Το πιο κρίσιμο 48ωρο από την ημέρα της ανεξαρτησίας της βίωσε το περασμένο Σαββατοκύριακο η Ουκρανία, καθώς ύστερα από τους ριψοκίνδυνους χειρισμούς των «ηγετών» της η οριστική διάλυση της χώρας απεφεύχθη την ύστατη στιγμή. Αφορμή για το παρ’ ολίγον πραξικόπημα στάθηκε η πρωτοφανής απόφαση του προέδρου της χώρας Βίκτορ Γιούσενκο, να απολύσει τον Γενικό Εισαγγελέα της χώρας επειδή ο τελευταίος αρνιόταν να εκδώσει την απόφαση που εκείνος ήθελε.
Η συνέχεια γνωστή. Η οργή των οπαδών του πρωθυπουργού Γιανουκόβιτς στα ύψη χωρίς κανείς να μπορεί να την προβλέψει και να την ελέγξει, οι οπλισμένες ειδικές δυνάμεις του υπ. Εσωτερικών που επιστράτευσε ο πρόεδρος Γιούσενκο με σκοπό να επιβάλουν την τάξη την ύστατη στιγμή να κάνουν μεταβολή και εν τέλει η αυλαία να πέφτει με την ανακοίνωση από τα χείλη του Ουκρανού προέδρου της συμφωνίας για πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές στις 30 Σεπτεμβρίου. Μια συμφωνία που πρώτα πρέπει να εγκριθεί από τη Ράντα, γεγονός που δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, καθώς με δηλώσεις τους βουλευτές του Γιανουκόβιτς τόνισαν πως η απόφαση αυτή δύσκολα θα περάσει, για να λάβουν την απάντηση του Γιούσενκο ότι θα διαλύσει τη Βουλή και θα πάει σε εκλογές σε 60 ημέρες.
Το καθοριστικό ωστόσο γεγονός που φαίνεται πως οδήγησε την κατάσταση εκτός ελέγχου δεν ήταν τόσο η αποπομπή τους γενικού εισαγγελέα όσο το ξεχείλισμα της υπομονής των Ουκρανών. Με τη χώρα να παραμένει ουσιαστικά ακυβέρνητη από τον Δεκέμβριο του 2004 και την «Πορτοκαλή Επανάσταση», έχοντας αλλάξει μέχρι σήμερα τρεις κυβερνήσεις, με τα προβλήματα επιβίωσης των Ουκρανών να πληθαίνουν, και με τους δύο ηγέτες να «ντοπάρουν» τους οπαδούς τους, δεν έπρεπε να είναι κανείς μάντης για να προβλέψει ποια θα ήταν η κατάληξη.
Ισοπαλία
Η επόμενη ημέρα της κρίσης και της κοινής απόφασης περί προσφυγής στις κάλπες βρήκε τους δύο αντιπάλους ισόπαλους. Ο πρόεδρος Γιούσενκο αν και πολιτικά αποδυναμωμένος και με τη πλάτη στον τοίχο κατάφερε αυτό που ήθελε, τις πρόωρες εκλογές. Από τη μεριά του ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς υποστηρίζει πως πέτυχε να προσδιορίσει τις εκλογές στην ημερομηνία που αυτός ήθελε και όχι αρκετά νωρίτερα όπως επιθυμούσε ο Γιούσενκο, ενώ παράλληλα λόγω της δραματικής τροπής των γεγονότων βρήκε την ευκαιρία να κάνει επίδείξη δύναμης τόσο με τον μεγάλο σε όγκο αριθμό οπαδών του όσο και το με πού ήταν διατεθειμένοι αυτοί να φτάσουν. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να φτάσουμε στο σημείο ξημερώματα Κυριακής ο Γιανουκόβιτς, ο Γιούσενκο και ο πρόεδρος της Βουλής και των σοσιαλιστών Μαρόζ να δίνουν δημοσίως τα χέρια και να γελούν σαν να ήσαν παλιοί φίλοι – ενδεικτικό της αλαζονείας τους και του πόσο σέβονται και αντιλαμβάνονται την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι πολίτες, λόγω των χειρισμών τους.
Την ίδια ακριβώς στιγμή και σε μηδαμινή απόσταση από το προεδρικό μέγαρο και την Γενική Εισαγγελία, οι κάτοικοι του Κιέβου τούς γύριζαν ευθέως την πλάτη επιλέγοντας να απολαύσουν τις υψηλές θερμοκρασίες, τους εορτασμούς της «Ημέρας του Κιέβου» και να βαδίσουν στην πανέμορφη «Κρεσάτικ».
