Ως ένα είδος δεύτερου γάμου των πολιτικών που ηγήθηκαν της «πορτοκαλί επανάστασης» του 2004 με μια δόση ξεκάθαρου ρεαλισμού, περιγράφει ο προσωπάρχης της προεδρίας της Ουκρανίας, Ολεγκ Ριμπάτσουκ, τον σχηματισμό του νέου συνασπισμού, ο οποίος διαλύθηκε άδοξα πέρυσι.
Οι Σοσιαλιστές, του κόμματος «Η Ουκρανία μας», του προέδρου Βίκτορ Γιούσενκο και η ομάδα με επικεφαλής την πρωθυπουργό που εκδιώχθηκε από τη θέση της, Γιούλια Τιμοσένκο, συμφώνησαν στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, βασιζόμενοι στην οριακή πλειοψηφία που διαθέτουν στη Βουλή. Την εβδομάδα που πέρασε τα μέλη του Κόμματος των Επαρχιών (PRU), (που κέρδισαν τις περισσότερες έδρες στις εκλογές του Μαρτίου) πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία, καθυστερώντας την επίτευξη της συμφωνίας.
Ερώτημα η διάρκεια
«Η Ιστορία μάς έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία», τόνισε η κ. Τιμοσένκο, η οποία επέστρεψε στην παλιά της θέση.
Η ηγετική ομάδα του κ. Γιούσενκο φλέρταρε επί μακρόν με το PRU, του ηττημένου των εκλογών του 2004, Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Αν και πιθανή συνεργασία των δύο Βίκτορ θα ενοχλούσε τους Αμερικανούς, δεν αποκλείεται όμως να είχε ως αποτέλεσμα την προώθηση μια υγιούς οικονομικής πολιτικής και θα συνέβαλε στην αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του ανατολικού τμήματος της χώρας και του νοτίου τμήματος, που στηρίζει τον κ. Γιανούκοβιτς. Θα προκαλούσε όμως την αντίδραση των Ουκρανών, οι οποίοι θεωρούν ότι η «πορτοκαλί επανάσταση» σήμανε και το τέλος του κ. Γιανούκοβιτς. Το άμεσο ερώτημα που προκύπτει είναι εάν και κατά πόσο η νέα «πορτοκαλί» κυβέρνηση θα διαρκέσει περισσότερο από την προηγούμενη. Ωστόσο, απ’ ό,τι φαίνεται υπάρχουν περιθώρια αισιοδοξίας. Οπως τονίζει ο κ. Ριμπατσούκ, η προεκλογική ηρεμία που επικρατεί πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2009, σημαίνει ότι οι πολιτικοί της Ουκρανίας «δεν έχουν υποσχεθεί τον ουρανό με τ’ άστρα στους ψηφοφόρους για αύριο το πρωί». Ενδεχομένως, η κ. Τιμοσένκο να διδάχθηκε από ορισμένες από τις αντιλαϊκές ενέργειες στις οποίες προέβη την πρώτη φορά, όπως την επιβολή πλαφόν στα καύσιμα και άλλα αγαθά. Σε κάθε όμως περίπτωση, οι μετα-επαναστατικές προσδοκίες των ψηφοφόρων της Ουκρανίας υποχρεώνουν τους πολιτικούς να κυβερνήσουν υπηρετώντας το συμφέρον της χώρας και όχι το πρσωπικό τους όφελος.
Δυστυχώς, όμως, οι ρωγμές που δημιουργήθηκαν στον «πορτοκαλί» συνασπισμό μετά την ανατροπή του παλαιού καθεστώτος παραμένουν. Η ιδεολογία δεν αποτελεί διαχωριστική γραμμή στην πολιτική σκηνή της Ουκρανίας, όσο οι πολιτικές φιλοδοξίες και η απληστία. Ενδεχόμενη κατάρρευση της νέας κυβέρνησης συνασπισμού δεν πρέπει να μας ξαφνιάσει.
