλων.