Αν και οι εκλογές απέχουν τέσσερις μήνες, τα στρατηγεία των κομμάτων δεν έχασαν ούτε λεπτό και από την περασμένη Δευτέρα ρίχτηκαν στη μάχη. Ο πρωθυπουργός Γιανουκόβιτς εξακολουθεί να αισθάνεται την ασφάλεια των ισχυρότερων και περισσοτέρων ολιγαρχών της χώρας, οι οποίοι σημειωτέον στο τρίμηνο της «ομηρίας του Κιέβου» τον βοήθησαν δίνοντας στους οπαδούς του 20 δολάρια την ημέρα για κάθε ημέρα παραμονής τους στην πόλη. Οι ολιγάρχες έχουν ως έδρα τους τη ρωσόφωνη πόλη Ντόνετσκ και δεν θέλουν καθόλου να αλλάξει η κατάσταση και να μετατραπούν από αφεντικά που είναι σήμερα στη χώρα τους σε υπηρέτες δυτικών επιχειρηματιών.
Ο Ουκρανός πρωθυπουργός παράλληλα φαίνεται να διατηρεί υπό τον έλεγχό του τους ψηφοφόρους της δυτικής Ουκρανίας. Κάτι πολύ σημαντικό, καθώς εκεί κατοικεί το 60% του πληθυσμού της χώρας, που τυγχάνει να είναι και το πιο εύφορο οικονομικά κομμάτι, με όλη τη βαριά βιομηχανία. Ενδεικτικό είναι ότι το 65% του ΑΕΠ της Ουκρανίας προέρχεται από εκεί. Ακόμα, ο Γιανουκόβιτς ευελπιστεί ότι η Μόσχα θα συνεχίζει να τον στηρίζει, καθώς το 1/3 των 50 εκατ. κατοίκων της χώρας είναι Ρώσοι.
Τα σχέδια της Δύσης
Από την πλευρά της η Δύση είναι λογικό να βλέπει την Ουκρανία, της οποίας η έκταση ξεπερνάει σε μέγεθος αυτή της Γαλλίας, σαν μια «χώρα φιλέτο». Οι λόγοι, αυτονόητοι. Ενδεικτικά αναφέρουμε πως αυτή τη στιγμή στη χώρα λειτουργούν 168 τράπεζες! Οι Δυτικοί διακαώς επιθυμούν να αλλάξει η κατάσταση στην Ουκρανία και να προχωρήσουν στα επενδυτικά τους σχέδια, ενώ και για πολιτικούς λόγους επιζητούν η χώρα να βγει από τη σφαίρα επιρροής της Μόσχας και να ανοίξουν οι πόρτες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Το ζητούμενο είναι ποιος θα είναι εκείνος ο ηγέτης που θα μπορέσει να πείσει τους Ουκρανούς να μπουν σε αυτήν την τροχιά ιδίως μετά την παρωδία στην οποία εξελίχθηκε η «Πορτοκαλή Επανάσταση». Αυτός πάντως, όπως φαίνεται, δύσκολα θα είναι ο πρόεδρος Γιούσενκο, τα ποσοστά του οποίου, μέρα με τη μέρα, κατρακυλούν. Αντίθετα η πρώην πρωθυπουργός Γιούλια Τιμοσένκο φαίνεται να κερδίζει έδαφος, καθώς η απόφασή της να μη λάβει μέρος τον περασμένο Αύγουστο στον πολιτικό γάμο με ημερομηνία λήξης μεταξύ Γιούσενκο και Γιανουκόβιτς αποδείχτηκε σοφή.
Αποτέλεσμα της πολιτικής της όσφρησης είναι σήμερα οι αριθμοί να δείχνουν πως λαμβάνει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του Γιούσενκο και ένα μικρότερο από τη φθορά που έχει ως πρωθυπουργός ο Γιανουκόβιτς. Μάλιστα θεωρείται βέβαιο πως την επομένη των εκλογών ο πρόεδρος Γιούσενκο θα της κρούσει την πόρτα προκειμένου να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Ωστόσο, με το βαθύ μίσος που τους χωρίζει τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Εμείς να ευχηθούμε ο γοητευτικός και καλλιεργημένος λαός -είναι χαρακτηριστικό ότι ο ταξιτζής που μετέφερε τον υπογράφοντα στο αεροδρόμιο στο άκουσμα της λέξης Ελλάδα ρώτησε «τι κάνει ο ήρωας Γλέζος»- να βρει επιτέλους τη γαλήνη.
